Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 16 listopada 2007 roku sygn. akt II SA/Kr 748/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę P. M. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w Warszawie z dnia [...] kwietnia 2006 roku Nr [...] w przedmiocie uprawnień kombatanckich.
Wyrok ten wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.
Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w Warszawie decyzją z dnia [...] października 2005 roku nr [...] przyznał P. M. uprawnienia kombatanckie z tytułu skazania wyrokiem Wojskowego Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 28 kwietnia 1948 roku i związanego z tym wyrokiem tymczasowego aresztowania w dniach od 8 do 28 kwietnia 1948 roku, zaś w pozostałym zakresie odmówił przyznania uprawnień kombatanckich.
Wynikało to z tego, że P. M. wystąpił do Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w Warszawie z wnioskiem o przyznanie uprawnień kombatanckich także z następujących tytułów:
- osadzenie od kwietnia 1941 roku na okres 6 miesięcy w więzieniu w Mysłowicach,
- służby w Armii Krajowej,
- służby w Ludowym Wojsku Polskim w końcowych miesiącach II wojny światowej,
- służby w Armii Gen. Władysława Andersa od października 1945 roku do 1947 roku,
- pobytu w więzieniu Urzędu Bezpieczeństwa w Świdnicy w pierwszej połowie 1948 roku,
- pobytu w areszcie Urzędu Bezpieczeństwa w Świdnicy od lipca do grudnia 1948 roku,
- skazania przez Sąd Powiatowy w Prudniku na karę jednego roku pozbawienia wolności i pobyt w więzieniu przez ten okres (1958 roku) za nielegalne przekroczenie granicy.
Po ponownym rozpoznaniu sprawy Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 roku nr [...] uchylił decyzję własną z dnia [...] października 2005 roku nr [...] w części dotyczącej określenia tytułów i okresów działalności kombatanckiej i przyznał P. M. uprawnienia kombatanckie z tytułu pełnienia służby w Brygadzie Świętokrzyskiej NSZ w okresie od czerwca 1945 roku do sierpnia 1945 roku, tj. w wymiarze 3 miesięcy oraz z tytułu pobytu w areszcie w kwietniu 1948 roku, tj. w wymiarze jednego miesiąca - łącznie w wymiarze czterech miesięcy – zaś w pozostałym zakresie odmówił przyznania uprawnień kombatanckich.
W uzasadnieniu tej decyzji Kierownik Urzędu stwierdził, że rozstrzygnięcie w zakresie przyznania stronie uprawnień kombatanckich z tytułu pobytu w areszcie w kwietniu 1948 roku jest prawidłowe. Wynika to z tego, że Prezes Sądu Okręgowego w Krakowie decyzją z dnia [...] września 2005 roku potwierdził pobyt wnioskodawcy w więzieniu w kwietniu 1948 roku na mocy skazania za działalność niepodległościową zgodnie z dyspozycją art. 4 ust. 1 pkt 4 cyt. ustawy o kombatantach. Jednak powyższe orzeczenie dotyczyło wyłącznie pobytu w areszcie w kwietniu 1948 roku, czyli brak było podstaw do przyznania wnioskodawcy uprawnień w związku z pobytem w areszcie - więzieniu UB od lipca do grudnia 1948 roku. Ponadto przepisy ustawy o kombatantach, nie przewidują możliwości przyznania uprawnień z tytułu pobytu w więzieniu po 1956 roku i dlatego nie uwzględniono wniosku strony w zakresie skazania i pobytu w więzieniu za nielegalne przekroczenie granicy w latach 1958 -1959, dodał Kierownik Urzędu.
Jednocześnie podczas ponownego rozpoznania sprawy do akt dołączono dokumenty potwierdzające służbę P. M. w Brygadzie Świętokrzyskiej Narodowych Sił Zbrojnych od dnia 30 czerwca 1945 roku do dnia 31 sierpnia 1945 roku, stąd Kierownik Urzędu uznał, że służba w tej formacji spełnia wymogi z art. 1 ust. 2 pkt 5 ustawy o kombatantach. Natomiast, podkreślił organ, pozostałe podniesione przez P. M. okoliczności nie zostały udokumentowane, czy też nie stanowią podstawy przyznania uprawnień. Brak jest dowodów potwierdzających pobyt strony w więzieniu w Mysłowicach (art. 4 ust. 1 pkt 4 lit.a/ cyt. ustawy o kombatantach) oraz jego służbę w Armii Krajowej (art. 1 ust. 2 pkt 3 tejże ustawy) i w Ludowym Wojsku Polskim w końcowym okresie II wojny światowej (art. 1 ust. 2 pkt 1 cyt. ustawy). Natomiast służba w Polskich Siłach Zbrojnych na Zachodzie, którą można uznać za pośrednio udokumentowaną w tej sprawie nie może stanowić podstawy przyznania uprawnień, gdyż strona pełniła ją dopiero od października 1945 roku czyli po zakończeniu działań wojennych, co nie spełnia wymogów z art. 1 ust. 2 pkt 1 i pkt 4 ustawy o kombatantach. Ponadto, Kierownik Urzędu orzekł, że niezasadne jest żądanie strony przyznania jej świadczenia z wyrównaniem od dnia 27 maja 1991 roku. W tym miejscu stwierdził, że żaden z przepisów ustawy o kombatantach nie daje podstaw organowi orzekającemu do uznaniowego określenia daty, od której stronie przysługuje prawo do świadczeń. W szczególności nie może orzec, że jest to data złożenia wniosku do Kierownika Urzędu lub organizacji kombatanckiej. W przedmiocie określenia daty, od której realizowane są świadczenia wynikające z ustawy o kombatantach rozstrzyga bowiem tylko art. 129 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2004 r. Nr 39, poz. 593 ze zm.). Ponadto, chociaż skarżący P. M. po raz pierwszy złożył wniosek o przyznanie uprawnień kombatanckich już w 1991 roku do Związku Kombatantów RP i Byłych Więźniów Politycznych, jednak podmiot ten nigdy nie posiadał kompetencji do wydawania decyzji przyznających uprawnienia kombatanckie.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie P. M. wystąpił z żądaniem przyznania uprawnień kombatanckich za okres osadzenia od kwietnia 1941 roku na okres 6 miesięcy w więzieniu w Mysłowicach, służbę w Armii Krajowej w okresie od czerwca 1943 roku, służbę w Armii Gen. Andersa od października 1945 roku do czerwca 1947 roku, pobyt w więzieniu Urzędu Bezpieczeństwa w Świdnicy od lipca do grudnia 1948 roku oraz pobyt w więzieniu na podstawie wyroku Sądu Powiatowego w Prudniku. Ponadto skarżący wniósł także o przyznanie prawa do świadczeń kombatanckich od dnia złożenia wniosku, tj. od dnia 27 maja 1991 roku W uzasadnieniu skargi stwierdził, że obowiązkiem Związku Kombatantów RP i Byłych Więźniów Politycznych wynikającym z k.p.a. było przekazanie jego wniosku według właściwości, zaś strona nie może ponosić ujemnych konsekwencji zaniedbania wykonania tego obowiązku.
W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w Warszawie wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 16 listopada 2007 r. sygn. akt II SA/Kr 748/06 wydanym na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwana dalej p.p.s.a.) oddalił skargę.
Zdaniem Sądu pierwszej instancji zaskarżona decyzja nie naruszyła przepisów prawa materialnego jak i przepisów postępowania.
Wynika to z tego, że prawidłowo przyznano stronie skarżącej uprawnienia kombatanckie z tytułu pobytu w areszcie w kwietniu 1948 roku. Z decyzji Prezesa Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 26 września 2005 roku (znak: [...]) wynika bowiem, że P. M. w okresie od dnia 8 kwietnia do dnia 28 kwietnia 1948 roku przebywał w więzieniu na mocy skazania za działalność polityczną związaną z walką o suwerenność i niepodległość, co wypełnia unormowanie z art. 4 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 8 ust. 2 cyt. ustawy o kombatantach. Także służba w Brygadzie Świętokrzyskiej NSZ w okresie od czerwca 1945 roku do sierpnia 1945 roku – mieści się w art. 1 ust. 2 pkt 5 tejże ustawy o kombatantach. Ponadto Sąd pierwszej instancji podzielił ocenę organu, że nie było podstaw do przyznania skarżącemu uprawnień kombatanckich z innych podanych przez niego tytułów. Art. 1 - 3 cyt. ustawy o kombatantach definiuje bowiem pojęcie działalności kombatanckiej i równorzędnej z kombatancką, zaś art. 4 określa na potrzeby tej ustawy pojęcie represji wojennych i okresu powojennego. W zakresie żadnego z tych unormowań nie mieści się służba w Armii Gen. Władysława Andersa od października 1945 roku do 1947 roku, gdyż była już pełniona po zakończeniu działań wojennych. Natomiast skazanie na karę jednego roku pozbawienia wolności i pobyt w więzieniu w 1958 roku za nielegalne przekroczenie granicy nie może być uznane za represję okresu powojennego. Nie mieści się bowiem w treści art. 4 ust. 1 pkt 4 cyt. ustawy o kombatantach, który za taką represję uznaje pobyt w więzieniach lub innych miejscach odosobnienia na terytorium Polski w latach 1944 -1956. Natomiast, podkreślił Sąd pierwszej instancji, pozostałe okoliczności wskazane przez skarżącego mieszczą się w zakresie tejże ustawy o kombatantach, lecz nie zostały potwierdzone w postępowaniu administracyjnym. Z kolei art. 22 ust. 1 ustawy o kombatantach wymaga udokumentowania wniosku o przyznanie uprawnień kombatanckich. Ponadto zgodnie z art. 8 ust. 2 ustawy o kombatantach pobyt w więzieniach lub innych miejscach odosobnienia na terytorium Polski na mocy skazania w latach 1944-1956 (...) przez sądy powszechne, wojskowe i specjalne za działalność polityczną bądź religijną, związaną z walką o suwerenność i niepodległość powinien być potwierdzony przez Prezesa Sądu Okręgowego, a pobyt bez wyroku - przez Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu. Dlatego też z powodu nieprzedłożenia decyzji potwierdzających pobyt skarżącego w więzieniu Urzędu Bezpieczeństwa w Świdnicy w 1948 roku, nie było możliwości przyznania skarżącemu uprawnień kombatanckich z tego tytułu, podkreślił Kierownik Urzędu.
Odnośnie pozostałych okoliczności Sąd pierwszej instancji stwierdził, że sam skarżący zarówno w piśmie z dnia 26 października 2005 roku (uznanym później za odwołanie), jak i w piśmie z dnia 2 lutego 2006 roku stwierdził, że nie jest w stanie potwierdzić jakimikolwiek dokumentami faktu osadzenia w więzieniu w Mysłowicach w okresie od kwietnia do października 1943 roku czy też służby w Armii Krajowej oraz, że członkowie jego grupy już nie żyją. Także w Archiwum Państwowym w Katowicach nie odnaleziono żadnych dokumentów mogących potwierdzić skazanie P. M. przez Sąd Obwodowy w Chrzanowie i osadzenie go w więzieniu w Mysłowicach w latach II wojny światowej (pismo k. 77 akt administracyjnych). Natomiast przyznanie uprawnień kombatanckich nie jest możliwe jeżeli brak jest jakichkolwiek dowodów na okoliczności wskazywane przez osobę ubiegającą się o przyznanie uprawnień i dlatego prawidłowo Kierownik Urzędu odmówił przyznania skarżącemu uprawnień kombatanckich w omawianym zakresie.
Ponadto Sąd pierwszej instancji orzekł także, że chybione jest żądanie skarżącego, żeby w treści decyzji przyznać mu uprawnienia od 1991 roku. Organy administracji co do zasady wydają decyzje w oparciu o stan faktyczny i prawny na dzień orzekania, czyli wydanie decyzji ze skutkiem wstecznym wymaga szczególnej podstawy prawnej. Natomiast żaden z przepisów ustawy o kombatantach nie zawiera takiego unormowania. Na podstawie art. 22 cyt. ustawy Kierownik Urzędu może jedynie wydać decyzję o przyznaniu lub o odmowie przyznania uprawnień kombatanckich z określonych tytułów, czyli nie może modyfikować treści orzeczenia w żaden inny sposób m.in. w drodze oznaczenia daty, od której uprawnienia te przysługują. Na tym etapie postępowania Kierownik Urzędu bada tylko, czy wnioskodawca spełnia warunki, o których mowa w art. 21 ustawy o kombatantach i wydaje w tym zakresie decyzję. Natomiast przyznanie świadczeń kombatanckich, o których mowa w rozdziale trzecim ustawy o kombatantach odbywa się w innym postępowaniu administracyjnym, zaś o ich przyznaniu orzeka Zakład Ubezpieczeń Społecznych. Do dodatku kombatanckiego ma zastosowanie bowiem art. 129 ust. 1 cyt. ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, który stanowi, że świadczenia wypłaca się poczynając od dnia powstania prawa do tych świadczeń, nie wcześniej jednak niż od miesiąca, w którym zgłoszono wniosek lub wydano decyzję z urzędu. Także Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 11 kwietnia 2006 roku sygn. akt l UK 144/05 orzekł, że nie ma podstaw do uznania, że art. 129 ust. 1 powyższej ustawy stanowi o wniosku składanym do innego organu niż organ dokonujący wypłaty świadczenia. Oznacza to, że czynnikiem decydującym o dacie początkowej przyznania świadczeń wynikających z uprawnień kombatanckich jest data złożenia do ZUS wniosku o przyznanie tych świadczeń, a nie wniosku o przyznanie uprawnień kombatanckich. Sąd pierwszej instancji dodał, że w 1991 roku skarżący złożył wniosek o przyznanie uprawnień kombatanckich do podmiotu, który nie był kompetentny do przyznawania takich uprawnień. Ponadto nie był to także organ administracji publicznej jak i organ pełniący funkcje zlecone z zakresu administracji publicznej, który na mocy art. 65 § 1 k.p.a. byłby zobowiązany przekazać wniosek strony według właściwości. Nie można w tej sytuacji stwierdzić, że skutecznie złożono wniosek czyli brak jest również bezczynności organu lub przewlekłości postępowania.
Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł P. M. reprezentowany przez fachowego pełnomocnika procesowego wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W treści skargi kasacyjnej podniesiono podstawowy zarzut naruszenia przepisów postępowania tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit.c/ p.p.s.a. w związku " z § 2 popsa" na skutek nieuwzględnienia skargi, chociaż nastąpiło w toku postępowania administracyjnego naruszenie art. 7, 9, 77 i 80 k.p.a. Polegało to na nie zebraniu przez właściwy organ całości materiału dowodowego, błędnych ustaleniach faktycznych i przekroczeniu przez organ granic swobodnej ocen dowodów, które to wyżej wymienione naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy. W treści skargi kasacyjnej podniesiono także zarzut, dotyczący braku przyznania uprawnień kombatanckich od 1991 roku czyli od daty złożenia pierwszego wniosku, a nie dopiero od dnia stwierdzenia nabycia uprawnień kombatanckich przez Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w związku z dyspozycją art. 129 ust. 1 cyt. ustawy o emeryturach i rentach.
Z tych względów pełnomocnik skarżącego wniósł o "uchylenie wyroku WSA w Krakowie z dnia 19 grudnia 2007 roku oraz ponowne rozpoznanie sprawy celem ustalenia, że skarżącemu ponad uprawnienia kombatanckie przyznane w pkt II decyzji Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] kwietnia 2006 roku, czego skarżący nie kwestionuje, przysługują uprawnienia kombatanckie w części odrzuconej na mocy punktu III tej decyzji".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W świetle art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej zwanej p.p.s.a.) - skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
1/ naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2/ naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeśli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.
Oceniając we wskazanych wyżej granicach zasadność wniesionej skargi kasacyjnej w przedmiotowej sprawie, trzeba stwierdzić, że zarzuty nie są zasadne. Wynika to z następujących przesłanek.
Po pierwsze, błędnie w skardze kasacyjnej podano datę zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie jako dzień 19 grudnia 2007 roku zamiast daty 16 listopada 2007 roku, przy podanej jednak prawidłowo sygn. akt II SA/Kr 748/06.
Po drugie, prawidłowo Sąd pierwszej instancji orzekł, że w świetle art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 roku o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (tekst jednolity: Dz.U. z 2002 r. Nr 42, poz. 371 ze zm. zwana dalej ustawą o kombatantach) uprawnienia kombatanckie przysługują osobie, jeżeli uzyska decyzję potwierdzającą działalność wymienioną m.in. w art. 1 ust. 2, posiada obywatelstwo polskie lub posiadała je w okresie działalności kombatanckiej. Natomiast w świetle art. 22 ust. 1 o spełnieniu warunków, o których mowa w art. 21, Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych orzeka na podstawie udokumentowanego wniosku zainteresowanej osoby oraz rekomendacji stowarzyszenia właściwego dla określonego rodzaju działalności kombatanckiej lub represji.
W tym zakresie kontrola zaskarżonej decyzji Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych dokonana przez Sąd pierwszej instancji w zakresie braku naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy była prawidłowa. Nie budzą bowiem zastrzeżeń ustalenia stanu faktycznego w tej sprawie z tytułu których przyznano uprawnienia kombatanckie stronie skarżącej tj. P. M..
Po pierwsze, skarżący uzyskał uprawnienia kombatanckie co wynika z decyzji Prezesa Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 26 września 2005 roku znak [...] z tego tytułu, że w okresie od dnia 8 kwietnia do dnia 28 kwietnia 1948 roku przebywał w więzieniu na mocy skazania za działalność polityczną związaną z walką o suwerenność i niepodległość zgodnie z dyspozycją art. 4 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 8 ust. 2 pkt 1 cyt. ustawy o kombatantach.
Po drugie, także służba w Brygadzie Świętokrzyskiej NSZ w okresie od czerwca 1945 roku do sierpnia 1945 roku – stanowi w świetle art. 1 ust. 2 pkt 5 ustawy o kombatantach – tytuł do przyznania uprawnienia kombatanckiego.
Po trzecie, Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd Sądu pierwszej instancji, że brak jest przesłanek do przyznania P. M. uprawnień kombatanckich z innych podanych przez niego tytułów. Art. 1 - 3 ustawy o kombatantach definiuje bowiem pojęcie działalności kombatanckiej i równorzędnej z kombatancką, zaś art. 4 tejże ustawy reguluje pojęcie represji wojennych i okresu powojennego. W zakresie żadnego z tych unormowań nie mieści się służba w Armii Gen. Władysława Andersa od października 1945 roku do 1947 roku, gdyż była ona pełniona już po zakończeniu II wojny światowej. Z kolei skazanie na karę jednego roku pozbawienia wolności i pobyt w więzieniu w 1958 roku za nielegalne przekroczenie granicy nie może być uznane za represję okresu powojennego. Nie mieści się bowiem w unormowaniu z art. 4 ust. 1 pkt 4 ustawy o kombatantach, który za taką represję uznaje pobyt w więzieniach lub innych miejscach odosobnienia na terytorium Polski w latach 1944 -1956. Także pozostałe okoliczności wskazane przez skarżącego chociaż mieszczą się w zakresie przedmiotowym ustawy o kombatantach, to nie zostały w żaden sposób potwierdzone w postępowaniu dowodowym - zgodnie z dyspozycją art. 77 § 1 k.p.a. Natomiast dyspozycja art. 22 ust. 1 ustawy o kombatantach wymaga udokumentowania wniosku o przyznanie uprawnień kombatanckich. Zgodnie bowiem z dyspozycją art. 8 ust. 2 ustawy o kombatantach pobyt w więzieniach lub innych miejscach odosobnienia na terytorium Polski na mocy skazania w latach 1944-1956 (...) przez sądy powszechne, wojskowe i specjalne za działalność polityczną bądź religijną, związaną z walką o suwerenność i niepodległość powinien być potwierdzony przez prezesa sądu okręgowego, a pobyt bez wyroku - przez Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu. Dlatego też brak decyzji potwierdzającej pobyt skarżącego w więzieniu Urzędu Bezpieczeństwa w Świdnicy w 1948 roku nie pozwala na przyznanie skarżącemu uprawnień kombatanckich z tego tytułu. Natomiast w odniesieniu do pozostałych okoliczności faktycznych sam skarżący zarówno w piśmie z dnia 26 października 2005 roku (uznanym później za odwołanie), jak i w piśmie z dnia 2 lutego 2006 roku stwierdził, że nie jest w stanie potwierdzić jakimikolwiek dokumentami faktu osadzenia w więzieniu w Mysłowicach w okresie od kwietnia do października 1943 roku jak i służby w Armii Krajowej oraz, że członkowie jego grupy już nie żyją. Z kolei w Archiwum Państwowym w Katowicach nie odnaleziono żadnych dokumentów mogących potwierdzić skazanie P. M. przez Sąd Obwodowy w Chrzanowie i osadzenie go w więzieniu w Mysłowicach w latach II wojny światowej (karta Nr 77 akt administracyjnych).
Dlatego też, całkowicie chybiony jest zarzut, ze skargi kasacyjnej dotyczący braku zastosowania przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. z powodu naruszenia przez Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w Warszawie przepisów postępowania tj. art. 7, 77 i 80 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.
Także całkowicie bezzasadny jest zarzut ze skargi kasacyjnej dotyczący nieprzyznania P. M. przedmiotowego uprawnienia kombatanckiego już od 1991 roku, biorąc pod uwagę ustalony w sprawie stan faktyczny. Wynika to z tego, że uprawnienia kombatanckie oraz świadczenia przysługujące kombatantom określone są w przepisach art. 9 -20 ustawy o kombatantach. Ponadto zgodnie z tymi przepisami kombatantom przysługują określone uprawnienia pracownicze (art. 9 - 11) emerytalne (art. 12-17) oraz uprawnienia w zakresie ochrony zdrowia, pomocy socjalnej i inne (art. 18-20). Oznacza to, że w świetle powołanych przepisów Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych orzeka jedynie o tym, czy określonej osobie przysługują uprawnienia kombatanckie z tytułu działalności wymienionej w ustawie o kombatantach. Natomiast nie przyznaje konkretnych świadczeń, przewidzianych w przepisach ustawy (z wyjątkiem pomocy pieniężnej, o której mowa w art. 19 ust. 6 ustawy o kombatantach) oraz nie realizuje innych uprawnień. Nie wskazuje również, od kiedy uprawnienia kombatanckie przysługują, ponieważ przepisy ustawy o kombatantach nie dają ku temu podstawy prawnej. Ponadto, Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, jak każdy organ administracji publicznej - zgodnie z konstytucyjną zasadą praworządności wyrażoną w art. 7 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 roku, jak i zasadą ogólną z art. 6 kpa - działa na podstawie przepisów prawa i w granicach prawa. Dlatego też w przypadku braku wyraźnego przepisu ustawy nie jest uprawniony do określania w decyzji, od kiedy oraz jakie konkretnie uprawnienia lub świadczenia przysługują osobie, która uzyskała potwierdzenie działalności kombatanckiej. W szczególności nie jest oczywiście organem uprawnionym do przyznawania dodatku kombatanckiego określonego w art. 15 ust. 1 ustawy o kombatantach. Przepis ten stanowi bowiem tylko, że kombatantom i innym osobom uprawnionym, pobierającym emeryturę lub rentę albo uposażenie w stanie spoczynku bądź uposażenie rodzinne, przysługuje dodatek, zwany dalej "dodatkiem kombatanckim". Jest to zatem dodatek do świadczenia pobieranego na podstawie odrębnych przepisów. Ponadto jest to w istocie decyzja o charakterze konstytutywnym. Należy podkreślić, ze przyznanie konkretnych świadczeń kombatanckich po spełnieniu przesłanek z art. 21 cyt. ustawy o kombatantach jest podejmowane w odrębnym postępowaniu administracyjnym, w którym orzeka właściwy organ Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. W świetle bowiem art. 129 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2004 r. Nr 39 póz. 353 ze zm.), świadczenia wypłaca się poczynając od dnia powstania prawa do tych świadczeń, nie wcześniej jednak niż od miesiąca, w którym z głoszono wniosek lub wydano decyzję z urzędu. Także Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 11 kwietnia 2006 roku sygn. akt l UK 144/05 orzekł, że nie ma podstaw do uznania, że powołany wyżej art. 129 ust. 1 stanowi o wniosku składanym do innego organu niż organ dokonujący wypłaty świadczenia. Oznacza to, że datą początkową przyznania świadczeń wynikających z uprawnień kombatanckich jest data złożenia do ZUS wniosku o przyznanie tych świadczeń, a nie wniosku o przyznanie uprawnień kombatanckich.
Z tych względów i na podstawie art. 184 cyt. ustawy p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną.