Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...], Zachodniopomorski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Szczecinie utrzymał w mocy postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Myśliborzu z dnia [...] maja 2017 r., nr [...], w sprawie zajęcia stanowiska co do zgłoszonych przez Rafała Piątkowskiego zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej w oparciu o tytuł wykonawczy Nr [...] z dnia 6 lutego 2017 r.
W skardze na powyższe postanowienie R. P. wniósł o jego uchylenie oraz uchylenie utrzymanego nim w mocy postanowienia organu pierwszej instancji, jako naruszających prawo.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie.
Postanowieniem z dnia 26 września 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 960/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił skargę.
Sąd wskazał, że zaskarżone postanowienie organu administracji publicznej nie należy do katalogu postanowień wymienionych w art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a., zatem nie podlega kontroli sądu administracyjnego.
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniósł R. P.. Postanowienie zaskarżył w całości. Zarzucił naruszenie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a. poprzez przyjęcie, że nowelizacja P.p.s.a. z dnia 15 sierpnia 2015 r. dotycząca kognicji sądu znajduje zastosowanie do sprawy w toku i tym samym bezzasadnie przyjęcie braku kognicji sądu administracyjnego.
W oparciu o powyższy zarzut wniósł o:
- 1. uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji,
- 2. rozpoznanie sprawy na rozprawie,
- 3. zawieszenie postępowania i zwrócenie się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem o zgodność art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a. z art. 2, 30, 31 ust. 1, 2 i 3, art. 45 ust. 1 oraz art. 68 ust. 1, 2 i 3, art. 77 ust. 2 Konstytucji w zakresie w jakim umożliwia odrzucenie skargi z powodu braku kognicji sądu w sprawach postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu do spraw w toku, co powoduje przede wszystkim ograniczenie prawa do sądu z pominięciem prawa już nabytego w kwestii tak zasadniczej jak ochrona zdrowia i przymus państwa z tym związany (pozbawia konstytucyjnego uprawnienia bez jakiegokolwiek uzasadnienia).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 P.p.s.a., zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a. obowiązującego od dnia 15 sierpnia 2015 r. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Przepis ten w poprzednio obowiązującym stanie prawnym, tj. do dnia 14 sierpnia 2015 r. umożliwiał zaskarżanie do sądu administracyjnego decyzji organów administracyjnych na wszelkie postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym. Jednakże w wyniku nowelizacji ww. normy prawnej dokonanej art. 2 w zw. z art. 3 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r. poz. 658), przepis art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a. ograniczył kognicję sądu, którą stosuje się do postępowań wszczętych po 15 sierpnia 2015 r. i w przepisach intertemporalnych brak jest odstępstwa od tej zasady.
Z mocy art. 2 ustawy nowelizującej, przepis art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a. w nowym brzmieniu znajduje zastosowanie do postępowań wszczętych po dniu wejścia w życie ustawy nowelizującej, tj. po 15 sierpnia 2015 r. Celem ustawy nowelizującej było zmodyfikowanie reguł postępowania sądowego, zatem użyte w treści art. 2 ustawy nowelizującej pojęcie "postępowania" oznacza postępowania sądowoadministracyjne. Postępowanie prowadzone przed sądem administracyjnym zarówno z punktu widzenia ustrojowego jak i procesowego stanowi zupełnie odrębny rodzaj procedury niż procedura administracyjna.
Znowelizowany przepis art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a. obowiązuje od dnia 15 sierpnia 2015 r. zatem Sąd pierwszej instancji trafnie odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. wobec braku kognicji sądu administracyjnego do rozpoznania tej sprawy.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie zasługuje na uwzględnienie wniosek strony o zawieszenie postępowania w tej sprawie i o zwrócenie się z pytaniem do Trybunału Konstytucyjnego co do zgodności art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a. ze wskazanymi w skardze kasacyjnej przepisami Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej. Nowelizacja art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a. nie ograniczyła standardów ochrony sądowej w stosunku do orzeczeń administracji publicznej. W uzasadnieniu projektu ustawy nowelizującej z dnia 9 kwietnia 2015 r. wskazano, że postanowienia wierzyciela zapadające w ramach rozpoznania wniesionego zarzutu mają charakter incydentalny. W pełni skuteczna ochrona praw jednostki jest zapewniona przez możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego rozstrzygnięć wydanych w sprawie głównej, to znaczy postanowień organu egzekucyjnego w sprawie zgłoszonych zarzutów. Wprawdzie postanowienia wierzyciela zapadłe w przedmiocie zgłoszonych zarzutów nie podlegają od 15 sierpnia 2015 r. odrębnej kontroli sądu administracyjnego, lecz na mocy art. 135 P.p.s.a. sąd dokonuje ich kontroli w postępowaniu ze skargi na końcowe postanowienie organu egzekucyjnego w sprawie zgłoszonych zarzutów.
Odnosząc się do wniosku skarżącego o rozpoznanie sprawy na rozprawie należy wyjaśnić, że przepis art. 182 § 1 P.p.s.a. umożliwia rozpoznanie przez Naczelny Sąd Administracyjny na posiedzeniu niejawnym skargi kasacyjnej od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego kończącego postępowanie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekającego w niniejszej sprawie, okoliczności przytoczone w skardze kasacyjnej nie uzasadniają przekazania sprawy do rozpoznania przez trzech sędziów tego Sądu. Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie należało, mimo wniosku skarżących, skorzystać z możliwości przewidzianej dyspozycją art. 182 § 1 P.p.s.a. i rozpoznać skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym.
Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 i 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.