Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 4 listopada 2010 r., sygn. II SA/Łd 928/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi po rozpoznaniu skargi "K." spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Chechle I na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia [...] listopada 2006 r. w przedmiocie ustalenia dopuszczalnego poziomu hałasu - uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Pabianickiego z dnia [...] września 2006 r.
W uzasadnieniu wyroku podano, iż decyzją z dnia [...] listopada 2006r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi, po rozpatrzeniu odwołania Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością "K." z siedzibą w Chechle I, od decyzji Starosty Pabianickiego z dnia [...] września 2006r., ustalającej dopuszczalne poziomu hałasu w środowisku oraz zobowiązującej tą Spółkę do podjęcia działań mających na celu ograniczenie hałasu emitowanego do środowiska poprzez wykonanie określonych czynności. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że Starosta Pabianicki wszczął postępowanie, zakończone wydaniem przedmiotowej decyzji po informacji Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Łodzi o wynikach przeprowadzonej kontroli, w trakcie której ujawniono, że w związku z działalnością Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością "K." z siedzibą w Chechle I przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku. W sąsiedztwie zakładu znajdują się tereny zabudowy przemysłowej z tymczasową zabudową mieszkaniową, tereny produkcyjno – usługowe z dopuszczeniem funkcji mieszkaniowej oraz tereny zabudowy zagrodowej, związane z prowadzeniem gospodarstwa ogrodniczego i tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, które podlegają ochronie akustycznej.
Na klimat akustyczny ma wpływ sąsiedztwo drogi i linii kolejowej, niemniej jednak głównym źródłem hałasu są agregaty chłodnicze i sprężarki używane przez Spółkę powodujące hałas przekraczający dopuszczalne normy.
Decyzją z dnia [...] listopada 2006r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji podając w uzasadnieniu, że dopuszczalny poziom emisji hałasu musi być ustalany przy uwzględnieniu wskaźników przewidzianych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 29 lipca 2004r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. nr 178, poz. 1841) i nie może być ustalony na poziomie wnioskowanym przez Spółkę bowiem wskazane wartości dotyczą dopuszczalnego poziomu emisji hałasu przez inne źródła (drogi i linie kolejowe), których sprawa ta nie dotyczy.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością "K." z siedzibą w Chechle I zarzuciła naruszenie przepisów art. 7 i 9 Kpa poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego i pominięcie słusznego interesu strony, naruszenie art. 10 Kpa przez niezapewnienie stronie czynnego udziału w sprawie, a w konsekwencji naruszenie art. 81 Kpa. Ponadto strona skarżąca zarzuciła ustalenie dopuszczalnego poziomu hałasu w sposób nieprawidłowy z naruszeniem przepisu art. 114 ust. 2 ustawy – Prawo ochrony środowiska, błędne dokonanie ustaleń faktycznych, polegające na przyjęciu zaniżonego poziomu emisji hałasu.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, wyrokiem z dnia 28 maja 2007 r., sygn. II SA/Łd 197/07 uchylił zaskarżoną decyzję, następnie wyrok ten został uchylony wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2008 r., sygn. II OSK 1372/07. Ponownie rozpoznając sprawę Sąd I instancji wyrokiem z dnia 31 marca 2009 r., sygn. II SA/Łd 956/08 uchylił zaskarżoną decyzję, a wyrok ten został uchylony wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lipca 2010 r., sygn. II OSK 1099/09.
Rozpoznając ponownie sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, uwzględniając skargę uchylił zaskarżona decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu wyroku podano, iż dokonując oceny prawidłowości etapu postępowania kontrolnego wskazać należy w pierwszym rzędzie na wiążące stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażone w wyroku z dnia 6 lipca 2010r. przesądzające, iż obowiązkiem organu, było przeprowadzenie rzetelnego pomiaru zgodnie z zasadami określonymi w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 23 grudnia 2004r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz w oparciu o metodykę referencyjną w rozumieniu art. 3 pkt 9 ustawy - Prawo ochrony środowiska (tekst jednolity Dz.U. nr 129 z 2006r., poz. 902 ze zm.). W rozpoznanej sprawie, jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 lipca 2010r., wątpliwości budzi zlokalizowanie punktów pomiarowych "na terenie posesji Torowa Nr 15", w kontekście regulacji zawartej w załączniku nr 8 lit B pkt II.2 do powołanego wyżej rozporządzenia, skoro punkt pomiarowy nr 1 zlokalizowano "na wprost pomieszczenia hartowni lodów, w odległości ok.5 m od granicy zakładu".
Wątpliwa jest również prawidłowość określenia poziomu emisji hałasu w środowisku, skoro zgodnie z metodyką referencyjną, wartość poziomu hałasu emitowanego do środowiska przez rozważane źródło hałasu LAeq,T, otrzymuje się zgodnie ze wzorem nr 2, w wyniku odjęcia od wartości równoważnego poziomu dźwięku A w środowisku, uzyskanej w wyniku pomiaru wykonanego w sposób ciągły w czasie odniesienia T, wartości poziomu tła akustycznego, przyjmując za wartość LAsr we wzorze 2, wartość zmierzonego poziomu dźwięku podczas pomiaru ciągłego LAeqzm. Powołany wzór nr 2 określa natomiast średni poziom dźwięku dla przedziału czasu t lub średni poziom dźwięku dla danego źródła dB jako iloczyn 10 log (100,1LAsr- 100,1Lat). W sporządzonym raporcie nr 139, choć formalnie dokonano pomiaru tła akustycznego nie wskazano na proces myślowy, który pozwalałby na określenie poziomu hałasu według wartości w nim przyjętych.
Uzyskane wielkości, określone w tabeli nr 2 wymykają się jakiejkolwiek weryfikacji, bowiem nie jest możliwe podstawienie ich do powyższego wzoru. Powołując się na stanowisko NSA, Sąd I instancji podkreślił, że obowiązkiem organu przeprowadzającego postępowanie kontrolne było rzetelne przeprowadzenie pomiarów hałasu, zgodnie z zasadami określonymi w powołanym wyżej rozporządzeniu oraz w oparciu o metodykę referencyjną w rozumieniu art. 3 pkt 9 ustawy – Prawo ochrony środowiska. Fakt, że nie zostało to zakwestionowane przez żadną ze stron postępowania nie przesądza o poprawności przeprowadzonych pomiarów. Przepisy ustawy Prawo ochrony środowiska zawierają w swej treści nie tylko przepisy prawa materialnego, ale także przepisy prawa formalnego, na co wskazywał już NSA w wyroku z 14 listopada 2008r. Oznacza to, że zgodnie z zasadą lex specialis derogat legi generali pierwszeństwo w stosowaniu mają przepisy postępowania, zawarte w tej ustawie z wyłączeniem przepisów uregulowanych w innych ustawach, w tym również w Kpa.
Naruszenie wskazanych wyżej przepisów specjalnych skutkowało natomiast przeprowadzeniem pomiarów w sposób nieprawidłowy i faktycznie nieweryfikowalny; oparta zaś na nich konkluzja organów administracji, że jedynym źródłem hałasu oddziałującym na teren sąsiedni, akustycznie chroniony, jest sam zakład prowadzony przez skarżącą Spółkę jest przez to wadliwa i nieuprawniona. Jakkolwiek bowiem wspomniany pomiar hałasu, dokonany został w toku postępowania kontrolnego, nie zwalniało to organów administracji, prowadzących postępowanie w trybie art. 115 a ustawy – Prawo ochrony środowiska od obowiązku dokonania jego rzetelnej i krytycznej analizy, zgodnie z regułami postępowania wyjaśniającego.
Ponadto wskazano, iż w świetle zgromadzonego materiału dowodowego w postępowaniu poprzedzającym wydanie przez organ administracji decyzji w trybie art. 362 ust. 1 i 2 ustawy Prawo ochrony środowiska, stanowiącego materialnoprawną podstawę nałożenia tego obowiązku, organ powinien w sposób wyczerpujący, mając na uwadze zasady postępowania, wyjaśnić swoje faktyczne ustalenia w tym zakresie. Dopiero bowiem wówczas możliwa byłaby odpowiedź na pytanie, czy ten materiał dowodowy upoważniał, w świetle obowiązującego prawa, materialnego do nałożenia takiego, a nie innego obowiązku.
Sąd I instancji wskazał także, że prowadząc ponowie postępowanie organ powinien zweryfikować dokonany na etapie postępowania kontrolnego pomiar hałasu w środowisku, w razie zaś prawidłowego ustalenia, że poza zakładem w wyniku jego działalności, przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu, określić dopuszczalny jego poziom. Nakładając natomiast obowiązki z art. 362 ustawy Prawo ochrony środowiska powinien w sposób wyczerpujący, mając na uwadze zasady postępowania, wyjaśnić swoje faktyczne ustalenia w tym zakresie.
Skargę kasacyjną od tego wyroku wniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi zarzucając Sądowi I instancji naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a,c poprzez brak wskazania jaki konkretnie przepis prawa materialnego lub procesowego mającego wpływ na wynik sprawy został przez organ naruszony.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreśla się, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie uwzględnia wykładni prawa dokonanej przez Naczelny Sąd Administracyjny w dwóch wyrokach uchylających poprzednio wydane w sprawie wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.
Rozpoznając sprawę niniejszą po raz trzeci Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, wbrew zarzutom podniesionym w skardze kasacyjnej, bardzo szczegółowo wypełnił wskazania wynikające z oceny prawnej zawartej w wydanych w sprawie wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego przeprowadzając obszerny wywód prawny obrazujący wydane w sprawie rozstrzygnięcie wskazujące na uchybienia w przeprowadzeniu pomiarów akustycznych i potrzebę dokonania ich rzetelnej analizy, zgodnie z regułami postępowania wyjaśniającego.
Podnoszone obecnie w skardze kasacyjnej zarzuty stanowią w istocie jedynie kontestacje stanowiska zawartego w zaskarżonym wyroku, nie zawierając argumentów, które mogłyby skutecznie podważyć prawidłowość rozstrzygnięcia Sądu I instancji.
Podkreślić należy, iż wydając zaskarżone orzeczenie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w sposób prawidłowy wypełnił wskazania Naczelnego Sądu Administracyjnego, w pełni należy także podzielić sposób rozstrzygnięcia tego Sądu.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej na podstawie art. 184 ppsa.