Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 15 listopada 2006 r., sygn. akt II SA/Go 372/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim, po rozpoznaniu skargi "[...]" Sp. z o.o. w G. W., uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody L. z dnia [...], nr [...] oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Starosty M. z dnia [...] udzielającą pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzanie wód opadowych z terenu Placówki Terenowej położonej w M. przy ul. [...], do rowu melioracji szczegółowej – dz. [...] oraz odmawiającą wydania pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzania do rowu ścieków technologicznych pochodzących z mycia pojazdów. Organy administracji stanęły na stanowisku, że do ziemi mogą być wprowadzane ścieki biologicznie rozkładalne, o ile spełniają warunki określone w załączniku nr 3 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 8 lipca 2004 r. w sprawie warunków jakie należy spełnić przy wprowadzeniu ścieków do wód lub do ziemi oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego (Dz. U. Nr 168, poz. 1763). Wprowadzanie do ziemi ścieków przemysłowych, które nie są biologicznie rozkładalne, byłoby niezgodne z warunkami określonymi w powyższym rozporządzeniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim uznał, że skarga jest zasadna. Sąd pierwszej instancji zauważył, że w § 6 wzmiankowanego rozporządzenia zostały określone warunki, jakie powinny spełniać ścieki przemysłowe, ścieki biologicznie rozkładalne i inne ścieki niż ścieki przemysłowe i biologicznie rozkładalne przy wprowadzeniu ich do wód. W ocenie Sądu, według przyjętego w rozporządzeniu podziału, ścieki opadowe i ścieki pochodzące z mycia pojazdów nie są ściekami przemysłowymi, a skoro tak, to należy je zaliczyć do innych ścieków. Te ostatnie zaś nie powinny zawierać substancji zanieczyszczających w ilościach przekraczających najwyższe dopuszczalne wartości wskaźników zanieczyszczeń, określone w załączniku nr 3 do rozporządzenia.
Sąd uznał, że w pierwszej kolejności organ powinien zbadać, czy ścieki opadowe i ścieki pochodzące z mycia pojazdów, które nie są ściekami przemysłowymi i nie są ściekami przemysłowymi biologicznie rozkładalnymi, nie zawierają substancji zanieczyszczających w ilościach przekraczających dopuszczalne wartości wskaźników określone w tabeli I i II załącznika nr 3. Ścieki wprowadzane do wód powinny spełniać również warunki określone w załączniku nr 11 do rozporządzenia.
Zdaniem Sądu decyzje organów obu instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów od § 6 do § 9 ww. rozporządzenia oraz z naruszeniem art. 7, art. 77 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego. Sąd stwierdził, że wniosek strony, jak również dołączony do niego operat wodnoprawny dotyczyły odprowadzania ścieków do wód. Organ pierwszej instancji, powołując się na treść § 11 rozporządzenia, rozpatrzył sprawę jako dotyczącą odprowadzania ścieków do ziemi. Następnie organ oparł swoje rozstrzygnięcie na błędnym rozumowaniu, że skoro ścieki, których dotyczy postępowanie, nie są ściekami przemysłowymi biologicznie rozkładalnymi, to nie mogą być one odprowadzane do ziemi. Organ nie uzasadnił na jakich podstawach oparł swoje stanowisko, że oczyszczeniu nie mogą podlegać inne ścieki (w tym przypadku ścieki pochodzące z mycia pojazdów), lecz jedynie ścieki opadowe.
Ponadto Sąd zakwestionował zebrany w sprawie materiał dowodowy, bowiem w niniejszej sprawie pobrano próbki ścieków w rowie po separatorze, czyli w miejscu, gdzie ścieki z mycia pojazdów i wody opadowe uległy połączeniu.
Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożył Wojewoda L., wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W skardze kasacyjnej podniesiono zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie § 6-9 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 8 lipca 2004 r. w sprawie warunków jakie należy spełnić przy wprowadzeniu ścieków do wód lub do ziemi oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego. Skarżący organ podniósł, że Sąd błędnie przyjął, iż wniosek strony dotyczył odprowadzania ścieków do wód, skoro strona określiła, że chodzi jej o rów melioracji szczegółowej. To zaś przesądza, że sprawa dotyczy odprowadzania ścieków do ziemi.
Wojewoda L. podniósł nadto, że ścieki pochodzące z mycia pojazdów są ustawowo zakwalifikowane do ścieków przemysłowych, a nie jak błędnie wywiedziono w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, do ścieków "innych". Wynika to z regulacji § 11 powołanego rozporządzenia oraz z przepisu art. 9 pkt 17 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne (Dz. U. z 2005 r. Nr 239, poz. 2019 ze zm.).
Pismem z dnia 7 lutego 2007 r. "[...]" Sp. z o.o. w G. W. złożyła odpowiedź na skargę kasacyjną wnosząc o "utrzymanie w mocy zaskarżonego wyroku" oraz o zasądzenie na rzecz Przedsiębiorstwa zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna jest zasadna, a to z tego powodu, że Sądowi pierwszej instancji umknął z pola uwagi fakt, iż przepisy § 6 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 8 lipca 2004 r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego (Dz.U. Nr 168, poz. 1763) dotyczą odprowadzania ścieków do wód. Jeżeli tak to rozstrzygające znaczenie ma ustalenie czy ścieki pochodzące z mycia pojazdów w niniejszej sprawie mają być wprowadzane do wód jak à priori założył Sąd pierwszej instancji czy też do ziemi, jak przyjęły to organy administracji orzekające w sprawie. Jeżeli bowiem okazałoby się, że przedmiotowe ścieki mają być wprowadzane do ziemi, a nie do wód, to ma rację strona skarżąca, że przepisy § 6 ww. rozporządzanie Ministra Środowiska nie miałyby w sprawie zastosowania, a wywód Sądu w tej mierze byłby bezprzedmiotowy z wszelkimi tego konsekwencjami dla oceny legalności działań organów administracji publicznej, orzekających w sprawie, co mając na uwadze orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 185 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), o kosztach postępowania orzekając na podstawie art. 203 pkt 2 tej ustawy.