Uzasadnienie
II OSK 326 / 10
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 29 grudnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę K. W. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] czerwca 2009 r., utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] kwietnia 2009 r., którą to decyzją orzeczono o wymeldowaniu skarżącego z pobytu stałego.
W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, iż skarżący wnosząc do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję nie uiścił należnego od niej wpisu. Zgodnie, więc z art. 220 § 1 w związku z art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.) zarządzeniem Przewodniczącej IV Wydziału z dnia 8 września 2009 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu w wysokości 100 zł, stosownie § 2 ust. 3 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Jak wynika ze zwrotnego poświadczenia odbioru wskazanego wyżej wezwania, powyższe zarządzenie zostało doręczone skarżącemu w dniu 18 września 2009 r., a więc termin do uiszczenia wpisu upłynął w dniu 25 września 2009 r. (piątek).
W tym terminie skarżący nie wykonał wezwania, a więc zgodnie z art. 220 § 3 p. p. s. a. skarga podlegała odrzuceniu. Skarżący wniósł natomiast w dniu 28 września 2009 r. wniosek o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata.
Zdaniem Sądu pierwszej instancji z uwagi na to, że wniosek o przyznanie prawa pomocy został wniesiony po upływie siedmiodniowego terminu do uiszczenia wpisu, Sąd był zobligowany odrzucić skargę, ponieważ przyznane w sprawie prawo pomocy jest skuteczne dopiero od dnia jego przyznania, a w niniejszej sprawie nastąpiło to postanowieniem z dnia 5 listopada 2009 r.
Mając powyższe okoliczności na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 220 § 3 p. p. s. a. odrzucił skargę.
Pismem z dnia 5 stycznia 2010 r. zatytułowanym jako "zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi" skarżący reprezentowany przez adwokata I. K., zaskarżył powyższe postanowienie, zarzucając mu naruszenie dyspozycji art. 244 § 1, art. 245 § 2 oraz art. 220 § 3 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że skarżący miał obowiązek uiścić wpis sądowy w sytuacji, gdy zostało mu przyznane prawo pomocy w zakresie całkowitym.
Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu skargi do rozpoznania.
Pismem z dnia 7 stycznia 2010 r. oznaczonym jako "uzupełnienie zażalenia" skarżący dodatkowo zarzucił powyższemu postanowieniu naruszenie art. 83 § 4 p.p.s.a. poprzez uznanie, że K. W. nie dochował terminu do złożenia wniosku o przyznanie pomocy prawnej, gdy tymczasem jako osoba pozbawiona wolności w dniu 25 września 2009 r. przekazał administracji Aresztu Śledczego korespondencję, a tym samym dochował siedmiodniowego terminu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie podkreślenia wymaga okoliczność, iż środkiem zaskarżenia przysługującym od postanowienia o odrzuceniu skargi jest skarga kasacyjna, a nie jak błędnie wskazała pełnomocnik skarżącego zażalenie (art. 173 § 1 p.p.s.a). Jednakże wobec spełnienia wymaganych dla skargi kasacyjnej elementów konstrukcyjnych, o jakich mowa w art. 174 - art. 177 p.p.s.a. pisma skarżącego oznaczone jako zażalenie i jego uzupełnienie, mimo błędnego oznaczenia wniesionych środków zaskarżenia rozpoznano jako skargę kasacyjną.
Oceniając zasadność podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów, za trafiony należało uznać zarzut naruszenia art. 83 § 4 p.p.s.a. W myśl tego przepisu w zw. z treścią art. 83 § 3 p.p.s.a. dzień złożenia pisma przez osobę pozbawioną wolności w administracji zakładu karnego jest równoznaczny z dniem wniesienia tegoż pisma do sądu.
W niniejszej sprawie, skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w administracji aresztu śledczego w dniu 25 września 2009 r., o czym świadczy adnotacja sporządzona na kopercie "Areszt Śledczy w [...] wpłynęło dnia 25.09.09" (k. -17 akt verte), a więc w ostatnim w dniu do wykonania zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 8 września 2009 r. Tym samym Sąd pierwszej instancji błędnie przyjął, iż nadanie wniosku dotyczącego przyznania prawa pomocy dokonane zostało z przekroczeniem tego terminu. Wydanie postanowienia o odrzuceniu skargi nastąpiło, więc z naruszeniem art. 220 § 3 p.p.s.a.
Wobec błędnego określenia przez Sąd, iż istniały podstawy do odrzucenia skargi, pozostałe postawione zarzuty, jako nie powodujące uchybiania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), należało uznać za nieuzasadnione.
Mając powyższe okoliczności na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie.