Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie objętym skargą kasacyjną wyrokiem z dnia 29 lipca 2020 r. (sygn. akt VII SA/Wa 2695/19) po rozpoznaniu sprawy ze skargi R. P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2019 r. (nr [...]) w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji oraz orzekł o zwrocie skarżącemu kosztów postępowania.
Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:
Wojewoda [...] decyzją z [...].05.2019 r. (znak: [...]) umorzył, wszczęte na wniosek R. P., postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...].03.2017 r. (nr [...]), zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej A. K. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz przydomowej oczyszczalni ścieków, na działce nr [...], obręb ewidencyjny [...]. Motywem rozstrzygnięcia było przyjęcie, że wnioskodawca nie jest stroną we wskazanym postępowaniu.
Odwołanie od tej decyzji wniósł R. P., kwestionując stanowisko Wojewody [...].
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] września 2019 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu przedstawił pojęcie interesu prawnego w sprawie o uzyskanie pozwolenia na budowę. Podkreślił, że odwołujący się swój interes prawny w kwestionowaniu decyzji Starosty [...] z [...].03.2017 r. wywodzi z przysługującego mu prawa własności działki nr [...], obręb ewidencyjny [...]. Wskazał organ odwoławczy, że inwestycja objęta wymienioną wyżej decyzją Starosty [...] dotyczy budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z przyłączami energetycznym, gazowym, wodociągowym, sanitarnym oraz budowy przydomowej oczyszczalni ścieków (Projekt zagospodarowania terenu oraz pkt 1.3, str. 3 Projektu budowlanego – Tom I). Z analizy projektu zagospodarowania terenu wynika, że działka inwestycyjna o numerze [...], nie graniczy bezpośrednio z działką odwołującego się o numerze [...].
Działka inwestycyjna jest oddzielona od działki wnioskodawcy, działką drogową o numerze [...]. Zwrócił uwagę organ odwoławczy, że działka odwołującego się nr [...], zabudowana jest budynkiem mieszkalnym. Nadto, analiza projektu budowlanego wykazała, że sporny budynek mieszkalny jednorodzinny o wysokości 6,25 m został zaprojektowany w odległości ok. 9,5 m od granicy działki nr [...]. Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że ten budynek został zaprojektowany też w odległości ponad 20 m od budynku mieszkalnego, usytuowanego na działce nr [...].
Ponadto, biologiczna przydomowa oczyszczalnia ścieków została zaprojektowana w odległości ok. 9,5 m od granicy działki nr [...]. Podkreślono, że budynek mieszkalny istniejący na ostatnio wskazanej działce podłączony jest do istniejącej sieci wodociągowej. Mając na uwadze przedstawione powyżej usytuowanie projektowanej inwestycji, jak również wysokość projektowanego budynku mieszkalnego jednorodzinnego stwierdził organ odwoławczy, że należąca do odwołującego się działka nr [...]nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji. Sporne przedsięwzięcie nie powoduje bowiem jakichkolwiek ograniczeń, które wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa - w zakresie możliwości zagospodarowana działki nr [...]. Innymi słowy – podkreślał organ II instancji – odwołujący się może bez przeszkód zagospodarować swoją działkę, zaś sąsiedztwo spornej inwestycji w najmniejszym nawet stopniu nie wpływa na zakres - wyznaczony przepisami prawa - dopuszczalnego jej zagospodarowania.
Wskazano, że nieruchomość należąca do skarżącego nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji wyznaczonym w oparciu o przepis § 12 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie; Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 (dotyczący odległości budynku od granicy z sąsiednią działką budowlaną), jak też § 13 tego rozporządzenia (dotyczący przesłaniania budynków).
W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, ograniczenia w możliwości zagospodarowania działki nr [...] nie sposób doszukiwać się również w przepisie § 31 ust. 1 pkt 4 powołanego rozporządzenia. Zgodnie z tym przepisem, odległość studni dostarczającej wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi, niewymagającej, zgodnie z przepisami dotyczącymi ochrony ujęć i źródeł wodnych, ustanowienia strefy ochronnej, powinna wynosić - licząc od osi studni - co najmniej 30 m do najbliższego przewodu rozsączającego kanalizacji indywidualnej, jeżeli odprowadzane są do niej ścieki oczyszczone biologicznie w stopniu określonym w przepisach dotyczących ochrony wód. Wskazano, że z projektu budowlanego biologicznej przydomowej oczyszczalni ścieków wynika, że odbiornikiem oczyszczonych ścieków będzie studnia chłonna. Projekt budowlany nie przewiduje drenażu rozsączającego czy też przewodu rozsączającego, jak zaś wynika z treści wskazanego wyżej przepisu § 31 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r., dotyczy on odległości studni dostarczającej wodę do najbliższego przewodu rozsączającego kanalizacji indywidualnej.
Podkreślono przy tym, iż budynek zlokalizowany na działce nr [...], podłączony jest do istniejącej sieci wodociągowej. Z dokumentacji projektowej spornej inwestycji wynika, że realizacja zaplanowanego przedsięwzięcia nie pozbawi nieruchomości skarżącego dostępu do drogi publicznej oraz dostępu do szeroko rozumianych mediów (woda, ciepło, prąd, telekomunikacja), nie wpływa na warunki ochrony przeciwpożarowej (§271 i nast. w/w rozporządzenia) usytuowanych na nich obiektów. W rezultacie stwierdzono, że działka stanowiąca własność odwołującego się nie znajduje się w obszarze oddziaływania zaprojektowanej inwestycji i nie zostanie ograniczona możliwość jej zagospodarowania. W tej sytuacji uznano, że brak interesu prawnego w toku wszczętego postępowania administracyjnego uzasadnia umorzenie postępowania.
Skargę do WSA w Warszawie na opisaną wyżej decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2019 r. wniósł R. P.. Zarzucił błędne przyjęcie, że nieruchomość skarżącego nie znajduje się na obszarze oddziaływania inwestycji - przydomowej oczyszczalni ścieków.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazanym na wstępie wyrokiem z dnia 29 lipca 2020 r. uchylił obie wydane w sprawie decyzje wskazując, że skarga okazała się częściowo uzasadniona. Zwrócił uwagę, że istotą żądania skarżącego było przeprowadzenie postępowania co do tego czy decyzja Starosty [...] zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca A. K. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz przydomowej oczyszczalni ścieków nie jest obarczona wadą nieważności. W ocenie sądu I instancji organy administracji słusznie wskazały, że postępowanie tego rodzaju może zostać wszczęte na wniosek lub z urzędu, przy czym jego wszczęcie na wniosek wymaga tego aby podmiot inicjujący to postępowanie legitymował się interesem prawnym. Słusznie też – zdaniem sądu - wskazano, że w postępowaniu budowlanym (a taki właśnie charakter ma postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę lub o jej zmianę), interes prawny o którym mowa w art. 28 k.p.a. ocenia się przez pryzmat przepisu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego w związku z art. 3 pkt 20 tej ustawy.
Akcentował sąd I instancji, że pomimo prawidłowego określenia podstaw i zasad prowadzenia postępowania nadzorczego wadliwie przyjęły organy administracji, że skarżącemu nie przysługuje interes prawny uprawniający do merytorycznego zbadania decyzji pod kątem występujących w niej ewentualnie wad kwalifikowanych. Zgodnie z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Z kolei według art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego obszar oddziaływania obiektu to teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Wg WSA w Warszawie, bezpodstawna jest teza przyjęta przez organ pierwszej instancji i niepodważona przez organ odwoławczy, według której wówczas gdy inwestor buduje z zachowaniem odległości przewidzianych w przepisach szczególnych lub techniczno-budowlanych, to nie ma mowy o oddziaływaniu obiektu budowlanego na sąsiednie nieruchomości.
Z definicji obszaru oddziaływania obiektu budowlanego wynika, że chodzi o oddziaływanie projektowanego obiektu budowlanego w znaczeniu prawnym. Chodzi bowiem o przepisy odrębne, które wprowadzają związane z projektowanym obiektem budowlanym ograniczenia w zagospodarowaniu otaczającego go terenu. Przykładem takiego oddziaływania jest wskazywany § 31 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Podkreślał sąd I instancji, że z przepisu tego wynika zależność w zakresie wzajemnego usytuowania studni i obiektów wymienionych w tym przepisie. Jeżeli więc projekt budowlany dotyczy budowy obiektów budowlanych wymienionych w § 31 ust. 1 pkt 4 powołanego rozporządzenia, to wyznaczając obszar jego oddziaływania należy uwzględnić m.in. ten przepis i rozważyć, czy w jego otoczeniu powstaną ograniczenia w zagospodarowaniu terenu.
Zgodnie z tą regulacją, odległość studni dostarczającej wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi, niewymagającej, zgodnie z przepisami dotyczącymi ochrony ujęć i źródeł wodnych ustanowienia strefy ochronnej, powinna wynosić - licząc od osi studni - co najmniej 30 m do najbliższego przewodu rozsączającego kanalizacji indywidualnej, jeżeli odprowadzane są do niej ścieki oczyszczone biologicznie w stopniu określonym w przepisach dotyczących ochrony wód. Przepis ten ustanawia zasadę lokalizacji oczyszczalni ścieków od studni dostarczającej wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi w odległości 30 m. Odległość ta może być mniejsza, ale pod warunkiem, że studnia nie dostarcza wody przeznczonej do spożycia przez ludzi. Zwrócił uwagę WSA w Warszawie, że organy administracji oceniając tę kwestię uznały, że po pierwsze, projektowane urządzenia kanalizacyjne nie mają przewodów rozsączających, po drugie skarżący korzysta z sieci wodociągowej.
Zatem, w ocenie tych organów, wskazany wyżej przepis nie wprowadza dla skarżącego ograniczeń w zagospodarowaniu jego nieruchomości. Z takim stanowiskiem nie zgodził się orzekający sąd I instancji. Wskazał bowiem, że odległość projektowanej oczyszczalni ścieków od granicy działki skarżącego wynosi 9.5 m. Oczyszczalnia ta, wg organów administracji, nie ma przewodów rozsączających kanalizacji ale kończy się studnią chłonną. Istotą tego urządzenia jest odprowadzanie do gruntu pozostałości z procesu oczyszczania. W istocie więc efekt działania studni chłonnej jest taki sam jak przewodów rozsączających, z tym, że przenikanie do ziemi pozostałości odbywa się w sposób o wiele bardziej skoncentrowany. Poza tym, nie do końca wiadomo dlaczego zostało w sprawie przyjęte, że sporna instalacja ma być wyposażona w studnię chłonną. Ze znajdującego się w aktach sprawy projektu biologicznej oczyszczalni ścieków wynika, że studnia chłonna jest jednym ze sposobów zakończenia procesu oczyszczania ale nie jedynym.
Po drugie, w ocenie sądu I instancji, określenie obszaru oddziaływania obiektu budowlanego nie jest uzależnione od dotychczasowego sposobu zagospodarowania terenu. W przepisie formułującym tę definicję mowa jest bowiem o wprowadzaniu ograniczeń w zagospodarowaniu terenu, a więc przyszłej działalności na tym terenie. Nie jest w związku z tym istotne, czy skarżący powołuje się na możliwość właściwego korzystania z istniejącej na jego nieruchomości studni, czy też chodzi o potencjalną możliwość jej budowy. Sąd I instancji powołał wyrok NSA z dnia z dnia 22 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 370/09, w którym wskazano, że określenie obszaru oddziaływania obiektu budowlanego nie jest uzależnione od dotychczasowego sposobu zagospodarowania terenu. Podkreślił WSA w Warszawie, że fakt dotychczasowego korzystania przez skarżącego z wodociągu nie niweczy tego, iż budowa obiektów kanalizacyjnych odprowadzających ścieki do gruntu powoduje ograniczenia w zabudowie nieruchomości w odległości do 30 m, poprzez brak możliwości lokalizacji studni.
Zauważył też, że uznanie właściciela nieruchomości sąsiedniej za stronę postępowania w sprawie pozwolenia na budowę mimo, że zależy od stwierdzenia, iż planowana budowa w powiązaniu z przepisami prawa wprowadza ograniczenia w zagospodarowaniu jego nieruchomości, nie jest równoznaczne z przeszkodą w udzieleniu pozwolenia na budowę. W ten sposób otwiera się dla właściciela nieruchomości sąsiedniej możliwość udziału w postępowaniu po to, aby mógł, wraz z organem administracji publicznej strzec przestrzegania tych przepisów prawa, które zostały uchwalone w celu rozwiązywania konfliktów rodzących się pomiędzy właścicielami nieruchomości sąsiednich w związku z wykonywaniem przez każdego z nich prawa własności poprzez zabudowę nieruchomości.
Skargę kasacyjną od opisanego wyżej wyroku WSA w Warszawie wniósł Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego. W ramach podstawy naruszenia przepisów postępowania wskazał art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c) Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 7, 77 par. 1, 107 par. 3, art. 105 par. 1, art. 138 par. 1 pkt 1 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że skarżący posiada przymiot strony w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, pomimo ustalenia, że sporna inwestycja nie powoduje ograniczeń w zagospodarowaniu nieruchomości skarżącego.
Skarga kasacyjna oparta została także na podstawie naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. par. 31 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w związku z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. W ramach tego zarzutu wskazano na błędną wykładnię powołanego par. 31 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia polegającą na przyjęciu, że przepis ten powinien znaleźć zastosowanie w odniesieniu do innych, niewymienionych w nim urządzeń, a w konsekwencji błędne było uznanie, że skarżącemu przysługuje przymiot strony.
Skarga kasacyjna domagała się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji. Żądała też zasądzenia kosztów postępowania.
Odpowiedź na skargę kasacyjną wniósł R. P.. Podał, że brak jest podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej. Żądał zasądzenia kosztów postępowania
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019 r., poz. 2325; dalej ustawa powoływana jako p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpatrywanej sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Powyższe oznacza, że zakres rozpoznawania sprawy wyznaczyła, przez wskazanie podstaw kasacyjnych, strona wnosząca skargę kasacyjną. Strona, która kwestionuje orzeczenie wojewódzkiego sądu administracyjnego, wnosząc skargę kasacyjną, obowiązana jest wskazać przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania, które jej zdaniem zostały przez sąd naruszone (art. 174 p.p.s.a.), a nadto obowiązana jest uzasadnić przytoczone podstawy kasacyjne (art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
Zgodnie z art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 374), przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.
Mając na uwadze obecny stan epidemii, przyjąć należy, że przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących. Dodatkowo nie można jej przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, stąd też sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.
Wniesiona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna zawierała usprawiedliwioną podstawę naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2020 r., poz. 1333) w związku z par. 31 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2019 r., poz. 1065).
Na wstępie należy zwrócić uwagę, że zasadniczo trafne było stanowisko sądu I instancji, iż interes prawny w sprawie o pozwolenie na budowę (w tym też prowadzonej w ramach kontrolowanego trybu nadzwyczajnego) – oceniać należy przez pryzmat przepisu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego w związku z art. 3 pkt 20 tej ustawy. Przepisy te, w dacie orzekania przez organy administracji przewidywały, że stroną we wskazanej kategorii spraw są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Zasadniczym zatem punktem ocen w tej sprawie jest sposób rozumienia interesu prawnego skarżącego w aspekcie zawartego w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego terminu "obszaru oddziaływania obiektu". Wg powołanego przepisu, przez "obszar oddziaływania obiektu" rozumieć należy teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu.
Podkreślić jednak trzeba, iż interes prawny określonego podmiotu, wywodzony z przepisów wprowadzających ograniczenia w zagospodarowaniu i zabudowie danego terenu, winien być przede wszystkim aktualny i realny w okolicznościach rozpatrywanej sprawy. Ten aspekt wskazanego zagadnienia trafnie akcentował organ odwoławczy w uzasadnieniu kontrolowanej przez sąd I instancji decyzji wskazując na wypracowane na gruncie art. 28 k.p.a. rozumienie pojęcia interesu prawnego. Gdyby bowiem kwestia zarówno aktualności, jak i realnego charakteru interesu prawnego mogła być pomijana, wówczas o statusie strony w postępowaniu administracyjnym, w tym dotyczącym pozwolenia na budowę (stwierdzenia nieważności takiej decyzji), decydowałyby okoliczności abstrakcyjne, oderwane od realiów danej sprawy. Na gruncie zaś ocenianego przypadku należy zauważyć, że z akt sprawy, w tym w szczególności z wniosku inicjującego postępowanie nieważnościowe (k.
1) wynika, że R. P. wywodzi interes prawny powołując głównie okoliczności z par. 31 ust. 1 pkt 4 wskazanego wyżej rozporządzenia. W tym zakresie skarżący podawał, że wykonanie przez inwestora przydomowej oczyszczalni ścieków w niewielkiej odległości od granicy z sąsiednią działką wprowadza dla tej działki ograniczenie dla lokalizacji tam studni dostarczającej wodę do spożycia przez ludzi, a to powoduje, że obszar oddziaływania inwestycji jest większy niż działka inwestora, a właściciele działek sąsiednich nie wyrażają zaś zgody na budowę tejże przydomowej oczyszczalni ścieków. Należy jednak zwrócić uwagę na poczynione przez orzekające organy nadzoru budowlanego stanowcze ustalenia, iż budynek znajdujący się na działce skarżącego (nr [...]), został już podłączony do sieci wodociągowej. Jak przy tym wynika z mapy sytuacyjnej znajdującej się w aktach sprawy, na wskazanej działce brak jest obecnie studni. Zatem, wywodzony z par. 31 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia interes prawny skarżącego a właściciela działki nr [...] do uzyskania statusu strony postępowania administracyjnego, ma charakter wyłącznie hipotetyczny i abstrakcyjny, a polega jedynie na tym, że brak będzie w przyszłości możliwości zbudowania studni na działce skarżącego wobec uprzedniej budowy przydomowej oczyszczalni ścieków na sąsiedniej działce inwestora nr [...]. Wykazywany więc interes prawny nie ma zatem charakteru realnego i aktualnego, lecz jedynie hipotetyczny, a przez to w ogóle wątpliwy. Podkreślić bowiem należy, iż wobec podłączenia budynku stanowiącego własność skarżącego do sieci wodociągowej, co do zasady wykluczona została potrzeba budowy studni dostarczającej wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi. W razie zaś niezbędnej jednak potrzeby budowy takiej studni wydaje się to w ogóle możliwe, zważywszy na konfigurację i obszar działki nr [...] w wymaganym oddaleniu od granicy z działką obecnego inwestora. W tym więc aspekcie podzielić należało twierdzenia skargi kasacyjnej i uznać należało za trafny zarzut naruszenia art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego w zw. z par. 31 ust. 1 pkt 4 powoływanego wyżej rozporządzenia.
Nie była natomiast zasadna, wskazywana w ramach powyższego zarzutu błędna wykładnia par. 31 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia polegająca na przyjęciu, że przepis ten powinien znaleźć zastosowanie w odniesieniu do innych, niewymienionych w tym przepisie urządzeń, a w konsekwencji, że błędne było uznanie, iż skarżącemu przysługuje przymiot strony. Należy zwrócić uwagę, iż wskazany przepis stanowi, że odległość studni dostarczającej wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi, niewymagającej, zgodnie z przepisami dotyczącymi ochrony ujęć i źródeł wodnych, ustanowienia strefy ochronnej, powinna wynosić - licząc od osi studni - co najmniej 30 m do najbliższego przewodu rozsączającego kanalizacji indywidualnej, jeżeli odprowadzane są do niej ścieki oczyszczone biologicznie w stopniu określonym w przepisach dotyczących ochrony wód. Choć przepis ten istotnie nie posługuje się terminem "studni chłonnej" realizowanej w ramach biologicznej oczyszczalni ścieków, to nie można wszak abstrahować od tożsamej funkcjonalności powyższego rozwiązania technicznego względem zawartego w przepisie "przewodu rozsączającego kanalizacji indywidualnej".
Jak zasadnie i trafnie wskazał sąd I instancji, w istocie efekt działania studni chłonnej jest taki sam jak przewodów rozsączających, z tym, że przenikanie pozostałości do gleby odbywa się w sposób o wiele bardziej skoncentrowany.
Mając powyższe na uwadze należało uznać, że zasadny był zarzut naruszenia prawa materialnego – art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego w związku z par. 31 ust. 1 pkt 4 powoływanego wyżej rozporządzenia. Z uwagi natomiast na fakt, że zarzuty skargi kasacyjnej powołane w ramach podstawy naruszenia przepisów postępowania w istocie stanowiły odmienne ujęcie zagadnienia podniesionego w ramach ocenionej wyżej podstawy naruszenia prawa materialnego, brak było potrzeby szczegółowego odnoszenia się do tych zarzutów. Trafność zaś naruszenia prawa materialnego skutkowała uwzględnieniem skargi kasacyjnej i uchyleniem zaskarżonego wyroku.
Jednocześnie na podstawie art. 188 p.p.s.a. NSA przyjął, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona i rozpoznał skargę R. P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2019 r. (nr [...]) w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Skarga ta zaś, z przedstawionych już wyżej powodów nie zasługiwała na uwzględnienie. Trafnie bowiem przyjęły orzekające organy administracji publicznej, iż skarżący nie jest stroną wskazanego postępowania nieważnościowego, skoro brak jest podstaw do wywodzenia statusu strony skarżącego z powoływanego wyżej par. 31 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2019 r., poz. 1065).
O kosztach (pkt 2 sentencji) orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że tronie, która wniosła skargę kasacyjną, należy się zwrot poniesionych przez nią niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego od skarżącego - jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi kasacyjnej został uchylony wyrok sądu pierwszej instancji uwzględniający skargę.