Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 14 września 2017r., sygn. akt VII SA/Wa 2351/16, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2016r. znak [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i umorzenia postępowania, uchylił zaskarżoną decyzję i zasądził od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] zwrot kosztów postępowania sądowego.
Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] pismem z 10 listopada 2015 r. zwrócił się do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego o kontrolę legalności muru oporowego znajdującego się na nieruchomości nr [...] w [...], na lewym brzegu potoku [...], wzdłuż działek nr [...] i [...]. Organ przeprowadził w dniu 16 grudnia 2015 r. kontrolę spornej inwestycji, podczas której B. P. i M. M. wyjaśnili, że w 2011 r. wbili w grunt (na głębokość 1,5-2 m) pręty zbrojeniowe o rozstawie ok. 25-30 cm. Przestrzeń między prętami a skarpą została wypełniona kamieniami. Na przełomie września i października 2015r. kamienie zostały zabetonowane. Na tej podstawie organ przyjął, że inwestorzy wykonali wzdłuż działek nr [...] i [...] w korycie potoku [...] żelbetonowy mur (opaskę) o grubości ok. 0,3 m i długości ok. 24 m, w celu zabezpieczenia brzegu i budynku. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że obiekt budowlany został wybudowany bez wymaganego zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej i inwestorzy nie posiadają tytułu prawnego do dysponowania nieruchomością nr [...] na cele budowlane (działka jest własnością Skarbu Państwa - Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...], który nie wyraził zgody na tę inwestycję).
Decyzją z [...] czerwca 2016 r., wydaną na podstawie art. 49 b ust. 1 w zw. z art. 83 ust. 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r., poz. 290), nakazał B. P. i M. M. rozbiórkę opaski brzegowej wybudowanej na lewym brzegu potoku [...], wzdłuż działek nr [...] i [...] przy ul. [...] [...] w [...] bez zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej.
B. P. i M. M. w odwołaniu od powyższej decyzji podnieśli, że wybudowali opaskę brzegową w celu "natychmiastowego zabezpieczenia (...) budynków przed katastrofą budowlaną" w związku z dużymi opadami deszczu. Oświadczyli, że dokonają rozbiórki spornej inwestycji dopiero wtedy, gdy Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w [...] (zarządca tej nieruchomości w imieniu SP) zabezpieczy brzeg potoku (na wysokości ich działek) "odpowiednim murem oporowym", w celu zabezpieczenia ich nieruchomości przed ewentualną powodzią.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] sierpnia 2016 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchylił decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego i umorzył postępowanie pierwszej instancji w całości. Organ odwoławczy nie podzielił stanowiska organu I instancji co do kwalifikacji obiektu budowlanego i wyjaśnił, że opaska brzegowa to budowla ochronna, posadowiona równolegle do linii brzegowej, stanowiąca umocnienie brzegu pasa technicznego (§ 2 pkt 18 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 1 czerwca 1998 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać morskie budowle hydrotechniczne i ich usytuowanie, Dz. U. nr 101, poz. 646). Według organu wykonany przez inwestorów obiekt budowlany nie służy zabezpieczeniu brzegu potoku, ale ma zabezpieczać teren przed osuwaniem się gruntu z terenu położonego wyżej.
W związku z tym należy go zakwalifikować jako mur oporowy (konstrukcję oporową), o którym mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, wymagający uzyskania pozwolenia na budowę. Z powyższego wynika, że organ I instancji nie miał podstaw do prowadzenia postępowania w trybie art. 49 b ust. 1 Prawa budowlanego i wydania decyzji o nakazie rozbiórki opaski brzegowej. Sporny obiekt budowlany (mur oporowy) wymagał uzyskania pozwolenia na budowę, co oznacza konieczność wszczęcia postępowania legalizacyjnego na podstawie art. 48 tej ustawy i to postępowanie, w myśl art. 83 ust. 3 w zw. z art. 82 ust. 3 i 4 Prawa budowlanego, nie należy do właściwości Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, ale Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. A zatem, decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, co uzasadnia uchylenie tej decyzji i umorzenie postępowania organu I instancji.
Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] w skardze na powyższą decyzję zarzucił naruszenie art. 82 ust. 3 Prawa budowlanego przez jego niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji przyjęcie, że w rozpoznawanej sprawie organem orzekającym w pierwszej instancji powinien być powiatowy inspektor nadzoru budowlanego oraz art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. przez jego nieuzasadnione zastosowanie i umorzenie postępowania organu I instancji, mimo że zachodziły podstawy do wydania decyzji o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji. Zdaniem skarżącego wzniesiony przez inwestorów w korycie potoku mur oporowy jest "innym obiektem służącym kształtowaniu zasobów wodnych i korzystaniu z nich" i zarazem urządzeniem wodnym, o którym mowa w art. 9 ust. 1 pkt 19 h Prawa wodnego. Wykonany mur oporowy służy kształtowaniu zasobów wodnych, skoro tworzy brzeg potoku. Budowla służy też korzystaniu z zasobów wodnych, ponieważ stabilizuje grunt znajdujący się powyżej i w ten sposób ogranicza ruch mas ziemnych, które mogłyby wpływać na przepływ wód w potoku.
W związku z tym Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego był właściwy do rozpoznania tej sprawy w I instancji. Skarżący podkreślił, że mur oporowy "znacząco zawęża" przepływ wody w potoku", a w konsekwencji powoduje (szczególnie w czasie wezbrań) spiętrzenie wody, co grozi zalaniem terenów sąsiednich.
Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w uzasadnieniu przywołanego na wstępie wyroku stwierdził podzielił stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji, że podstawą kwalifikacji obiektu budowlanego jest jego zasadnicza funkcja. B. P. i M. M. w odwołaniu od decyzji o nakazie rozbiórki oświadczyli, że dokonają rozbiórki spornego muru oporowego dopiero wtedy, gdy Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w [...] (zarządca tej nieruchomości w imieniu Skarbu Państwa) zabezpieczy brzeg potoku (na wysokości ich działek) "odpowiednim murem oporowym", w celu zabezpieczenia ich nieruchomości przed ewentualną powodzi. Przyznali więc, że ten wybudowany przez nich mur miał chronić ich nieruchomość przed szkodliwym oddziaływaniem wód przepływającego potoku. Sami przypisali mu więc funkcję urządzenia regulującego bieg potoku, czyli urządzenia, które w myśl ust. 1 pkt 19 h Prawa wodnego ma służyć kształtowaniu zasobów wodnych i korzystaniu z nich.
Takiej jego kwalifikacji nie podważa stwierdzenie, że mur oporowy jednocześnie ma na celu umocnienie brzegu potoku i ochronę nieruchomości przez jego wylewem. Zagrożenie dla tego brzegu stwarzają wody nieuregulowanego potoku, a B. P. i M. M. starali się tym zagrożeniom przeciwdziałać, budując mur, który w tej sytuacji stanowi urządzenie wodne. Uznając, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 82 ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 83 ust. 3 Prawa budowlanego, Sąd I instancji uchylił zaskarżoną decyzję.
Skargą kasacyjną Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zaskarżył powyższy wyrok, zarzucając naruszenie:
- 1) przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1c) w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) w zw. z art. 82 ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 83 ust. 3 ustawy - Prawo budowlane poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji na skutek przyjęcia przez Sąd pierwszej instancji w oderwaniu od okoliczności, które legły u podstaw zaskarżonej decyzji, że zasadniczą funkcją wykonanego przez inwestorów muru oporowego była regulacja biegu potoku, a wobec powyższego mur oporowy stanowi urządzenie służące kształtowaniu zasobów wodnych i korzystaniu z nich, a wobec powyższego organem pierwszej instancji w sprawie rozbiórki urządzenia regulującego potok jest wojewódzki inspektor nadzoru budowlanego, podczas gdy organ w sposób prawidłowy, po dokonaniu analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, ustalił, że funkcją muru oporowego było zabezpieczenie terenu położonego wyżej przed osuwaniem się, natomiast organem właściwym w sprawie nadzoru budowlanego takiej inwestycji jak mur oporowy nie jest wojewódzki inspektor nadzoru budowlanego, a jest nim powiatowy inspektor nadzoru budowlanego;
- 2) prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 82 ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 83 ust. 3 ustawy - Prawo budowlane w zw. z art. 9 ust. 1 pkt 19 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2001, Nr 115, poz. 1229 ze zm.) w wyniku przyjęcia błędnej wykładni wskazanych przepisów Prawa budowlanego, polegającej na przyjęciu, że jeśli mur oporowy jest urządzeniem służącym kształtowaniu zasobów wodnych i korzystaniu z nich w myśl ustawy Prawo wodne, to powinien być zaliczony do kategorii "innych obiektów służący kształtowaniu zasobów wodnych korzystaniu z nich", a tym samym organem właściwym w dotyczących go postępowaniach, w sprawach określonych w art. 83 ust. 3 w zw. z art. 82 ust. 3 pkt ustawy - Prawo budowlane, w pierwszej instancji jest wojewódzki inspektor nadzoru budowlanego, podczas gdy prawidłowa wykładnia ww. przepisów powinna prowadzić do wniosku, że dyspozycja zawarta w art. 82 ust. 3 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane ma zastosowanie tylko do tej grupy urządzeń, które w niej wymieniono.
Z uwagi na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Zdaniem skarżącego kasacyjnie, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie był w tej sprawie organem właściwym do przeprowadzenia stosownego postępowania w pierwszej instancji, gdyż mury oporowe nie zostały wymienione w art. 82 ust. 3 i 4 ustawy - Prawo budowlane. Organem właściwym w sprawie nadzoru budowlanego samowolnie wykonanego przez inwestorów muru oporowego jest powiatowy inspektor nadzoru budowlanego. Błędne jest stanowisko Sądu pierwszej instancji w odniesieniu do przypisanej murowi oporowemu funkcji. Sąd w tej mierze oparł się jedynie na oświadczeniach inwestorów oraz ich stanowisku prezentowanym w odwołaniu, natomiast pominął wyniki dokonanej przez organ analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dokumentacji fotograficznej oraz wymiarów, materiału i sposobu wykonania muru oporowego.
W konsekwencji Sąd pierwszej instancji nieprawidłowo przyjął, że skoro mur oporowy chroni nieruchomość inwestorów przed szkodliwym oddziaływaniem wód przepływającego potoku, to tym samym mur ten pełni funkcję urządzenia regulującego bieg potoku i jest urządzeniem, które w myśl art. 9 ust. 1 pkt 19h ustawy Prawo wodne służyć ma kształtowaniu zasobów wodnych i korzystaniu z nich, a w konsekwencji organem właściwym w pierwszej instancji do przeprowadzenia postępowania w sprawie samowolnie wykonanego muru oporowego był wojewódzki inspektor nadzoru budowlanego.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] wniósł o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Podkreślono, że mur oporowy może być jednocześnie budowlą regulacyjną, jak to ma miejsce w niniejszym przypadku, a zatem jest obiektem wymienionym bezpośrednio w art. 82 ust. 3 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane. Obiekt jest posadowiony w potoku, tworząc brzeg tego potoku, regulując przekrój cieku. Strona przytoczyła treść art. 67 ust. 2 ustawy – Prawo wodne i stwierdziła, że skutkiem budowy muru oporowego, posadowionego bezpośrednio w korycie potoku [...], jest zawężenie koryta, skoncentrowanie przepływu w węższym przekroju i ograniczenie naturalnych procesów erozyjnych, co wyczerpuje definicję regulacji. Zawężenie przez mur oporowy koryta potoku może stwarzać zagrożenie dla bezpieczeństwa publicznego, w szczególności w czasie wystąpienia powodzi.
B. P. i M. M. w odpowiedzi na skargę kasacyjną przychylili się do skargi kasacyjnej oraz zawartego w niej wniosku o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania.
W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych.
Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw zaskarżenia, a to z poniższych względów.
Po pierwsze, chybiony jest zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 82 ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 83 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
Jak stanowi art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Aktami sprawy w rozumieniu art. 133 § 1 p.p.s.a. są zarówno akta sądowe, jak i przedstawione sądowi administracyjnemu akta administracyjne. Sąd bierze ponadto pod uwagę fakty powszechnie znane (art. 106 § 4 p.p.s.a.), a także dowody uzupełniające z dokumentów, o których mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a. Podstawą orzekania przez ten sąd jest materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji publicznej w toku całego postępowania toczącego się przed organami. Powyższe zatem oznacza, że sąd administracyjny rozpoznaje sprawę na podstawie stanu faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu. Skoro Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy, to tym samym badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd ocenia jej zgodność z prawem materialnym i procesowym w aspekcie całości zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego. I tak też w niniejszej sprawie postąpił Sąd pierwszej instancji.
Okoliczność, że ocena materiału dowodowego przedstawiona przez Sąd pierwszej instancji nie odpowiada oczekiwaniom strony skarżącej kasacyjnie, nie daje podstawy do uwzględnienia zarzutu naruszenia powyższego przepisu jak też nie uzasadnia zarzutu naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. Inną kwestią jest bowiem ocena materiału dowodowego, a inną należyte wyjaśnienie sprawy i zgromadzenie materiału dowodowego dającego gwarancję prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Strona skarżąca kasacyjnie nie zarzuca Sądowi pierwszej instancji, że nie dostrzegł, iż organ I instancji nie uczynił zadość art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., lecz kwestionuje ocenę materiału dowodowego i przyjęcie, w wyniku nieprawidłowej oceny materiału dowodowego, błędnej – zdaniem strony - funkcji wybudowanego muru oporowego.
Zauważyć przy tym należy, iż Sąd pierwszej instancji zwrócił uwagę na okoliczność, iż wybudowany mur ma chronić nieruchomość B. P. i M. M. przed szkodliwym oddziaływaniem wód przepływającego potoku, co oznacza, że pełni funkcję urządzenia regulującego bieg potoku, a więc urządzenia, o jakim mowa w art. 9 ust. 1 pkt 19h ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne. Jednocześnie Sąd pierwszej instancji podkreślił, że mur oporowy ma na celu także umocnienie brzegu potoku i ochronę nieruchomości przez jego wylewem, lecz to nie podważa kwalifikacji przedmiotowego muru jako urządzenia mającego służyć kształtowaniu zasobów wodnych i korzystaniu z nich.
Z powyższym stanowiskiem Sądu pierwszej instancji należy się zgodzić. Wbrew bowiem stanowisku Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w niniejszej sprawie na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego - w tym protokołu z czynności kontrolnych, dokumentacji fotograficznej, pomiarów i przebiegu muru oporowego odzwierciedlonego na kopii mapy zasadniczej - nie można uznać, że funkcją muru oporowego było jedynie zabezpieczenie terenu położonego wyżej przed jego osuwaniem się.
Jak stanowi art. art. 9 ust. 1 pkt 19h ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (t.j. Dz. U. z 2015r., poz. 469 ze zm.) – w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej do Sądu pierwszej instancji decyzji - ilekroć w ustawie jest mowa o urządzeniach wodnych rozumie się przez to urządzenia służące kształtowaniu zasobów wodnych oraz korzystaniu z nich, a w szczególności: mury oporowe, bulwary, nabrzeża, pomosty, przystanie, kąpieliska.
Skoro mur oporowy jest urządzeniem wodnym służącym kształtowaniu zasobów wodnych, to winien być zaliczony do kategorii innych obiektów budowlanych służących kształtowaniu zasobów wodnych i korzystaniu z nich, o których mowa w art. 82 ust. 3 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane (por. postanowienie NSA z dnia 3 sierpnia 2010 r., sygn. akt II OW 12/10 – publik. CBOSA).
W myśl art. 82 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2016r., poz. 290 ze zm.) wojewoda jest organem pierwszej instancji w sprawach obiektów i robót budowlanych: hydrotechnicznych piętrzących, upustowych, regulacyjnych, melioracji podstawowych oraz kanałów i innych obiektów służących kształtowaniu zasobów wodnych i korzystaniu z nich, wraz z obiektami towarzyszącymi.
Zgodnie zaś z art. 83 ust. 3 ustawy - Prawo budowlane do właściwości wojewódzkiego inspektora nadzoru budowlanego jako organu pierwszej instancji należą zadania i kompetencje określone w ust. 1, w sprawach, o których mowa w art. 82 ust. 3 i 4 tej ustawy.
W tym stanie rzeczy organem właściwym w niniejszej sprawie, dotyczącej muru oporowego, będącego urządzeniem wodnym, o jakim mowa w art. 82 ust. 3 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane, jest wojewódzki inspektor nadzoru budowlanego - stosownie to art. 83 ust. 3 ustawy - Prawo budowlane. Stanowiska tego nie może zmienić okoliczność, iż przedmiotowy mur oporowy zabezpiecza jednocześnie potok przed osuwaniem się ziemi z terenu nieruchomości wyżej położonej i tę nieruchomość przed jej zalewaniem przez wody potoku. Zasadnie też Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...], zwracając uwagę na art. 67 ust. 2 ustawy – Prawo wodne, podnosił, że w określonych sytuacjach mur oporowy może być jednocześnie budowlą regulacyjną, a zatem obiektem wymienionym bezpośrednio w art. 82 ust. 3 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane. Jeśli obiekt jest posadowiony w potoku, tworząc brzeg tego potoku, to reguluje przekrój cieku przez zawężenie koryta, skoncentrowanie przepływu w węższym przekroju i ograniczenie naturalnych procesów erozyjnych, co wyczerpuje definicję regulacji.
Regulacja wód – jak stanowi art. 67 ust. 2 ustawy – Prawo wodne - polega na podejmowaniu przedsięwzięć dotyczących kształtowania przekroju podłużnego i poprzecznego oraz układu poziomego koryta cieku naturalnego.
Z powyższych względów Sądowi pierwszej instancji nie można skutecznie zarzucić naruszenia art. 82 ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 83 ust. 3 ustawy - Prawo budowlane w zw. z art. 9 ust. 1 pkt 19 ustawy - Prawo wodne, tak przez ich błędną wykładnię jak i niewłaściwe zastosowanie. Organ odwoławczy błędnie uznał, że organem pierwszej instancji w niniejszej sprawie jest powiatowy inspektor nadzoru budowlanego i wychodząc z tego wadliwego założenia uchylił decyzję organu I instancji i umorzył postępowanie pierwszej instancji. W tej sytuacji Sąd pierwszej instancji zasadnie uchylił zaskarżoną decyzję.
Zaznaczyć należy, iż orzeczenia powołane w skardze kasacyjnej dotyczą innych zagadnień i sytuacji, a mianowicie pozwolenia na przebudowę stawu i rozbiórki pomostu. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę kasacyjną.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.