Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 13 grudnia 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odrzucił skargę Gminy S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że Gmina S. działała w przedmiotowej sprawie jako organ wydający decyzję w pierwszej instancji. Realizowała więc swoje uprawnienia mające charakter władczy, ze sfery imperium. Powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, niezależnie od tego czy nastąpiło to na mocy ustawy, czy też w drodze porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania sądowoadministracyjnego. W takiej sytuacji jednostka samorządu terytorialnego nie ma legitymacji procesowej strony w tym postępowaniu, nie jest również podmiotem uprawnionym do zaskarżenia decyzji do sądu administracyjnego.
Skoro zaś skarżąca gmina nie posiadała legitymacji do wniesienia skargi, jej skargę, jako niedopuszczalną, należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).
W skardze kasacyjnej od postanowienia z dnia 13 grudnia 2007 r. Gmina S. podniosła zarzut naruszenia art. 50 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez zakwestionowanie posiadania przez nią legitymacji do wniesienia skargi. Skarżąca podniosła, że powołany przepis nie zawiera wyraźnego wyłączenia organu jednostki samorządu terytorialnego z kręgu podmiotów uprawnionych do wniesienia skargi. Użycie przez ustawodawcę terminu "każdy" wskazuje jednoznacznie, iż z uprawnienia, przewidzianego w art. 50 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skorzystać może każdy podmiot, jeżeli wykaże w danej sprawie swój interes prawny. Przyznanie organowi samorządu terytorialnego oznaczonych kompetencji władczych, w ramach sprawowania administracji publicznej, nie przesądza zatem o pozbawieniu tej jednostki, jako osoby prawnej, prawa do wniesienia skargi. Zdaniem strony skarżącej, na jej interes prawny w tym postępowaniu wskazuje konieczność realizacji zadań własnych polegających na kształtowaniu i prowadzeniu polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego.
Dalsze prowadzenie przez Gminę postępowania w kierunku ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji R. Z. może prowadzić do sprzeczności ustalonych warunków zabudowy z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Będzie to skutkować zakłóceniem realizacji polityki przestrzennej Gminy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego orzekania w sprawie indywidualnej, w formie decyzji administracyjnej czy postanowienia, niezależnie od tego, czy nastąpiło to na mocy ustawy, czy też w drodze porozumienia, wyłącza w zasadzie możliwość występowania w tej sprawie tej jednostki samorządu terytorialnego jako strony postępowania administracyjnego, bądź sądowoadminstracyjnego. Oznacza to, że jednostka samorządu terytorialnego nie ma w takim postępowaniu legitymacji procesowej strony, nie jest również podmiotem uprawnionym do zaskarżania decyzji administracyjnej czy też postanowienia do sądu administracyjnego. W zakresie, w jakim organ jednostki samorządu terytorialnego wykonuje funkcje organu administracji publicznej, nie jest on uprawniony do reprezentowania jej interesu prawnego, rozumianego jako interes osoby prawnej. Tym samym Sąd podziela pogląd przyjęty w uchwale siedmiu sędziów NSA z dnia 19 maja 2003 r., sygn. akt OPS 1/03 (ONSA 2003/4 poz. 115).
W przedmiotowej sprawie Wójt Gminy S. orzekł o zawieszeniu postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, stosownie do art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz. 717 ze zm.). Trafnie wobec tego zauważył Sąd I instancji, że wykonując funkcję organu administracji publicznej Wójt Gminy S. nie jest uprawniony do reprezentowania interesu prawnego Gminy w trybie postępowania sądowoadminstracyjnego. W takiej sytuacji organ może "bronić" interesu jednostki samorządu terytorialnego jedynie w formach właściwych dla organu prowadzącego postępowanie.
Należy ponadto podnieść, że przedmiot sprawy, a następnie skargi do sądu administracyjnego nie dotyczy praw gminy jako osoby prawnej. Skarżąca Gmina w istocie rzeczy polemizuje z organem wyższego stopnia, co do tego jakiej treści rozstrzygnięcie powinno być wydane w wyniku rozpoznania zażalenia przez organ odwoławczy. Jest to więc przypadek wniesienia skargi przez organ pierwszej instancji na postanowienie organu drugiej instancji.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.