Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 5 października 2016 r., sygn. akt II OSK 3376/14

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 26 czerwca 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 756/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Warszawie w sprawie ze skargi K. P. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego, w pkt I. uchylił zaskarżoną decyzję; w pkt II. stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku; w pkt III. zasądził zwrot kosztów postępowania sądowego. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Jak wynika z uzasadnienia powyższego wyroku Prezydent M. St. Warszawy decyzją z dnia [...] października 2013 r. nr [...], działając na wniosek K. J. P. orzekł o odmowie wymeldowania jej męża − K. P. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w Warszawie. W ocenie tego organu opuszczenie przez K. P. przedmiotowego lokalu nie miało charakteru dobrowolnego, nastąpiło w warunkach konfliktu rodzinnego (znęcanie się matki nad córką), dlatego nie można było uznać, że została spełniona przesłanka opuszczenia miejsca pobytu stałego określona w art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 993 ze zm., dalej powoływana jako: Uelido). W toku postępowania ustalono, że między stronami toczy się postępowanie rozwodowe, a K. P. potwierdził, że wyprowadził się z przedmiotowego lokalu wraz ze wspólną córką stron − A. we wrześniu 2012 r. Obecnie oboje z córką mieszkają w wynajmowanym mieszkaniu.

Postanowieniem Sądu Rejonowego dla Warszawy Mokotowa V Wydział Rodzinny i Nieletnich z dnia [...] stycznia 2013 r., sygn. akt [...], ustalono miejsce tymczasowego pobytu małoletniej A. P. w każdorazowym miejscu przebywania jej ojca − K.M. P. Przesłuchana w charakterze świadka M. K. zeznała, że przyjaźni się z K. J. P. od grudnia 2012 r. Od tego czasu codziennie bywa w lokalu przy ul. [...] w Warszawie. Nigdy nie spotkała tam K. P. W mieszkaniu nie ma również żadnych jego rzeczy. T. O. − sąsiadka i znajoma K.J. P. zeznała, że K. P. wyprowadził się z lokalu, w którym jest zameldowany na pobyt stały jesienią 2012 r. M. J. zeznał, że nie widuje K. P. od około 5 miesięcy, natomiast J. N.-J. nie widuje go od około 8-10 miesięcy. Na oględziny lokalu nr [...] przy ul. [...] w Warszawie stawił się jedynie K. P. Klucze, które posiadał nie pozwalały na otwarcie drzwi do mieszkania, K. P. oświadczył, że chciałby z córką do niego powrócić. Komisariat Policji Warszawa Wilanów ustalił w rozmowie z K. J. P., że K. P. nie mieszka w lokalu nr [...] przy ul. [...] w Warszawie.

W ocenie organu I instancji opuszczenie przez K. P. lokalu nr [...] przy ul. [...] w Warszawie jest niewątpliwe, ale strona ta podejmowała próby powrotu do niego zmierzając do pokonania przeszkód, które uniemożliwiałyby jej korzystanie z tego lokalu. Opuszczenie lokalu – w ocenie organu I instancji – nie miało charakteru dobrowolnego, z tej przyczyny uznano, że nie zachodziła przesłanka z art. 15 ust. 2 Uelido pozwalająca organowi gminy dokonać wymeldowania strony z pobytu stałego.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła K. J. P. Rozpoznając powyższe odwołanie decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. Wojewoda Mazowiecki uchylił ww. decyzję Prezydenta M. St. Warszawy oraz orzekł o wymeldowaniu K. P. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w Warszawie, powołując się w podstawie prawnej na przepis art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej K.p.a.) w zw. z art. 15 ust. 2 Uelido. Zdaniem organu odwoławczego w rozpatrywanej sprawie zaszła przesłanka niezbędna do wydania decyzji o wymeldowaniu K. P. z pobytu stałego, określona w art. 15 ust. 2 Uelido. K. P. nie mieszka w lokalu nr [...] przy ul. [...] w Warszawie, który opuścił bez wymeldowania dobrowolnie. Dokonując ustaleń faktycznych Wojewoda Mazowiecki oparł się na zeznaniach świadków: M. K. i T. O. Świadkowie ci zeznali, że K. P. nie mieszka w lokalu nr [...] przy ul. [...] w Warszawie od około roku.

Dowody odnośnie opuszczenia lokalu korespondują z twierdzeniami K. J. P. oraz informacjami przekazanymi przez Komisariat Policji Warszawa-Wilanów. Z informacji przekazanych organowi odwoławczemu przez Komisariat Policji Warszawa-Wilanów wynika, że w ciągu ostatnich 2 lat w lokalu nr [...] przy ul. [...] w Warszawie została przeprowadzona jedna interwencja, w dniu 17 września 2013 r., zgłoszenia jej potrzeby okonał K.P., który nie mógł wejść do mieszkania, z powodu wymiany zamków przez K.J. P. Również opinia pedagogiczno-psychologiczna dot. córki stron − A. P. i uzasadnienie postanowienia Sądu Rejonowego dla Warszawy Mokotowa V Wydział Rodzinny i Nieletnich z dnia [...] stycznia 2013 r., sygn. akt [...] potwierdzają, że K. P. nie mieszka w lokalu, w którym zameldowany jest na pobyt stały.

Zdaniem Wojewody zgromadzone dowody są spójne i wzajemnie się potwierdzają, dlatego też organ odwoławczy uznał je za wiarygodne w całej rozciągłości. Nie pozostawiają one wątpliwości, że K. P. nie mieszka w przedmiotowym lokalu w rozumieniu art. 15 ust. 2 Uelido. W ocenie Wojewody opuszczenie lokalu nr [...] przy ul. [...] w Warszawie przez K.P. miało charakter trwały i dobrowolny. Kwestie dotyczące dobrowolności opuszczenia lokalu przez K. P. należy, zdaniem Wojewody, rozważać w aspekcie długości okresu opuszczenia przedmiotowego lokalu (od września 2012 r.), skoncentrowania spraw życiowych poza miejscem pobytu stałego (w wynajętym mieszkaniu) oraz faktu niepodjęcia skutecznie przysługujących środków prawnych w celu przezwyciężenia przeszkód w swobodnym korzystaniu z lokalu i powrotu do mieszkania. W szczególności K. P. nie wytoczył powództwa posesoryjnego w trybie art. 344 § 1 Kodeksu cywilnego.

W tym aspekcie w uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia argumentację Wojewoda wspierał przywołując wybrane orzeczenia sądów administracyjnych. Organ wywiódł, że wprawdzie K. P. zwrócił się do sądu powszechnego z wnioskiem o dopuszczenie do współposiadania lokalu, jednak sam wskazał, że jego intencją nie jest ustalenie sposobu korzystania z mieszkania celem wspólnego z nim zamieszkiwania.

Na tę decyzję skargę do WSA w Warszawie wniósł K. P. zarzucając jej wydanie z naruszeniem:

1. 1. przepisów art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a. polegające na rozpatrzeniu materiału dowodowego zebranego przez organ I i II instancji w sposób niewyczerpujący, co doprowadziło do nieprawidłowych ustaleń faktycznych organu, przez ustalenie, że skarżący:
2. a. opuścił przedmiotowy lokal dobrowolnie, w sytuacji w której nasilenie się sytuacji przemocowych w stosunku do córki stron zmusiło skarżącego do natychmiastowego opuszczenia lokalu wraz z córką, w stosunku do której K. P. nie wszczęła postępowania o wymeldowanie z przedmiotowego lokalu, co dodatkowo ma świadczyć o niewiarygodności odwołującej się w aspekcie różnicowania sytuacji meldunkowej skarżącego i A. P.,
3. b. nie podjął skutecznie przysługujących działań prawnych w celu uzyskania władztwa nad lokalem, w sytuacji w której skarżący wniósł pozew o dopuszczenie do współposiadania przedmiotowego lokalu, posiłkował się wezwaniem Policji, wcześniej zaś zwracał się w sposób bezpośredni do K. P. o udostępnienie lokalu, czemu ta odmówiła,
4. c. opuścił lokal w sposób trwały, w sytuacji w której organ nie zbadał animus skarżącego, zaś skarżący elementu corpus pozbawiony został w sposób niedobrowolny;
5. 2. art. 79 § 1 K.p.a. przez przesłuchanie świadków M. J. i J. N.-J. z naruszeniem tego przepisu i oparcie rozstrzygnięcia o dowody z zeznań tych świadków uznane przez organ odwoławczy jako dowody pośrednie.

Podnosząc powyższe naruszenia K. P. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi wyłuszczono, że skarżący zmuszony był opuścić zajmowane mieszkanie z uwagi na sytuacje przemocowe żony w stosunku do ich córki. Okoliczności te potwierdza córka stron, małoletnia A. P. W ocenie skarżącego nie jest prawidłowe ustalenie, zgodnie z którym opuścił on przedmiotowy lokal dobrowolnie. Został do tego zmuszony niewłaściwym zachowaniem żony w stosunku do córki − używaniem w stosunku do niej przemocy fizycznej i psychicznej. Skarżący zmuszony był opuścić lokal z uwagi na dobro małoletniej, co nie znaczy, że uczynił to dobrowolnie.

Jednocześnie korzysta z adekwatnych środków prawnych pozwalających na powrócenie do lokalu, wnosząc powództwo o ustalenie sposobu korzystania z lokalu, a także domagając się (bezskutecznie) wydania kluczy do nowych zamków do lokalu, oraz posiłkując się pomocą Policji. Skarżący wyraża wolę przebywania w tym lokalu, mając taki zamiar wytoczył stosowne powództwo. W lokalu pozostawił swoje rzeczy osobiste, a na skutek działań żony nie ma do lokalu dostępu. Organ odwoławczy nie dostrzegł, że K. P. uniemożliwiła dokonanie oględzin lokalu w dniu 2 października 2013 r. i nie wyciągnął z tego faktu odpowiednich wniosków. Zdaniem skarżącego przesłuchanie świadków M. J. i J. N.-J. nastąpiło z naruszeniem art. 79 K.p.a., na co zwracał uwagę sam organ odwoławczy. Nie przeszkodziło to jednak mu oprzeć się (pośrednio) na tych dowodach, ustalić stan faktyczny i wydać w oparciu o nie zaskarżoną decyzję. Wadliwości te miały wpływ na treść omawianej decyzji, doprowadziły bowiem do błędów w ustaleniach faktycznych, dokonanych przez organ przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Mazowiecki wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji.

W ocenie WSA w Warszawie skarga okazała się być zasadną.

W motywach wyroku uwzględniającego skargę WSA w Warszawie stwierdził, że wyprowadzeniu się skarżącego z przedmiotowego lokalu nie towarzyszył zamiar przeniesienia centrum życiowego poza miejsce dotychczasowego zameldowania. Nieprzebywanie skarżącego we wskazanym lokalu mieszkalnym jest efektem poważnego konfliktu rodzinnego. Skarżący konsekwentnie podnosił, że opuścił lokal w obawie o bezpieczeństwo swojej córki. Ponadto podejmowane środki prawne potwierdzają wolę zamieszkiwania skarżącego w spornym mieszkaniu oraz świadczą o tym, że pobyt poza miejsce zameldowania traktuje jako stan tymczasowy.

Zdaniem sądu I instancji dokonane przez organ odwoławczy ustalenia faktyczne w zakresie dotyczącym zarówno dobrowolności, jak i trwałości opuszczenia przez skarżącego miejsca stałego zameldowania są dowolne, nieuwzględniające zgromadzonego materiału dowodowego, przez co organ dopuścił się naruszenia przepisów art. 7 i art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Przesłuchanie świadków M. J. i J. N.-J. nastąpiło z naruszeniem art. 79 K.p.a., zatem ich zeznania nie mogły mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia organu odwoławczego.

W sprawie konieczne było ustalenie, czy opuszczenie przez skarżącego lokalu mieszkalnego miało charakter dobrowolny i związane było z chęcią przeniesienia swego centrum życiowego. Powołując się na ustalenia sądu rodzinnego WSA w Warszawie eksponował, że opuszczenie przez skarżącego wraz z córką lokalu nr [...] przy ul. [...] w Warszawie nastąpiło w warunkach konfliktu rodzinnego, w ramach którego dojść miało do pobicia A. P. przez jej matkę – K. P. Uwzględniając zgromadzone w sprawie dowody uznano, że opuszczenie lokalu przez skarżącego nastąpiło w warunkach niedobrowolności. Nie zgodził się także sąd wojewódzki z wywodami organu odwoławczego, że skarżący nie podejmował kroków prawnych zmierzających do przywrócenia utraconego posiadania lokalu, skoro złożył wniosek do sądu powszechnego do dopuszczenie do korzystania z lokalu, co pozwala przyjąć, iż jego wolą jest dalsze korzystanie z niego. Powodem opuszczenia lokalu była troska o bezpieczeństwo córki.

Skargą kasacyjną Wojewody Mazowieckiego zaskarżono w całości ww. wyrok i zarzucono mu naruszenie prawa:

1. 1) materialnego, tj. art. 15 ust. 2 Uelido poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że nie została spełniona przesłanka dobrowolności opuszczenia miejsca stałego zameldowania przez skarżącego;
2. 2) procesowego, tj.:
3. a) art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (wówczas: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., dalej Ppsa) poprzez wadliwe uzasadnienie wyroku,
4. b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a. poprzez błędne przyjęcie przez WSA, że organ administracji publicznej naruszył wskazane przepisy postępowania administracyjnego przez dowolne ustalenie stanu faktycznego oraz przyjęcie, iż w sprawie nie było podstaw do zastosowania art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., podczas gdy zgromadzony materiał dowodowy był wystarczający do rozstrzygnięcia istoty sprawy przez organ odwoławczy, które to naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy.

Z uwagi na powyższe organ wnosi o uchylenie ww. wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

Zdaniem Wojewody Mazowieckiego organ ten w sposób prawidłowy i obiektywny ustalił, że skarżący nie przebywa w spornym lokalu, co potwierdza sam skarżący, jak również zeznania świadków. Podnosząc zarzut błędnej wykładni art. 15 ust. 2 Uelido wywodzono, że przepis ten nie wskazuje, jaki charakter ma mieć opuszczenie przez stronę lokalu. Obok linii orzeczniczej, z której wynika, że ma to być trwałe i dobrowolne opuszczenie lokalu wynikające z woli strony, wypracowane zostało też stanowisko, z którego wynika, że o opuszczeniu lokalu w rozumieniu cyt. przepisu można mówić także wówczas, gdy osoba, która lokal opuściła nie podjęła środków prawnych w odpowiednim czasie w celu przywrócenia jej posiadania lokalu.

Sąd wojewódzki miał w uzasadnieniu swego wyroku nie dokonać wszechstronnej analizy wszystkich zgromadzonych w postępowaniu dowodów poprzez ocenę wszystkich aspektów sprawy, w których są wątpliwości. W szczególności nie rozważono faktu, iż z powództwem o przywrócenie posiadania i to tylko czasowego (od godziny 8 do 20), skarżący wystąpił dopiero po wszczęciu postępowania o jego wymeldowanie, co podaje w wątpliwość, czy K. P. ma istotnie wolę zamieszkania w tym lokalu. Zdaniem Wojewody sąd I instancji powinien poddać gruntownej analizie wszystkie aspekty sprawy, w której są wątpliwości, ustalenia organów są odmienne od wniosków i twierdzeń stron, a treść tych ustaleń winna znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu wyroku.

Błędnie także uznano, iż nie zgromadzono i nie oceniono prawidłowo materiału dowodowego, pozwalającego na wydanie w postępowaniu odwoławczym decyzji na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. Skarżący kasacyjnie organ nie godzi się z zapatrywaniami sądu a quo, wedle którego ocena przyczyn opuszczenia lokalu przez skarżącego była dowolna i nie uwzględniała zgromadzonego materiału dowodowego. Wbrew także dyspozycji art. 141 § 4 Ppsa nie wskazano w wytycznych dla organu kierunku dla dalszego postępowania, ograniczając się do ogólnikowego wskazania, aby uwzględnić wywody sądu zawarte w motywach kwestionowanego wyroku. Konsekwencją błędnej wykładni przepisów prawa ma być to, że przedstawiony pogląd prawny oraz wskazania dla organu są nieprawidłowe i nieadekwatne do stanu faktycznego i prawnego sprawy.

W odpowiedzi K. P. na skargę kasacyjną – sporządzonej przez fachowego pełnomocnika – wniesiono o jej oddalenie w całości oraz o zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Nie zgodził się skarżący, aby sąd wojewódzki dokonał błędnej wykładni przepisu art. 15 ust. 2 Uelido w warunkach kontrolowanej sprawy. Przeciwnie, z motywów wyroku wynikać ma, że sąd ten prawidłowo i uwzględniając bogate orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego właściwie doszedł do wniosku, że opuszczenie przez K. P. lokalu nie było dobrowolne, a strona ta podejmowała kroki prawne zmierzające do przywrócenia możliwości korzystania z lokalu. W tym ostatnim przypadku zarzut skargi kasacyjnej stanowi nieuprawnioną polemikę z ustaleniami organu I instancji oraz sądu a quo. K. P. wielokrotnie zwracał się do K.P. o wydanie kluczy do zamków w drzwiach lokalu, nie mógł natomiast skorzystać z powództwa o przywrócenie posiadania lokalu z uwagi na niemożliwość zamieszkania tam wspólnie z córką.

Skarżący nie może narazić córki na wspólne zamieszkiwanie z jej matką, z tego względu wniósł o alternatywne dopuszczenie do korzystania z lokalu, co jest środkiem odpowiednim i skutecznym. Ze środków tych, wbrew wywodom skarżącego kasacyjnie organu, strona skorzystała przed wydaniem decyzji przez organ I instancji.

Zarzut naruszenia art. 141 § 4 Ppsa ma być nietrafny, a ponadto sprzeczny wewnętrznie, skoro z jednej strony wywodzi się, że wskazania sądu dla organu nie są wyraźnie określone, a drugiej – że nie są one prawidłowe i adekwatne. W ocenie skarżącego wskazania te są poprawne, nie ma potrzeby uzupełnienia materiału dowodowego, pozostaje wyłącznie kwestia prawidłowej jego oceny w warunkach analizowanej sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (aktualnie t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – Ppsa), skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 Ppsa rozpoznaje sprawę w jej granicach, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które − zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną − zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 Ppsa, obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, opubl. ONSAiwsa z 2010 r., nr 1, poz. 1).

W niniejszej sprawie żadnej z wymienionych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania Sąd się nie dopatrzył, wobec czego kontrola ograniczyć się musiała wyłącznie do zbadania zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów.

Stosownie do przepisu art. 184 Ppsa Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli nie ma usprawiedliwionych podstaw albo jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.

Wniesiona w przedmiotowej sprawie skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, a wyrok sądu wojewódzkiego wypadnie uznać za sprawiedliwy.

Za nietrafny należało uznać zarzut naruszenia przepisu art. 141 § 4 Ppsa. Stosownie do cyt. przepisu uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Z naruszeniem art. 141 § 4 Ppsa mamy do czynienia w przypadku, gdy uzasadnienie nie odpowiada wymogom tego przepisu, przy czym nie każde naruszenie art. 141 § 4 Ppsa może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej, a jedynie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 Ppsa). Zarzut naruszenia tego przepisu mógłby być skuteczny wówczas, gdyby sąd I instancji nie wyjaśnił w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z tego przepisu, dlaczego stwierdził w rozpatrywanej sprawie naruszenie przez organ odwoławczy przepisów prawa materialnego czy przepisów procedury w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego dlaczego sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne lub niezgodne z prawem.

W przedmiotowej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymogom art. 141 § 4 Ppsa. Sąd I instancji wskazał podstawę prawną wyroku (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa) i wyjaśnił w dostateczny i jednoznaczny sposób przyczyny podjętego rozstrzygnięcia. Uzasadnienie wyroku jest zrozumiałe i nawiązuje do podstawy zaskarżonej decyzji. Stawiając zatem w skardze kasacyjnej zarzut "nie dokonania wszechstronnej analizy wszystkich zgromadzonych w postępowaniu dowodów poprzez ocenę wszystkich aspektów sprawy, w których są wątpliwości", należałoby powiązać to z naruszeniem stosownego przepisu oraz wykazać istotny wpływ na wynik sprawy tego naruszenia.

W ocenie Sądu lektura uzasadnienia tak skonstruowanego zarzutu wskazuje wyłącznie na polemikę z motywami zaskarżonego wyroku, co samo w sobie nie dowodzi naruszenia przepisu art. 141 § 4 Ppsa. Naruszenia cyt. przepisu nie można także dopatrywać się w – ocenionych przez skarżący kasacyjnie organ jako lakoniczne – wytycznych dla organu odwoławczego, po wzruszeniu zaskarżonej decyzji przez sąd I instancji. Wprawdzie istotnie wytyczne zawarte w kwestionowanym wyroku nie są specjalnie obfite, ale wynika to przede wszystkim z wykładni przepisów prawa materialnego, jakiej dokonał sąd wojewódzki. Nie jest uprawnione przy tym przywoływanie przez skarżący kasacyjnie organ orzeczeń sądów administracyjnych odnoszących się do kwestii wytoczenia powództwa o przywrócenie posiadania lokalu już po wydaniu decyzji przez organ II instancji, skoro w przedmiotowej sprawie takie powództwo skarżący wniósł – jak trafnie zauważono w odpowiedzi na skargę kasacyjną, jeszcze przed wydaniem decyzji podjętej przez Prezydenta m. st. Warszawy.

Nie jest trafny − w realiach kontrolowanej sprawy, zarzut naruszenia przepisu art. 15 ust. 2 Uelido poprzez błędną jego wykładnię, sprowadzającą się do stwierdzenia, że nie nastąpiło dobrowolne opuszczenie przez skarżącego lokalu, z którego został wymeldowany przez Wojewodę Mazowieckiego. Z cyt. przepisu wynika, że organ gminy wydaje na wniosek właściciela lub innego podmiotu dysponującego tytułem prawnym do lokalu lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Zasadnie sąd wojewódzki wskazał w kwestionowanym skargą kasacyjnie wyroku, że skoro niewątpliwe było faktyczne opuszczenie lokalu przez K. P., to konieczne z kolei było ustalenie, czy to opuszczenie miało charakter dobrowolny i związane było z chęcią przeniesienia swojego centrum życiowego w inne miejsce.

W ocenie Sądu przesłankę dobrowolności opuszczenia miejsca stałego pobytu trzeba oceniać na tle konkretnej sytuacji. Podzielić wypadnie ocenę sądu wojewódzkiego, że w świetle ustaleń faktycznych poczynionych przez organ I instancji, a uwzględniających toczące się postępowania przed Sądem Rejonowym dla Warszawy Mokotowa Wydziałem Rodzinnym i Nieletnich, wyprowadzenie się z lokalu przez K. P. miało na celu ochronę małoletniej córki – A. P. przed kontaktem z matką. Czynione próby przez skarżącego powrotu do korzystania z lokalu były uniemożliwiane przez K. P., a wezwania do uzyskania kluczy do wymienionych zamków, próba uzyskania pomocy ze strony Policji, wreszcie powództwo o dopuszczenie do współposiadania lokalu świadczą, że opuszczeniu tego lokalu przez skarżącego nie towarzyszyło ustanie woli przebywania w nim przez K. P. Przekonywać może o tym chociażby uniemożliwienie przez K. P. dokonania oględzin tego lokalu w toku postępowania.

Nie można przeto także uznać, że skarżący nie podejmował jakichkolwiek prób, aby na drodze prawnej odzyskać możliwość korzystania z lokalu. Specyfika tej sprawy związana jest przede wszystkim z tym, że przyczyną opuszczenia lokalu był konflikt rodzinny i potrzeba zapewnienia bezpieczeństwa córce.

Nietrafność zarzutu wadliwej wykładni przepisu prawa materialnego czyni z kolei nieuzasadnionym zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. Sąd w tym składzie podziela stanowisko sądu I instancji, że z uwagi na troskę skarżącego o bezpieczeństwo córki, opuszczenie lokalu nie miało na celu przeniesienia centrum życiowego poza miejsce dotychczasowego zameldowania. Z tych względów brak było podstaw do zreformowania w toku postępowania odwoławczego rozstrzygnięcia w sprawie i dokonania wymeldowania K. P. Skoro skarga kasacyjna nie miała usprawiedliwionych podstaw podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 Ppsa. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 Ppsa.