Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 5 października 2016 r., sygn. akt II OSK 3380/14

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 4 września 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 1103/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi przez E. B. i R. B., uchylił decyzję Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] lutego 2014 r. w przedmiocie odmowy zwolnienia od zakazów obowiązujących na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią.

Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

E. B. i R. B. pismem z dnia 25 października 2012 r. wystąpili do Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. o wydanie decyzji zwalniającej od zakazów obowiązujących na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią w związku z planowanym przedsięwzięciem polegającym na budowie budynku rekreacji indywidualnej oraz szczelnego zbiornika na ścieki, na działce nr ew. [...], położonej w miejscowości O. D., gmina D. Decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. odmówił wnioskodawcom zwolnienia od tych zakazów.

Decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że działka inwestycyjna nr ew. [...] w całości znajduje się na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią. Wywiódł, że z analizy rzędnych terenu i rzędnych zwierciadła wody wynika, że w przypadku wystąpienia wody Q1% (o prawdopodobieństwie wystąpienia raz na 100 lat) głębokość zalewu tego terenu może osiągnąć 1,66 m, zaś w przypadku wystąpienia wody Q10% (o prawdopodobieństwie wystąpienia raz na 10 lat) głębokość ta wyniesie do ok. 0,5 m. Zdaniem organu odwoławczego, wybudowanie na tym terenie budynku rekreacji indywidualnej może zwiększyć ryzyko powodziowe. Każda nowa zabudowa na terenie zagrożonym powodzią nie tylko zmienia trasę przepływu wód powodziowych, ale powoduje również zmniejszenie możliwości retencji wodnej. Położenie działki na trasie przepływu wód powodziowych może spowodować podmycie fundamentu budynku, co może doprowadzić do destabilizacji budynku i jego zniszczenia.

Niesione przez wodę elementy budynku, mogą powodować niszczenie i blokowanie obiektów budowlanych położonych poniżej. Z ustaleń organu wynika również, że w przypadku wystąpienia wody Q1% teren nieruchomości zostanie pokryty warstwą wody o głębokości ok. 1,7 m, co spowoduje utrudnienie w samodzielnej ewakuacji i wymagać będzie udziału służb ratowniczych w tym zakresie. Zwiększenie liczby osób przebywających (także czasowo) na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią powoduje wzrost kosztów reagowania podczas powodzi. Organ odwoławczy podzielił ponadto stanowisko organu I instancji, zgodnie z którym umieszczenie pokrywy włazu projektowanego bezodpływowego szczelnego zbiornika na ścieki na rzędnej niższej niż rzędna wody powodziowej spowoduje mieszanie się ścieków bytowych z wodami wezbraniowymi, co może doprowadzić do skażenia zasobów wodnych. Organ uznał, że planowana inwestycja polegająca na budowie budynku rekreacji indywidualnej spowoduje zwiększenie ryzyka powodziowego, w tym zwiększenie strat i zagrożenia nie tylko dla wnioskodawców, ale i dla okolicznych mieszkańców, natomiast gromadzenie ścieków w zbiorniku spowoduje zagrożenie dla jakości wód w przypadku wystąpienia powodzi.

E. B. i R. B. zaskarżyli tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając naruszenie art. 88l ust. 1 w zw. z art. 88l ust. 2 oraz art. 40 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 40 ust. 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (Dz. U. z 2012 r., poz. 145, z późn. zm.; dalej: Prawo wodne). Ponadto, zarzucili naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik postępowania, tj.: art. 7 w zw. z art. 77 w zw. z art. 136, art. 8 w zw. z art. 11, art. 80, art. 84 oraz art. 107 § 1 k.p.a., a także art. 6 k.p.a. w zw. z art. 8l ust. 1 pkt 1 i ust. 2 i art. 40 ust. 1 pkt 3 i ust. 3b ustawy - Prawo wodne.

Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Wskazał, że Prezes KZGW rozpatrując odwołanie od decyzji organu I instancji orzekał w dniu [...] lutego 2014 r. czyli w dacie kiedy powinny być przygotowane mapy zagrożenia powodziowego. Sąd zauważył, iż w zaskarżonej decyzji brak informacji, czy mapa zagrożenia powodziowego dla obszaru obejmującego działkę nr ew. [...] zlokalizowaną w miejscowości O. D., gmina D. została przygotowana. Brak informacji w tym zakresie narusza przepisy postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Sądu, należy mieć na uwadze, że obszar szczególnego zagrożenia powodzią określony na mapie zagrożenia powodziowego nie musi pokrywać się z ustaloną w studium ochrony przeciwpowodziowej granicą zasięgu wód powodziowych o określonym prawdopodobieństwie występowania.

W przedmiotowej sprawie nie zostało wyjaśnione również, czy działka inwestycyjna faktycznie położona jest na terenie zalewowym zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy D. zatwierdzonym uchwałą Nr [...] Rady Gminy D. z dnia [...] listopada 2004 r. W aktach brak jest wyrysu z planu z zaznaczoną granicą terenu zalewowego obejmującego działkę nr ew. [...]. Z akt wynika, że z jednej strony działka ew. nr [...] znajduje się na terenie zalewowym ZZ, do którego stosuje się zapis § 11 pkt 19 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy D. zakazujący na tych obszarach lokalizacji zabudowy. Z drugiej strony działka ta ma znajdować się na terenie zabudowy rekreacji indywidualnej, oznaczonej na rysunku symbolem ML. Na terenie zabudowy w strefie ML, jako przeznaczenie podstawowe, zgodnie z § 24 ust. 2 wyżej wskazanego planu, ustala się realizację budynków rekreacji indywidualnej lub ich zespół, wraz z budynkami garażowymi i gospodarczymi, infrastrukturą techniczną, parkingami, podjazdami oraz małą architekturą. Z powyższego wynika, że zapisy § 11 pkt 19 i § 24 ust. 2 planu w stosunku do działki nr ew. [...] pozostają ze sobą w sprzeczności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził ponadto, że "Studium dla potrzeb ochrony przeciwpowodziowej – Etap I - rzeka N." z września 2006 r. opracowane zostało na podstawie art. 79 ust. 2 Prawa wodnego w brzmieniu obowiązującym w okresie od 30 lipca 2005 r. do 18 marca 2011 r. Zapisy tego studium w zakresie obszarów, o których mowa w art. 79 ust. 2 Prawa wodnego w brzmieniu obowiązującym w okresie od 30 lipca 2005 r. do 18 marca 2011 r. uwzględniało się przy sporządzaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jeżeli ustalenia planu byłyby różne od ustaleń studium w zakresie granic zasięgu wód powodziowych o określonym prawdopodobieństwie występowania, to plan ten w stosownym trybie powinien był być zmieniony.

Sąd, z uwagi na powyższe oraz treść art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw, uznał, iż w przypadku obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, znaczenie mają zapisy tego planu, w przedmiotowej sprawie zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy D.. Sąd wskazał również, że rozstrzygnięcie w sprawie zostało oparte na "Studium dla potrzeb ochrony przeciwpowodziowej – Etap I - rzeka N." z września 2006 r., które zgodnie z art. 14 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw, zachowuje ważność do dnia sporządzenia mapy zagrożenia powodziowego.

W ocenie Sądu, zapisy Studium z września 2006 r. mogłyby stanowić podstawę rozstrzygnięcia, gdyby organ wykazał, że obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Gminy D. nie odzwierciedla zapisów tego Studium. Takich ustaleń organ nie dokonał, wobec czego podstawą rozstrzygnięcia powinny być zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, na co wskazuje również treść art. 17 pkt 1 wskazanej wyżej ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r.

Skargę kasacyjną od tego wyroku złożył Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej, wnosząc o uchylenie go w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Organ podniósł zarzuty naruszenia:

1. 1. prawa materialnego, tj. art. 17 pkt 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2011 r. Nr 32, poz. 159) poprzez niezastosowanie w/w przepisu do oceny wydanej przez organy administracji decyzji administracyjnej w przedmiocie odmowy zwolnienia z zakazów określonych w art. 40 ust. 1 pkt 3 oraz art. 88l ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2012, poz. 145 z późn. zm.);
2. 2. przepisów postępowania, tj:
3. a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7, 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez uchylenie decyzji na tej podstawie i przyjęcie, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, podczas gdy zdaniem Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej powyższe uchybienia w niniejszej sprawie nie miały miejsca, albowiem prawidłowo zebrany i oceniony materiał dowodowy potwierdzał prawidłowość przedmiotowej decyzji z dnia 28 lutego 2014 r.;
4. b) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez przyjęcie stanu sprawy odbiegającego od rzeczywistego, w tym w szczególności błędne uznanie przez Sąd, że w przedmiotowej sprawie konieczne jest ponowne ustalenie przez organ odwoławczy, że działka objęta inwestycją znajduje się na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią pomimo tego, że w stanie faktycznym i prawnym sprawy zostało to dostatecznie wykazane.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, iż podstawą wydania zaskarżonej decyzji były ustalenia "Studium dla potrzeb ochrony przeciwpowodziowej - Etap 1 - rzeka N.", z którego wynikało, że działka nr [...] w całości znajduje się na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, na którym - zgodnie z art. 88l ust. 1 i art. 40 ust. 1 pkt 3 Prawa wodnego - obowiązują zakazy zabudowy. Organ podkreślił, że kierował się treścią art. 14 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw, zgodnie z którym studium ochrony przeciwpowodziowej sporządzone przez właściwego dyrektora RZGW, zachowuje ważność do dnia sporządzenia map zagrożenia powodziowego. Wskazał również, że Sąd do oceny prawnej decyzji nie zastosował art. 17 pkt 2 wyżej wskazanej ustawy, zgodnie z którym do dnia przekazania map zagrożenia powodziowego organom administracji samorządowej, przy sporządzaniu koncepcji przestrzennego zagospodarowania kraju, planu zagospodarowania przestrzennego województwa, miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy, uwzględnia się obszary bezpośredniego zagrożenia powodzią określone przez właściwego dyrektora RZGW (w studiach ochrony przeciwpowodziowej) i uznaje się je za obszary szczególnego zagrożenia powodzią w rozumieniu art. 9 ust. 1 pkt 6c Prawa wodnego.

Zdaniem organu, Sąd I instancji nie dostrzegł, że w dniu 22 grudnia 2013 r. zostały przygotowane i opublikowane na Hydroportalu KZGW wizualizacje graficzne map w formie plików pdf. Przedmiotowa publikacja wypełnia obowiązek udostępnienia informacji na temat zagrożenia i ryzyka powodziowego, wynikający z Dyrektywy 2007/60/WE. Prezes KZGW podkreślił, że wykonanie map zagrożenia powodziowego i map ryzyka powodziowego w rozumieniu przepisów ustawy - Prawo wodne i rozporządzenia Ministra Środowiska, Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, Ministra Administracji i Cyfryzacji oraz Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 21 grudnia 2012 r. w sprawie opracowywania map zagrożenia powodziowego oraz map ryzyka powodziowego nie zostało w pełni zrealizowane, albowiem nie zostały zakończone prace IMGW nad wersją numeryczną map (dostępna jest tylko wersja kartograficzna). Prezes KZGW wskazał, że nie dysponował ostateczną wersją map w formie cyfrowej (o której mowa w § 15 ust. 1 powołanego wyżej rozporządzenia), nie miał zatem podstaw prawnych i faktycznych, aby przy ocenie materiału dowodowego w analizowanej sprawie korzystać z tego zespołu danych.

Dopiero ostateczna pełna forma cyfrowa map warunkuje możliwość ich zgodnego z prawem wykorzystania przez organy administracji w procesie planowania przestrzennego. Do czasu oficjalnego przekazania pełnej cyfrowej formy map jednostkom administracji, podstawą dla dyrektorów RZGW przy uzgadnianiu dokumentów w zakresie art. 88l ust. 2 Prawa wodnego są obszary bezpośredniego zagrożenia powodzią wyznaczone w studiach ochrony przeciwpowodziowej (co było podstawą jego orzekania w przedmiotowej sprawie).

W ocenie Prezesa KZGW, zarówno z ustaleń studium ochrony przeciwpowodzowej, jak i z obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wynika, że przedmiotowa działka znajduje się na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, z tym tylko zastrzeżeniem, że dane wynikające ze studium ochrony przeciwpowodziowej powstały w okresie późniejszym, tj. w 2006 r., a kompetencje organu sporządzającego to studium są bardziej aktualne i merytorycznie uzasadnione. Organ wskazał, że, niezależnie od powyższego, w § 11 pkt 19 planu ustalono zakaz lokalizacji zabudowy na terenach zalewowych z wyjątkiem sezonowych obiektów i urządzeń związanych z wypoczynkiem i turystyką.

Jednocześnie - zgodnie z § 24 ust. 1 planu - przedmiotowa działka znajduje się na terenie zabudowy rekreacji indywidualnej, na którym ustala się jako przeznaczenie podstawowe realizację budynków rekreacji indywidualnej lub ich zespołu, wraz z budynkami garażowymi i gospodarczymi, infrastrukturą techniczną, parkingami, podjazdami oraz małą architekturą. Natomiast nie można pominąć przepisu § 24 ust. 5 plnu, który stanowi, że usytuowanie budynków mieszkalnych, gospodarczych oraz garaży na terenach zabudowy rekreacji indywidualnej jest realizowane według przepisów szczególnych, którymi są, w myśl § 5 ust. 1 pkt 4 planu, przepisy ustaw wraz z aktami wykonawczymi oraz ograniczenia wynikające z prawomocnych decyzji administracyjnych. Zdaniem Prezesa KZGW, w planie miejscowym gminy D. znajduje się odesłanie do przepisów szczególnych w zakresie zabudowy obszarów zalewowych, która może być realizowana jedynie zgodnie z przepisami ustawy - Prawo wodne.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Niezasadne są zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez błędne uznanie przez Sąd, że w przedmiotowej sprawie konieczne jest ponowne ustalenie przez organ odwoławczy, stanu faktycznego sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd Sądu I instancji, że w tej sprawie ponownego szczegółowego wyjaśnienia wymaga okoliczność czy działka inwestorów znajduje się na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią.

Na wstępie wskazać należy, iż w dniu 18 marca 2011 r. weszły w życie przepisy ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo wodne oraz niektórych ustaw (Dz. U. z 2011 r., Nr 32, poz. 159 ze zm.), której celem była m.in. transpozycja do polskiego systemu prawnego postanowień dyrektywy 2007/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie oceny ryzyka powodziowego i zarządzania nim (Dz.U.UE.L.2007.288.27), czyli tzw. Dyrektywy Powodziowej. Zobowiązania nałożone na państwa członkowskie wynikające z tej Dyrektywy polegały głównie na konieczności opracowania wstępnej oceny ryzyka powodziowego, map zagrożenia powodziowego i map ryzyka powodziowego. Termin opracowania tych map określono na dzień 22 grudnia 2013 r. (art. 6 ust. 8 Dyrektywy). W Dyrektywie tej nałożono też na państwa członkowskie obowiązek podania do publicznej wiadomości wstępnych ocen ryzyka powodziowego, map zagrożenia powodziowego, map ryzyka powodziowego oraz planów zarządzania ryzykiem powodziowym zgodnie ze stosowanym prawodawstwem Wspólnoty (art. 10 Dyrektywy).

Zgodnie z obowiązującym od dnia 18 marca 2011 r. przepisem art. 88d ust. 1 ustawy - Prawo wodne dla obszarów narażonych na niebezpieczeństwo powodzi wskazanych we wstępnej ocenie ryzyka powodziowego, sporządza się mapy zagrożenia powodziowego. Na mapach tych przedstawia się m.in. obszary szczególnego zagrożenia powodzią (art. 88 d ust. 2 pkt 2 ustawy - Prawo wodne). W ustawie z dnia 5 stycznia 2011 r. nowelizującej Prawo wodne zawarto przepis art. 11 pkt 1 b, zgodnie z którym Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej przygotuje mapy zagrożenia powodziowego i mapy ryzyka powodziowego do dnia 22 grudnia 2013 r. Natomiast w myśl art. 14 tej ustawy studium ochrony przeciwpowodziowej, sporządzone przez właściwego dyrektora regionalnego zarządu gospodarki wodnej, zachowuje ważność do dnia sporządzenia mapy zagrożenia powodziowego.

W tej sprawie decyzja organu odwoławczego została wydana w dniu 28 lutego 2014 r., zatem już po upływie terminu wyznaczonego organom na opracowanie map zagrożenia powodziowego. W tej sprawie organ odwoławczy dokonał ustaleń faktycznych w oparciu o opracowanie "Studium dla potrzeb ochrony przeciwpowodziowej – Etap I - rzeka N." z września 2006 r., nie wyjaśnił jednak w zaskarżonej decyzji, czy w dacie jej wydania dla terenu, na którym znajduje się działka inwestorów sporządzona została mapa zagrożenia powodziowego zgodnie z art. 11 pkt 1 b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. i jakie są ewentualnie ustalenia dla tej działki wynikające z tej mapy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej wskazał, że w dniu 22 grudnia 2013 r. zostały przygotowane i opublikowane na Hydroportalu KZGW wizualizacje graficzne map w formie plików pdf, co wypełnia obowiązek udostępnienia informacji na temat ryzyka i zagrożenia powodziowego wynikający z Dyrektywy 2007/60/WE.

Jednocześnie organ stwierdził, że w tej dacie nie dysponował ostateczną wersją map zagrożenia powodziowego w formie cyfrowej, o której mowa w § 15 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska, Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, Ministra Administracji i Cyfryzacji oraz Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 21 grudnia 2012 r. w sprawie opracowywania map zagrożenia powodziowego oraz map ryzyka powodziowego (Dz. U. z 2013 r., poz. 104), nie miał zatem podstaw prawnych i faktycznych, aby przy ocenie materiału dowodowego w analizowanej sprawie korzystać z tego zespołu danych. Kwestia czy w dacie wydania zaskarżonej decyzji zostały opracowane mapy zagrożenia powodziowego, które mogły być podstawą ustaleń czy teren danej inwestycji znajduje się na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią budzi więc w tej sprawie wątpliwości. Organ odwoławczy, ponownie rozpoznając tę sprawę, powinien więc ustalić tę okoliczność w oparciu o obecnie istniejące i obowiązujące opracowania dotyczące zagrożenia powodziowego na terenie planowanej inwestycji.

Na marginesie wskazać należy, iż z oficjalnego komunikatu zamieszczonego na powołanym w skardze kasacyjnej Hydroportalu KZGW (www.isok.gov.pl) wynika, że w dniu 15 kwietnia 2015 r. na Hydroportalu opublikowane zostały zweryfikowane i ostateczne wersje kartograficzne map zagrożenia powodziowego i map ryzyka powodziowego w formacie pdf. Jednocześnie mapy zostały przekazane przez Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej organom administracji wskazanym w ustawie Prawo wodne (art. 88f ust.

1. 3) i jako oficjalne dokumenty planistyczne stanowią podstawę do podejmowania działań związanych z planowaniem przestrzennym i zarządzaniem kryzysowym.

Sąd I instancji prawidłowo również uznał, że nie została też wyjaśniona kwestia czy działka inwestorów położona jest na terenie zalewowym zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy D. zatwierdzonym uchwałą Nr [...] Rady Gminy D. z dnia [...] listopada 2004 r., gdyż w aktach brak jest wyrysu z planu z zaznaczoną granicą terenu zalewowego (ZZ) obejmującego działkę nr ew. [...]. Dla terenu zalewowego plan wprowadza zakaz zabudowy za wyjątkiem sezonowych obiektów i urządzeń związanych z wypoczynkiem i turystyką (§ 11 pkt 19 planu). Z dokumentów przedstawionych przez skarżących wynika jednocześnie, że ich działka znajduje się na terenie zabudowy rekreacji indywidualnej (ML), na którym - zgodnie z § 24 ust. 2 planu - ustala się realizację budynków rekreacji indywidualnej lub ich zespołu, wraz z budynkami garażowymi i gospodarczymi, infrastrukturą techniczną, parkingami, podjazdami oraz małą architekturą. Organ odwoławczy powinien więc ustalić jakie są aktualne zapisy planu miejscowego dla terenu planowanej inwestycji i czy ustalenia planu są zgodne z mapami zagrożenia powodziowego dla tego terenu.

W skardze kasacyjnej podniesiono zarzut niezastosowania przez Sąd I instancji art. 17 pkt 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r., który to przepis stanowi, że obszary bezpośredniego zagrożenia powodzią określone przez właściwego dyrektora zarządu gospodarki wodnej na podstawie przepisów dotychczasowych uwzględnia się m.in. przy sporządzaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego do dnia przekazania map zagrożenia powodziowego organom sporządzającym te dokumenty i uznaje się za obszary szczególnego zagrożenia powodzią, w rozumieniu art. 9 ust. 1 pkt 6c ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Jeżeli tego rodzaju obszary były już zawarte w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uznaje się je za obszary szczególnego zagrożenia powodzią, w rozumieniu art. 9 ust. 1 pkt 6c ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, do dnia uwzględnienia odpowiednio w tych dokumentach obszarów, o których mowa w art. 88 d ust. 2 ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą (art. 17 ust. 1 ustawy nowelizującej).

Przepisy te mają charakter przejściowy i powinny być stosowane do dnia przekazania map zagrożenia powodziowego organom sporządzającym wymienione w nich dokumenty, m.in. organom gminy sporządzającym miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego. Od dnia przekazania tych map organom wymienionym w art. 88 f ust. 4 Prawa wodnego zastosowanie mają przepisy art. 88 f ust. 5 i 6 Prawa wodnego. Początkowo ustawodawca nałożył na właściwe organy obowiązek uwzględnienia w aktach planistycznych i decyzjach lokalizacyjnych granic obszarów, o których mowa w art. 88 d ust. 2 ustawy przedstawionych na mapach zagrożenia powodziowego i mapach ryzyka powodziowego. Z dniem wejścia w życie ustawy z dnia 16 grudnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo wodne oraz ustawy o zmianie ustawy - Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r., poz. 2295) tj. 31 grudnia 2015 r. uwzględnienie granic obszarów, o których mowa w art. 88 d ust. 2 Prawa wodnego w aktach planistycznych i decyzjach lokalizacyjnych jest fakultatywne.

Ponownie rozpatrując tę sprawę, organ powinien więc ustalić jakie są aktualne zapisy planu miejscowego dla terenu planowanej inwestycji, czy mapy zagrożenia powodziowego zostały przekazane organom Gminy D. i czy ustalenia planu dla tej inwestycji są zgodne z mapami zagrożenia powodziowego dla tego terenu. Jeżeli granice obszarów szczególnego zagrożenia powodzią przedstawione na tych mapach nie zostały uwzględnione w planie, to pierwszeństwo powinny mieć regulacje ustawowe wprowadzające zakazy m.in. zabudowy i gromadzenia ścieków na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią (art. 88 l ust. 1, art. 40 ust. 1 pkt 3 Prawa wodnego).

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.