Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 27.10.2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpatrzeniu skargi Spółdzielni Budowlano-Mieszkaniowej "K." – uchylił decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie części obiektu budowlanego.
W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził co następuje. Zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...], udzielającą Spółce z o.o. J. z siedzibą w [...], pozwolenia na częściowe użytkowanie I etapu budowy budynku mieszkalnego z częścią biurowo-handlowo-usługową i garażem podziemnym przy ul. [...] w [...].
Skargę do Sądu na tę decyzję złożyła Spółdzielnia Budowlano-Mieszkaniowa "K.". Podniosła ona, że nie zostały spełnione wymogi zawarte w art. 57 ust. 1 pkt 2 lit. "b" – Prawa budowlanego. W aktach sprawy brak jest oświadczenia Kierownika budowy o doprowadzeniu do należytego stanu budynku przy ul. [...]. Ponadto nie zostały spełnione warunki wynikające z pozwolenia na budowę, gdyż nie wykonano szklanego rozdzielenia między posesjami na poziomie "O" oraz nie wymieniono szyb na antywłamaniowe w lokalu 90, a obowiązek taki wynikał z projektu budowy.
Uchylając zaskarżoną decyzję Sąd wskazał na brak należytego uzasadnienia rozstrzygnięcia w niej zawartego. W szczególności na nieustosunkowanie się do zarzutów zawartych w odwołaniu, dotyczących niezgodności wykonania obiektu z warunkami pozwolenia na budowę, przez niewykonanie szklanego rozdzielenia nieruchomości na poziom "O" i braku wymiany szyb. Również organ odwoławczy nie odniósł się należycie do zarzutu braku oświadczenia kierownika budowy, które stanowi wymóg zawarty w art. 57 ust. 1 pkt 2 lit."b" Prawa budowlanego, od którego spełnienia uzależnione jest wydanie pozwolenia na użytkowanie.
W złożonej od powyższego wyroku skardze kasacyjnej spółka J., Sp. z o.o. w [...], wnosząc o uchylenie wyroku i "wydanie orzeczenia utrzymującego w mocy decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...].", podniosła zarzuty:
- 1) "naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 57 ust. 1 pkt 2 lit. "b" Prawa budowlanego,
- 2) naruszenia przepisów postępowania przez niewłaściwe zastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi,
- 3) naruszenie przepisów postępowania przez rażące uchybienie art. 91 § 2 – p.p.s.a."
W uzasadnieniu skargi podała, że inwestor nie korzystał w trakcie budowy z nieruchomości S.B.M. "K.". Również ww. spółdzielnia mówiąc w odwołaniu o negatywnym wpływie budowy na jej nieruchomość, nie wskazywała na korzystanie z niej. Uzasadnienie decyzji nie naruszało dyspozycji art. 107 § 3 k.p.a. ponieważ odwołując się nie wskazywało na korzystanie z jej nieruchomości. Prace polegające na wykonaniu rozdzielenia nieruchomości na wysokości poziomu "O", a także wymianie szyb, nie wynikały ani z projektu budowlanego, ani z treści decyzji pozwalającej na budowę.
Naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. skarżący upatruje w tym, iż sąd ograniczył się w sentencji wyroku do uchylenia zaskarżonej decyzji nie określając zakresu, w jakim ta decyzja została uchylona. Z uzasadnienia wyroku "zdaje się nie wynikać, że decyzja powinna zostać uchylona zaledwie w części".
O rażącym naruszeniu art. 91 § 2 p.p.s.a. świadczy natomiast fakt, iż spółka i jej pełnomocnik zostali zawiadomieni o rozprawie telefonicznie i to na dzień przed rozprawą.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Stosownie do brzmienia art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2004 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Oznacza to, że jest on związany wskazanymi w niej podstawami kasacyjnymi i wnioskami. Z urzędu natomiast bierze jedynie pod rozwagę tylko przesłanki stwierdzenia nieważności postępowania, które w niniejszej sprawie nie występują.
Wnosząc skargę kasacyjną, skarżący zarzucił zaskarżonemu wyrokowi w pierwszej kolejności naruszenie prawa materialnego przez "błędną wykładnię przepisów art. 107 § 3 k.p.a. oraz art.57 ust. 1 pkt 2 lit. "b" – Prawa budowlanego".
Odnosząc się do tego zarzutu należy przypomnieć, że naruszenie prawa materialnego, przejawiające się w jego błędnej wykładni polega na mylnym zrozumieniu, a więc wadliwej interpretacji treści normy prawnej wynikającej z przepisu objętego zarzutem naruszenia. Zatem nieodzownym elementem uzasadnienia podstawy kasacyjnej, obejmującej zarzut błędnej wykładni prawa materialnego, dokonanej przez Sąd, winno być wyraźne wskazanie na czym polega wadliwość interpretacji danego przepisu przez sąd, a także wyjaśnienie jak – zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną – przepis ten powinien być rozumiany.
1. Zarzucając sądowi dokonanie błędnej wykładni art. 107 § 3 k.p.a. skarżąca spółka nie uwzględniła obowiązującej od 1.01.2004 r. zmiany stanu prawnego wprowadzonej ustawy dnia 30.VIII.2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, która w art. 97 § 1 stanowi, iż sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sadu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sady administracyjne, na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Tak więc wskazany w skardze kasacyjnej przepis art. 107 § 3 k.p.a. nie był przepisem stosowanym przez sąd, stąd też zarzut naruszenia go już tylko z tej przyczyny należy uznać za chybiony.
Podnosząc z kolei zarzut dokonania przez sąd błędnej wykładni art. 57ust. 1 pkt 2 lit. "b" Prawa budowlanego, który to przepis stanowił podstawę prawną rozstrzygnięcia niniejszej sprawy – skarżąca nie wskazała na czym polega wadliwa interpretacja tego przepisu przez sąd. Uzasadniając ten zarzut, skarżąca Spółka zakwestionowała jedynie ustalenia faktyczne twierdząc, iż inwestor w trakcie budowy I Etapu Kompleksu Centrum [...], nie korzystał z terenu sąsiedniej nieruchomości należącej do S.B.M. "K.". Takie uzasadnienie zarzutu wskazuje na to, że w istocie skarżąca podjęła próbę wykazania, iż ww. przepis prawa materialnego został przez sad naruszony. Wprawdzie w skardze kasacyjnej został również podniesiony zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit."c" p.p.s.a. jednakże w uzasadnieniu tego zarzutu nie podważano trafności dokonanych ustaleń stanowiących podstawę wydania zaskarżonego wyroku.
W ramach argumentacji wspierającej przytoczoną wyżej podstawę wskazano natomiast, że naruszenia ww. przepisu przez sąd należy upatrywać w tym, iż uchylając decyzję, sąd pominął wynikający z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. wymóg określenia zakresu w jakim decyzja ta została uchylona. W tej sytuacji wobec braku zasadnego zarzutu, podniesionego w ramach drugiej z podstaw kasacyjnych, tj. naruszenia przepisów postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny związany jest stanem faktycznym stanowiącym podstawę zaskarżonego wyroku.
Z przytoczonych wyżej względów, zarzut naruszenia przez sąd przepisów prawa materialnego tj. art. 57 ust. 1 pkt 2 lit. "b" – Prawa budowlanego, nie mógł odnieść zamierzonego skutku.
2. Za niezrozumiały należy uznać zarzut naruszenia przez sąd art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. poprzez "nieokreślenie zakresu w jakim decyzja została uchylona". Kontrolowana przez sąd decyzja – co jest poza sporem – została uchylona w całości, wobec czego oczywistym jest, że brak było podstaw do innego sformułowania sentencji orzeczenia
3. Nie mógł również odnieść zamierzonego skutku zarzut naruszenia przez sąd art. 91 § 2 – Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosownie do jego brzmienia, zawiadomienia o posiedzeniach jawnych powinny być doręczane stronom co najmniej na siedem dni przed posiedzeniem. W niniejszej sprawie termin ten – co jest niesporne – nie został zachowany. Przypomnieć jednakże należy, że zarzut naruszenia przepisów postępowania może stanowić podstawę kasacyjną jedynie wówczas, gdy uchybienie przez sąd przepisom postępowania miało istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie tego rodzaju sytuacja nie miała miejsca. Jest poza sporem, że mimo niezachowania siedmiodniowego terminu, o którym mowa w art. 91 § 2 p.p.s.a. pełnomocnik inwestora M. Z. stawił się na rozprawie i brał w niej udział, składając stosowne oświadczenia i wnioski. Nie został też złożony przez niego wniosek o odroczenie sprawy, co pozwala przypuszczać, że nie widział przeszkód w rozpoznawaniu sprawy przez sąd.
W okolicznościach niniejszej sprawy, brak jest więc podstaw do przyjęcia, iż wskazany wyżej przepis został w istotny sposób naruszony.
Uwzględniając powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzekł jak w sentencji.