Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 29 listopada 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę H. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] – w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
W uzasadnieniu wyroku sąd stwierdził, co następuje
"Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta [...] ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji obejmującej rozbudowę budynku mieszkalnego z przebudową poddasza na cele mieszkalne na działce nr 1525 przy ul. [...] w [...]. Decyzja ta nie została doręczona H. W., właścicielce działki nr 1524/1, położonej za drogą dojazdową nr ew. 1724, która bezpośrednio graniczy z terenem planowanej inwestycji". H. W. pismem z dnia 15 maja 2002 r. wystąpiła o stwierdzenie nieważności wyżej przedstawionej decyzji oraz decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia 19 lutego 2001 r. – zatwierdzającej projektu budowlany i pozwalającej na budowę ww. inwestycji. Powołując się na art. 156 § 1 pkt 2 kpa zarzuciła, że decyzje te zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa zarówno materialnego jak i procesowego. Podniosła też, że bezpodstawnie pozbawia się ją przymiotu strony w tych. postępowaniach.
Decyzją z dnia 17 lipca 2002 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 157 § 3 kpa – odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Zdaniem tego organu w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu przymiot strony przysługuje właścicielom i użytkownikom wieczystym sąsiednich działek. Planowana inwestycja zlokalizowana została na działce nr 1525, która nie graniczy bezpośrednio z działką wnioskodawczyni, gdyż działki te rozdziela droga dojazdowa oznaczona nr geod. 1724, stanowiąca własność Skarbu Państwa. Z charakteru planowanej inwestycji nie wynika potrzeba rozszerzenia kręgu postępowania na właścicieli działek nie graniczących bezpośrednio z działką inwestora. Decyzja ta po ponownym rozpoznaniu sprawy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia [...] została utrzymana w mocy.
Oddalając złożoną przez H. W. na tę decyzję skargę, sąd administracyjny podzielił stanowisko organu, iż skarżącej nie przysługuje w niniejszym postępowaniu przymiot strony. Zdaniem sądu brak jest w niniejszej sprawie podstaw do podzielenia stanowiska skarżącej, iż działka jej bezpośrednio graniczy z działką dla której ustalono warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Działki te oddziela bowiem droga o nr geod. 1724. Twierdzenie skarżącej, że jest ona współwłaścicielką tej drogi nie zostało poparte żadnym wiarygodnym dowodem. Z faktu oddalenia przez sąd wniosku Prezydenta Miasta [...] o nabycie własności tej drogi w drodze zasiedzenia, nie można w logiczny sposób wywieść, że stanowi ona własność bądź współwłasność skarżącej.
Natomiast złożona przez pełnomocnika skarżącej na rozprawie kserokopia decyzji z dnia 22.11.1993 r. w sprawie rozgraniczenia nieruchomości stanowiącej własność Gminy [...], tj. działki nr 1724 z działką nr 1524/1, której w tamtym okresie skarżąca była współwłaścicielką jednoznacznie potwierdza, iż współwłasność (obecnie własność) H. W. ograniczała się tylko do działki nr 1524/1. Okoliczność, iż M. U. nie dokonała rozgraniczenia swoje działki ze sporną drogą z punktu widzenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie ma żadnego znaczenia, bowiem rozstrzygnięcie to nie ingeruje w stosunki własnościowe.
W złożonej od powyższego wyroku skardze kasacyjnej H. W., domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Katowicach – podniosła następujące zarzuty;
- - naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 46 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym,
- - naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 28 i 156 § 1 pkt 2 kpa – przez odmowę przyznania skarżącej przymiotu strony,
- - art. 156 § 1 pkt 2 – "przez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] wydanej przez Prezydenta Miasta [...], dotyczącej ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, która została wydana z rażącym naruszeniem art. 7, 8, 9, 10, 11, 104 i 107 kpa a także przepisów Prawa budowlanego, tj. art. 34 ust. 1 i ust. 3, art. 57 ust. 2, art. 5 ust. 2, art. 31 ust. 1 pkt 1 i pkt 5, art. 32 i 33, art. 47 ust. 2 a także art. 42 ust. 1 pkt 4 i pkt 5 ustawy z dnia 7.07.1994 r. – o zagospodarowaniu przestrzennym."
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca podniosła, że oddalenie wniosku Prezydenta Miasta [...] przez Sąd Rejonowy w [...] postanowieniem z dnia 20 grudnia 2002 r. o zasiedzenie dojazdu jednoznacznie wskazuje na to, iż przysługuje jej przymiot strony.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do brzmienia art. 183 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania wynikającą z wystąpienia przynajmniej jednej spośród sześciu przesłanek określonych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w powołanym wyżej przepisie przesłanek nie zachodzi.
- 1. Przystępując do oceny przedstawionych w skardze kasacyjnej zarzutów Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, co następuje:
Podstawowym zarzutem skargi kasacyjnej jest zarzut naruszenia przez sąd art. 28 kpa "przez odmowę przyznania skarżącej przymiotu strony".
Kontrolowaną bowiem przez sąd decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] na podstawie art. 157 § 3 kpa odmówiło skarżącej wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, uznając, iż nie przysługują jej uprawnienia strony.
Badając legalność przedstawionej wyżej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielił zaprezentowane wyżej stanowisko, akceptując ustalenia faktyczne stanowiące podstawę kwestionowanej decyzji. W szczególności przyjął, iż działka skarżącej nie przylega bezpośrednio do działki inwestorów. Natomiast z uwagi na charakter inwestycji – rozbudowa domu mieszkalnego – uznał podzielając również w tym zakresie stanowisko organów, że planowana budowa nie mogła w jakikolwiek sposób ujemnie oddziaływać na nieruchomość skarżącej. W przedstawionej w art. 28 kpa regulacji prawnej na pierwszy plan wysuwa się kwestia legitymowania się przez występujący z żądaniem podmiot, własnym interesem prawnym. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony został pogląd, że interes prawny musi mieć swoje oparcie w przepisach prawa materialnego a jego istnienie winno znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych sprawy będących przesłankami zastosowania określonego przepisu.
Podkreślić w tym miejscu należy, że ustalone przez organ okoliczności faktyczne sprawy przyjęte przez sąd, stały się podstawą faktyczną zaskarżonego wyroku. Ustalenia te nie zostały w skardze kasacyjnej skutecznie zakwestionowane, ponieważ nie został w niej podniesiony zarzut naruszenia przez sąd przepisów postępowania. Próba zwalczania przez skarżącą ustaleń faktycznych dotyczących usytuowania jej działki w stosunku do działki inwestora mogłaby tylko wówczas odnieść zamierzony skutek gdyby skarżąca wskazała jakie przepisy postępowania naruszył sąd przyjmując za podstawę wyroku ustalenia faktyczne dokonane przez organ administracyjny i wykazała, że naruszenie tych przepisów miało istotny wpływ na wynik sprawy.
Niewyszczególnienie, które przepisy postępowania i dlaczego zostały naruszone powoduje, że sąd kasacyjny związany jest stanem faktycznym stanowiącym podstawę zaskarżonego wyroku. Skoro więc z niepodważonych skutecznie ustaleń faktycznych wynika, że działka skarżącej nie przylegała bezpośrednio do działki inwestora to za słuszny należy uznać pogląd, iż w tej sytuacji skarżącej nie przysługiwał przymiot strony (por. uchwała 5 sędziów NSA z dnia 25 września 1995 r. sygn. akt VI SA 13/95, ONSA z 1995 r. Nr 4, poz. 154).
- 2. Odnosząc się do pozostałych zarzutów podniesionych w skardze należy stwierdzić, co następuje:
Nie mógł odnieść zamierzonego skutku zarzut naruszenia przez sąd art. 156 § 1 pkt 2 kpa w związku z art. 7, 8, 9, 10, 11, 104 i 107 kpa albowiem wymienione wyżej przepisy nie były przez sąd stosowane.
Jest poza sporem, że przedmiotem niniejszej sprawy była odmowa wszczęcia przez organy postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji z powodu braku przymiotu strony osoby występującej z wnioskiem. W tej sytuacji wniosek skarżącej nie mógł być rozpoznany merytorycznie w aspekcie art. 156 § 2 pkt 2 kpa.
Z tych samych powodów nie mógł zostać uwzględniony zarzut naruszenia przez sąd art. 42 ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Przedmiot i zakres niniejszej sprawy, sprowadzający się wyłącznie do kwestii legitymacji skarżącej do występowania w niniejszej sprawie z żądaniem wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności, wykluczał możliwość rozpoznania przez sąd sprawy w oparciu o ww. przepis.
Niezrozumiałym zupełnie jest podniesiony w skardze zarzut naruszenia przez sąd wskazanych w nim przepisów Prawa budowlanego skoro niniejsza sprawa nie dotyczyła pozwolenia na budowę lecz odmowy wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu.
Uwzględniając powyższe Naczelny Sąd Administracyjny uznając zarzuty skargi kasacyjnej za nieusprawiedliwione, na zasadzie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.