Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 15 października 2020 r., sygn. akt II SA/Sz 1169/19 oddalił skargę O. S.A.
z siedzibą w Warszawie na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia [...] października 2019 r., nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych.
Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
Sprzeciw wniesiony został przez organ nadzoru architektoniczno-budowlanego w sprawie dokonanego przez skarżącą spółkę zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na montażu ramek podantenowych na wskazanej w zgłoszeniu stacji bazowej telefonii komórkowej. Do zgłoszenia złożonego w dniu 27 czerwca 2019 r. skarżąca spółka dołączyła oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, rysunki opisane jako projekt przebudowy stacji bazowej oraz pełnomocnictwo.
Sąd wyjaśnił, że zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. w brzmieniu obowiązującym w dacie złożenia wniosku (Dz.U. z 2019 r., poz. 1186), pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych. Z kolei w myśl art. 30 ust. 1 pkt 3b ustawy Prawo budowlane zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej wymaga dokonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń na wysokości powyżej 3 metrów na obiektach budowlanych. Przepis art. 30 ust. 2 powołanej ustawy stanowi, że w zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia. Do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2, oraz, w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami.
Skarżąca spółka do zgłoszenia załączyła projekty przebudowy stacji bazowej, z których wynikało, że zakres robót jest rozbieżny z tym, co obejmowało zgłoszenie. Obejmowało ono mianowicie nie tylko montaż ramek podantenowych ale również montaż m.in. anten sektorowych oraz instalację dwóch anten radioliniowych. Dla zobrazowania zakresu robót do zgłoszenia załączono rysunek obrazujący stan przed zgłoszeniem zamiaru wykonania robót budowlanych oraz po ich wykonaniu. Analiza tychże wskazała, że inwestor zamierza dokonać rozbudowy lub przebudowy stacji bazowej o urządzenia, dla których zgłoszenie jest niewystarczająca formą legalizowania robót budowlanych, które wynikają z części graficznej zgłoszenia.
Organ odwoławczy wezwał inwestora do złożenia wyjaśnień w tym zakresie i sprecyzowanie faktycznego zakresu robót w terminie 10 dni od doręczenia wezwania (pismo z dnia 19 sierpnia 2019 r. doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 23 sierpnia 2019 r.), jednakże inwestor żadnych wyjaśnień nie złożył. Organ zobowiązał skarżącą spółkę do udzielenia informacji w oparciu o przepis art. 79a k.p.a. W świetle tego przepisu, w postępowaniu wszczętym na żądanie strony, organ administracji publicznej jest obowiązany do wskazania przesłanek zależnych od strony, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wykazane, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony.
Sąd wyjaśnił, że ze względu na to, że skarżąca spółka w postępowaniu administracyjnym była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, winien on wiedzieć, że wezwanie strony do złożenia wyjaśnień na podstawie art. 79a k.p.a. oznacza formalne powiązanie konstrukcji obowiązku przewidzianego w tym przepisie z obowiązkiem ustanowionym w art. 10 § 1 k.p.a., co wyraża się, po pierwsze, poprzez jednoczesną ich realizację w jednym zawiadomieniu kierowanym do strony, a po drugie – poprzez ustanowienie jednolitego terminu do zajęcia przez stronę stanowiska zarówno w kwestii zgromadzonego materiału dowodowego, jak i informacji organu sformułowanej na podstawie art. 79a k.p.a.
Zdaniem Sądu niewykonanie przez skarżącą spółkę zobowiązania określonego w piśmie z dnia 19 sierpnia 2019 r. skutkowało rozpoznaniem sprawy w oparciu o złożone zgłoszenie wraz z załącznikami, z którego jednak – wbrew zarzutom skargi – nie wynikało, że roboty budowlane mogą zostać przeprowadzone w oparciu o zgłoszenie.
Ponadto Sąd zauważył, że inwestor sam nie orientuje się, jakie roboty budowlane zamierzał wykonać, albowiem przedmiotem zgłoszenia (pismo z dnia 26 czerwca 2019 r.) uczynił montaż ramek podantenowych, natomiast w skardze zarzuty dotyczą niewłaściwej oceny robót polegających na montażu krat oraz urządzeń antenowych wraz z konstrukcjami wsporczymi. Powyższe – w ocenie Sądu – czyni niezasadnymi zarzuty naruszenia art. 3 pkt 7a oraz art. 29 ust. 1 pkt 7 oraz ust. 2 pkt 14 i 15 Prawa budowlanego, albowiem ocena naruszenia przepisów prawa materialnego byłaby możliwa wobec jednoznacznego sprecyzowania przez inwestora zakresu robót budowlanych. Tymczasem treść zgłoszenia wraz z załącznikami stanowiącymi jego integralną część wskazują, że opisane w zgłoszeniu roboty budowlane nie mogą zostać przeprowadzone w oparciu o zgłoszenie, gdyż ze względu na ich zakres, wynikający z części graficznej (rozbieżnej z treścią wniosku), wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Montaż dodatkowych anten sektorowych i radioliniowych nie mieści się w zakresie robót wymagających jedynie zgłoszenia.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła O. S.A. z siedzibą w Warszawie reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, który zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:
1/ naruszenie prawa materialnego, tj.:
a/ art. 3 pkt 7a ustawy Prawo budowlane poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że planowane prace objęte zgłoszeniem stanowią przebudowę bądź rozbudowę istniejącej stacji bazowej;
b/ art. 29 ust. 1 pkt 7 oraz art. 29 ust. 2 pkt 14 i 15 ustawy Prawo budowlane poprzez ich niewłaściwą interpretację skutkującą uznaniem, że planowane prace nie mieszczą się we wskazanych kategoriach prac zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę;
2/ naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy organy obu instancji dopuściły się naruszenia prawa materialnego skutkującego niezasadnym uznaniem, że planowane prace wykraczają poza warunki zwolnienia określonego w art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy Prawo budowlane.
Wskazując na powyższe zarzuty pełnomocnik skarżącej spółki wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania wg norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Podkreślić na wstępie należy, że w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej, obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego Sądu. Zgodnie bowiem z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a.
Sprawa podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strona wnosząca skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy, a strona przeciwna po doręczeniu odpisu skargi kasacyjnej nie zażądała stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a. przeprowadzenia rozprawy.
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. wyjaśnić należy przede wszystkim, że jest to przepis o charakterze wynikowym, jako że określa sposób rozstrzygnięcia sprawy przez wojewódzki sąd administracyjny w przypadku stwierdzenia naruszenia przez organy administracji publicznej prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Przepis ten mógłby więc zostać naruszony wtedy, gdyby wojewódzki sąd administracyjny go zastosował mimo niestwierdzenia naruszenia prawa materialnego, albo go nie zastosował mimo stwierdzenia, że prawo materialne zostało naruszone i naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Wobec niestwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego Sąd I instancji zasadnie na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.
W odniesieniu do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego przede wszystkim wskazać należy, że inwestycja O. S.A. objęta zgłoszeniem dotyczy wykonania robót budowlanych, które nie zostały objęte zwolnieniem od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Nie stanowią żadnego z przypadków wymienionych w skardze kasacyjnej, tj. w art. 29 ust. 2 pkt 14 i pkt 15 ustawy Prawo budowlane. Słusznie wskazał Sąd I instancji, że planowany zakres prac budowlanych wykracza poza warunki zwolnienia wynikającego z art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy Prawo budowlane. W niniejszej sprawie, na co słusznie zwróciły uwagę organy, mamy do czynienia z rozbudową stacji telefonii komórkowej w rozumieniu art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane.
Istotne w sprawie jest również – na co słusznie zwrócił uwagę Sąd I instancji – że z załączonego projektu przebudowy stacji bazowej wynika, że zakres robót jest rozbieżny z tym, co zawierało zgłoszenie. Zgłoszenie obejmowało mianowicie nie tylko montaż ramek podantenowych ale również montaż m.in. anten sektorowych oraz instalację dwóch anten radioliniowych. Zatem zasadnie uznano w kontrolowanych decyzjach, że planowane przez skarżącą spółkę roboty stanowią rozbudowę istniejącej stacji telefonii komórkowej, albowiem zmianie ulegają charakterystyczne parametry tego obiektu. W konsekwencji nieusprawiedliwiony jest zarzut niewłaściwego zastosowania art. 3 pkt 7a ustawy Prawo budowlane.
Z tych wszystkich względów, uznając zarzuty skargi kasacyjnej za pozbawione podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.