Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 18 października 2018 r., sygn. akt II SAB/Sz 118/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie po rozpoznaniu sprawy ze skargi P4 Spółki z o.o. w Warszawie, na bezczynność i przewlekłość postępowania Wójta Gminy K. w przedmiocie wydania decyzji:
- - umorzył postępowanie sądowe w zakresie bezczynności organu (pkt I);
- - stwierdził, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (pkt II);
- - orzekł o wymierzeniu Wójtowi Gminy K. grzywny w wysokości 1.000 (jeden tysiąc) złotych (pkt III);
- - zasądził od Wójta Gminy K. na rzecz strony skarżącej P4 Spółki z o.o. w Warszawie kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (pkt IV).
Powyższe orzeczenie zostało wydane w następującym stanie faktycznym.
Wnioskiem z dnia [..]r. P4 Spółka z o.o. w Warszawie (dalej: "Spółka" lub "Inwestor") zwróciła się do Wójta Gminy K. (dalej: "Wójt", organ I instancji" lub "Skarżący kasacyjnie") o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr [..] S., gm. K. (dalej: "inwestycja").
Po wpływie w dniu [..]r. wniosku Spółki o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, Wójt dwukrotnie wezwał stronę do uzupełnienia wniosku (pismami z [..] r. i z [..]r.), a następnie pismem z dnia [..]r. poinformował wnioskodawcę o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania na podstawie art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.; dalej: "K.p.a."). Organ I instancji wyjaśnił, że opierając się wyłącznie na informacjach wskazanych przez Spółkę, nie posiada podstaw do właściwego określenia oddziaływania inwestycji na środowisko.
W wyniku złożonego przez Inwestora zażalenia w związku z niezałatwieniem sprawy w terminie przez Wójta, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie (dalej: "Kolegium"), postanowieniem z dnia [..]r., uznało zażalenie za uzasadnione, nakazało rozpatrzenie sprawy z wniosku Spółki w terminie do dnia [..]., orzekło, że niezałatwienie sprawy w terminie nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa i zarządziło wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwieniu sprawy w terminie, a także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości.
Zawiadomieniem z dnia [..]r. Wójt ponownie poinformował Inwestora o pozostawieniu sprawy bez rozpatrzenia.
Następnie, pismem z dnia [..]r., Spółka złożyła do Kolegium w trybie art. 37 § 1 K.p.a. ponaglenie skarżąc się na niezałatwienie przez Wójta jej sprawy w terminie.
Postanowieniem z dnia [..]r. Kolegium uznało zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie za uzasadnione, nakazało rozpatrzenie sprawy z wniosku Spółki w terminie do dnia [..]r., orzekło, że niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa i zarządziło wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwieniu sprawy w terminie, a także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości.
W dniu [..]r. organ I instancji zlecił sporządzenie opinii dotyczącej inwestycji. Po otrzymaniu [..]r. analizy specjalistycznej i opinii Wójt stwierdził pewne rozbieżności analizy i kwalifikacji przedłożonej przez Inwestora oraz inne nieprawidłowości.
W dniu [..]r. Wójt przesłał Spółce zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie, wyznaczając siedmiodniowy termin do zgłoszenia uwag i wniosków.
Pismem z dnia [..]r. Inwestor wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie (dalej: "Sąd I instancji") skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wójta w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie inwestycji, wnosząc o zobowiązanie do merytorycznego zakończenia sprawy i stwierdzenie, że bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, a także o wymierzenie organowi grzywny i zasądzenie na jej rzecz kosztów procesu.
W odpowiedzi na skargę Wójt wniósł o umorzenie postępowania w sprawie, ewentualnie o oddalenie skargi. Organ I instancji podniósł, że w dniu [..] wydana została decyzja administracyjna rozstrzygająca wniosek Spółki.
Wyrokiem z dnia 18 października 2018 r., sygn. akt II SAB/Sz 118/18, Sąd I instancji: 1) umorzył postępowanie sądowe w zakresie bezczynności organu;
- 2) stwierdził, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa;
- 3) orzekł o wymierzeniu Wójtowi grzywny w wysokości 1.000 zł;
- 4) zasądził od Wójta na rzecz Inwestora zwrot kosztów postępowania sądowego.
W uzasadnieniu przedmiotowego orzeczenia Sąd ten ocenił merytoryczną zasadność dwukrotnego pozostawienia wniosku Inwestora bez rozpoznania, ponieważ zdaniem Wójta, wniosek nie spełniał wymogów formalnych, o których mowa w art. 64 § 2 K.p.a. oraz art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1073; dalej: "u.p.z.p."), gdyż nie określał w formie opisowej charakterystyki zabudowy, równoważnej mocy promieniowania izotopowego wyznaczonej dla pojedynczej anteny (EIRP) oraz odległości miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania danej anteny. Zdaniem Sądu I instancji, lektura dokumentów przedłożonych przez Spółkę organowi I instancji dowodzi, że wniosek ten zawierał wszystkie wymienione w cyt. przepisie informacje. Wbrew zatem stanowisku Wójta, wniosek Inwestora nie zawierał braków formalnych, które uniemożliwiały wszczęcie postępowania o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Tym samym brak było podstaw do zastosowania sankcji przewidzianej w art. 64 § 2 K.p.a. i pozostawieniu wniosku strony z dnia 29 maja 2017 r. bez rozpoznania.
Zdaniem Sądu I instancji, powyższe wnioski nakazują uznać, że pozostawienie wniosku Spółki z dnia [..]. bez rozpoznania, o czym poinformował Wójt w piśmie z dnia [..]r., było nieuzasadnione. Prawidłowo ten stan rzeczy oceniło Kolegium wydając postanowienie z dnia [..]r. Już wtedy bowiem, zdaniem Sądu I Instancji, Wójt faktycznie pozostawał w bezczynności. W takich okolicznościach, zważywszy dodatkowo na wydanie przez organ wyższego stopnia postanowienia z dnia [..]r., uwzględniającego zażalenie na bezczynności i wyznaczającego termin do załatwienia sprawy, całkowicie niezrozumiałe było dla Sądu I Instancji zachowanie Wójta, który po otrzymaniu ww. postanowienia w dniu [..]r., nie podejmując jakichkolwiek czynności procesowych, ponownie poinformował stronę o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania, w oparciu o tą samą podstawę prawną. Od tego momentu organ nadal pozostawał w bezczynności, którą niejako przerwało kolejne postanowienie Kolegium z dnia [..]r. po raz drugi uznające zażalenie na bezczynność organu za uzasadnione, nakazujące rozpatrzenie sprawy w terminie do [..]r. i orzekające, że niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
W uzasadnieniu wyroku Sądu I instancji wskazano następnie, że do dnia wniesienia skargi do tego Sądu, tj. do [..]r., Wójt nadal pozostawał w bezczynności, bowiem pomimo upływu terminu do załatwienia sprawy, nie wydał decyzji kończącej pierwszoinstancyjne postępowania administracyjne. Na dzień wyrokowania przez ten Sąd bezczynność organu ustała, bowiem organ I Instancji wydał w dniu [..] decyzję o odmowie lokalizacji inwestycji celu publicznego, a zatem bezprzedmiotowe stało się zobowiązywanie organu do wydania w określonym terminie rozstrzygnięcia.
Z kolei oceniając charakter bezczynności Sąd I instancji stwierdził, że miała ona miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Za oczywiście nieuzasadnione Sąd I Instancji uznał w szczególności pozostawanie przez Wójta w bezczynności po otrzymaniu postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia [..]r. Pomimo stwierdzenia przez Kolegium bezczynności organu i wyznaczeniu mu terminu do załatwienia sprawy, Wójt postanowienie to całkowicie zignorował. Konsekwencją stwierdzenia, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa było również uznanie za uzasadnionego wniosku o wymierzenie organowi grzywny. Mając na uwadze przedstawione wyżej okoliczności oraz okres pozostawania organu w bezczynności, Sąd I instancji uznał, że grzywna w wys. 1.000 zł odniesie swój skutek w sferze prewencyjnej.
Wójt, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, nie zgodził się z powyższym orzeczeniem Sądu I instancji i wniósł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Na podstawie art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: "P.p.s.a."), Wójt zaskarżył w całości powyższy wyrok, zarzucając mu:
- I. Naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie powyższych przepisów w sprawie Spółki (podstawa zaskarżenia określona w art. 174 pkt 1 P.p.s.a.), mianowicie: błędną wykładnię art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c) oraz niewłaściwe zastosowanie art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z niewłaściwym zastosowaniem w sprawie art. 64 § 2 K.p.a.;
- II. Naruszenie przepisów postępowania (podstawa zaskarżenia określona w art. 174 pkt 2 P.p.s.a.), mianowicie:
- 1) art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez:
- a) nieuwzględnienie wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności przedstawionych przez organ w odpowiedzi na skargę, a tym samym nietrafne ustalenie, iż zachodzą okoliczności uzasadniające stwierdzenie, że bezczynność postępowania miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa i w konsekwencji nieuzasadnione wymierzenie organowi grzywny,
- b) brak w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku należytych rozważań dotyczących oceny stopnia naruszenia prawa w świetle wyjaśnień organu dokonanych w odpowiedzi na skargę oraz w świetle całokształtu okoliczności sprawy, a obejmujących okoliczności, które spowodowały zwłokę organu i jego działania w toku rozpoznania sprawy; niewyjaśnienie na czym polega w danej sprawie rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 149 P.p.s.a;
- 2) art. 3 § 1 i § 2 pkt 8 P.p.s.a. w zw. z art. 149 § 1 zd. 2 P.p.s.a. oraz art. 149 § 1a P.p.s.a. w zw. z art. 5 pkt 3 ustawy z dnia 20 stycznia 2011 r. o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (Dz. U. 2011 r., Nr 34, poz. 173), poprzez dokonanie błędnej wykładni zwrotu "rażącego naruszenia prawa" i niewłaściwe zastosowanie w danej sprawie tych przepisów prowadzące do stwierdzenia rażącego naruszenia prawa w przedmiotowej sprawie pomimo braku przesłanek;
- 3) art. 149 § 1 pkt 1, 3 i § 1a P.p.s.a. w zw. z art. 64 § 2 K.p.a. poprzez przyjęcie, że organ dopuścił się bezczynności.
Wskazując na powyższe podstawy zaskarżenia Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania sądowego.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że w całym postępowaniu Wójt działał szybko i sprawnie, uwzględniając stopień trudności merytorycznej sprawy, konsekwentnie stosując wykładnię prawa przyjęta przez Sąd I instancji w innej sprawie o sygn. akt II SA/Sz 951/18.
Skarżący kasacyjnie podkreślił, że w przedmiotowej sprawie organ ten starał się działać rzetelnie i wszystkie działania były racjonalnie uzasadnione, zwłaszcza, że sprawa już na wstępie wzbudziła wielkie zainteresowanie i protesty potencjalnych stron przedmiotowego postępowania. Nie zlekceważono żadnego wniosku strony, a w świetle kalendarza czynności w sprawie nie można się dopatrzyć ani jawnego, ani ukrytego natężenia braku woli do załatwienia sprawy. Skarżący kasacyjnie wskazał następnie, że jego bezczynność wynikała wyłącznie z być może błędnego zastosowania przepisu art. 64 § 2 K.p.a. oraz art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c) u.p.z.p. Nie może być więc mowy w tym przypadku o oczywistym naruszeniu prawa, tudzież wyraźnym, ewidentnie, bezdyskusyjnie i drastycznie naruszonym obowiązku organu, oczywiście lekceważącym stosunku organu do złożonego wniosku strony, dużym natężeniu braku dobrej woli organu w załatwieniu wniosku, czy też działaniu organu wbrew określonym standardom, bez jakiegokolwiek usprawiedliwienia dla takiej praktyki.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna okazała się bezzasadna.
Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej wyznaczonymi wskazanymi podstawami.
Zgodnie z treścią art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Rozpoznając wniesioną w niniejszej sprawie skargę kasacyjną, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw. Zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty nie pozwalają na skuteczne zakwestionowanie ustaleń oraz oceny dokonanej przez Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku.
Niezasadny jest zarzut naruszenia przez Sąd I instancji prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c) u.p.z.p. oraz niewłaściwe zastosowanie art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z niewłaściwym zastosowaniem w sprawie art. 64 § 2 K.p.a.
Zgodnie z art. 64 § 2 K.p.a., jeżeli podanie nie spełnia innych wymagań ustalonych w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Przepis ten obejmuje wyłącznie formalne braki pisma, inne niż wskazane w § 1, do których, stosownie do treści art. 63 § 2 i 3 K.p.a., należą: określenie żądania, podpis strony, jeżeli działa przez pełnomocnika – dołączenie pełnomocnictwa oraz wymagania wskazane w przepisach szczególnych. Zgodzić zatem należy się z Sądem I instancji, że art. 64 § 2 K.p.a. dotyczy wyłącznie tego rodzaju formalnych braków pisma, których nieusunięcie nie pozwala na nadanie temu pismu (wnioskowi) biegu. Nie dotyczy natomiast okoliczności, które organ uznaje za istotne dla ustalenia stanu faktycznego lub prawnego sprawy.
Z przywołanego przez Skarżącego kasacyjnie przepisu art. 52 ust. 2 u.p.z.p. wynika, że wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zwierać:
- 1) określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000;
- 2) charakterystykę inwestycji, obejmującą:
- a) określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów,
- b) określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, przedstawione w formie opisowej i graficznej,
- c) określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko;
- 3) w przypadku lokalizacji składowiska odpadów:
- a) docelową rzędną składowiska odpadów,
- b) roczną i całkowitą ilość składowanych odpadów oraz rodzaje składowanych odpadów,
- c) sposób gromadzenia, oczyszczania i odprowadzania ścieków,
- d) sposób gromadzenia, oczyszczania i wykorzystywania lub unieszkodliwiania gazu składowiskowego.
Analiza dokumentów przedłożonych przez Inwestora Wójtowi dowodzi, że wniosek Spółki zawierał wszystkie wymienione w cyt. wyżej przepisie informacje. Do wniosku dołączono tzw. "Analizę występowania obszaru pól elektromagnetycznych o poziomach gęstości mocy większych lub równych 0,1 W/m2". W analizie tej podano m.in. w "Tabeli 2" parametry techniczne, takie jak maksymalne zasięgi obszarów pół elektromagnetycznych o poziomach wyższych od dopuszczalnych oraz sumaryczne moce EIRP promieniowane izotropowo dla każdej z anten. Tabela zwiera ponadto minimalne i maksymalne wartości pochylenia wiązek oraz wyliczenia przedziału odległości w osi głównej wiązki dla każdej z anten. Informacje te przedstawiono także w formie widoku w płaszczyźnie pionowej (Rys. 2 i 3), jak i poziomej (Rys. 1). Charakteryzując zabudowę we wniosku podano, że zajmie ona pow. 100 m2, a szczegółowe wymiary zabudowy zostały przedstawione na rysunku "Widok A-A" (k. 7 akt adm.). Dołączono również specyfikacje dla anten (k. 27 akt adm.).
Zgodzić należy się zatem ze stanowiskiem zaprezentowanym przez Sąd I instancji w kwestionowanym wyroku, że wbrew stanowisku Wójta, wniosek Inwestora nie zawierał braków formalnych, które uniemożliwiały wszczęcie postępowania o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Tym samym brak było podstaw do zastosowania sankcji przewidzianej w art. 64 § 2 K.p.a. i pozostawieniu wniosku strony z dnia 29 maja 2017 r. bez rozpoznania.
Mając na uwadze powyższe należy uznać, że pozostawienie wniosku Inwestora z dnia 29 maja 2017 r. bez rozpoznania, o czym Wójt poinformował Spółkę w piśmie z dnia 16 sierpnia 2017 r., było nieuzasadnione i spowodowało, że Skarżąca kasacyjnie pozostawała w bezczynności.
Nie jest zasadny zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania, tj. art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności przedstawionych przez organ w odpowiedzi na skargę, a tym samym nietrafne ustalenie, iż zachodzą okoliczności uzasadniające stwierdzenie, że bezczynność postępowania miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa i w konsekwencji nieuzasadnione wymierzenie organowi grzywny. Przeciwnie do twierdzeń Skarżącej kasacyjnie w tym zakresie, z lektury zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd I instancji uwzględnił wszystkie okoliczności sprawy. Wziął on pod uwagę, że Kolegium dwukrotnie uznawało w przedmiotowym postępowaniu zażalenia Spółki na niezałatwienie sprawy w terminie (postanowienia z dnia 22 września 2017 r. i 17 lipca 2018 r.; k. 68 i 79 akt adm.).
Ponadto, Sąd I instancji wziął pod uwagę, że do dnia wniesienia skargi na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wójta, tj. do 13 sierpnia 2018 r., organ ten nadal pozostawał w bezczynności, bowiem pomimo upływu terminu do załatwienia sprawy, nie wydał decyzji kończącej pierwszoinstancyjne postępowania administracyjne. Na podstawie prawidłowo odtworzonego i kompletnego stanu faktycznego sprawy Sąd I instancji doszedł do zasadnej konkluzji, że bezczynność Skarżącego kasacyjnie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, co z kolei oznaczało wymierzenie organowi grzywny. Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł żadnych argumentów, które pozwoliłyby na zakwestionowanie prawidłowo poczynionych ustaleń Sądu I instancji w tym zakresie. Podkreślić należy, że wymiar grzywny wymierzonej Wójtowi jest niewielki i ma ona spełniać prewencyjna funkcję.
Nie jest także zasadny kolejny zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania, tj. art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez brak w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku należytych rozważań dotyczących oceny stopnia naruszenia prawa w świetle wyjaśnień organu dokonanych w odpowiedzi na skargę oraz w świetle całokształtu okoliczności sprawy, a obejmujących okoliczności, które spowodowały zwłokę organu i jego działania w toku rozpoznania sprawy. Jak wskazano wyżej, rozważania Sądu I instancji poświęcone bezczynności skarżącego kasacyjnie w przedmiotowej sprawie są kompletne i spójne. Dokonana przez Sąd I Instancji ocena stopnia naruszenia prawa przez Wójta, w kontekście całokształtu okoliczności sprawy, jest prawidłowa. Wyjaśnienia organu instancji zostały przy tym wzięte pod uwagę, jednakże nie mogły spowodować odmiennej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, który jednoznacznie stanowi o wystąpieniu w przedmiotowej sprawie bezczynności organu.
Należy dodatkowo podkreślić, że wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej, Wójt nie przedstawił żadnych wyjątkowych okoliczności, które miałyby świadczyć, że nie pozostawał w niniejszej sprawie bezczynny. Całkowicie nietrafne jest stanowisko Skarżącego kasacyjnie, wskazujące, że Sąd I instancji nie wyjaśnił na czym polega w analizowanej sprawie rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 149 P.p.s.a. Sąd ten wyjaśnił dokładnie, w jaki sposób w orzecznictwie sądowoadministracyjnym rozumiane jest pojęcie rażącego naruszenia prawa, a ponadto swoje rozważania w pełni odniósł do kontrolowanej sprawy.
Kolejny zarzut skargi również nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Skarżący kasacyjnie upatruje naruszenia art. 3 § 1 i § 2 pkt 8 P.p.s.a. w zw. z art. 149 § 1 zd. 2 P.p.s.a. oraz art. 149 § 1a P.p.s.a. w zw. z art. 5 pkt 3 ustawy z dnia 20 stycznia 2011 r. o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa, poprzez dokonanie błędnej wykładni zwrotu "rażącego naruszenia prawa" i niewłaściwe zastosowanie w danej sprawie tych przepisów prowadzące do stwierdzenia rażącego naruszenia prawa w przedmiotowej sprawie pomimo braku przesłanek. Jak wskazano wyżej, Sąd I instancji wyjaśnił rozumienie pojęcia "rażącego naruszenia prawa" i powołał się w tym zakresie na obowiązujące orzecznictwo sądowoadministracyjne.
Ponadto, wszystkie powołane przez Sąd I instancji przepisy zostały zastosowane w sposób prawidłowy i doprowadziły do stwierdzenia, że po stronie Skarżącego kasacyjnie doszło do bezczynności z rażącym naruszeniem prawa. Słusznie Sąd I instancji podniósł w tym zakresie, że pomimo stwierdzenia przez Kolegium bezczynności organu I instancji i wyznaczeniu mu terminu do załatwienia sprawy, Wójt postanowienie to całkowicie zignorował. Nie dość, że się do niego nie zastosował, to nie przytaczając jakichkolwiek nowych argumentów, poinformował stronę o dalszym pozostawieniu sprawy bez rozpoznania, co też uczynił. W pełni należy zgodzić się z Sądem I instancji, że o ile do czasu wydania przez Kolegium ww. postanowienia organ I instancji mógł pozostawać w błędnym przekonaniu o słuszności swojego stanowiska w sprawie, to późniejsze działanie organu należało ocenić krytycznie, jako uporczywe i niczym nieuzasadnione uchylanie się od prowadzenia postępowania.
Ostatni zarzut skargi kasacyjnej sprowadzał się do wykazania naruszenia art. 149 § 1 pkt 1, 3 i § 1a P.p.s.a. w zw. z art. 64 § 2 K.p.a. poprzez przyjęcie, że organ dopuścił się bezczynności. Również ten zarzut okazał się nietrafny, na co wskazują poczynione wyżej rozważania (analiza pierwszego zarzutu skargi kasacyjnej) w zakresie bezczynności Skarżącego kasacyjnie. Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela poczynione przez Sąd I instancji ustalenia, które doprowadziły ten Sąd do konkluzji, że Wójt pozostawał w przedmiotowej sprawie w bezczynności.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznając, że skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 184 P.p.s.a.