Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 31 stycznia 2006 r. sygn. akt II SA/Po, uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z [...] października 2004 r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Poznania z [...] marca 2004 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowego – biura na działce nr [...], położonej przy ul. [...] w P.. W uzasadnieniu wskazał na naruszenia przepisów określających zasady i reguły ustalania warunków dla nowej zabudowy w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 marca 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Naruszenia te dotyczyły sposobu wyznaczenia obszaru analizowanego oraz samej analizy.
Zgodnie z przepisem § 3 ust. 1 powołanego rozporządzenia analiza ta powinna się składać z części graficznej i tekstowej. Na kopii mapy zasadniczej załączonej do decyzji brak jest wyrysowania obszaru analizowanego, zaznaczona jest jedynie działka, na której planowana jest inwestycja oraz obrys planowanej inwestycji. Także część tekstowa analizy wskazuje jednoznacznie, że analizie poddano jedynie bezpośrednio graniczące z działką objętą wnioskiem, działki o numerze geodezyjnym [...] i [...]. Wnioski wyprowadzone z tak poczynionych ustaleń pozostają w sprzeczności z przepisami powołanego rozporządzenia. Część graficzna analizy nie została sporządzona na mapie o parametrach określonych w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a zatem wykreślony tam obszar nie może być podstawą oceny. Ponadto pozostaje ona w sprzeczności z częścią tekstową analizy, która ogranicza się do opisu jedynie sąsiednich działek.
Ponownie rozpoznając sprawę Prezydent Miasta Poznania decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r., Nr [...] ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowego, przewidzianej do realizacji na działce nr [...] położonej w P., przy ul. [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że inwestor w dniu 11 września 2006 r. przedstawił kopię mapy zasadniczej, obejmującej przedmiotową działkę i obszar niezbędny do przeprowadzenia analizy urbanistycznej. Przeprowadzono nową analizę funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 r. w sprawie wymagań dotyczących nowej zabudowy w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Na tej podstawie ustalono, iż w obszarze analizowanym występuje zabudowa o funkcji mieszkaniowej, usługowej i handlowej. Spełnione zostały wszystkie przesłanki z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu decyzją z dnia [...] maja 2007 r. nr [...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że organ pierwszej instancji przeprowadził analizę funkcji cech zabudowy i zagospodarowania terenu zgodnie z zaleceniami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na obszarze wyznaczonym zgodnie z § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 marca 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wskazano, że określona decyzją szerokość elewacji frontowej wynosi 7m, bowiem jak wynika z mapy zasadniczej, działka objęta wnioskiem jest szerszą w części przylegającej do ul. [...], zwęża się zaś w części bezpośrednio za posadowionym budynkiem mieszkalnym. Oznaczona szerokość elewacji frontowej zachowuje odległość 3 m od nieruchomości sąsiedniej zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690).
Organ odwoławczy stwierdził, że wyniki przeprowadzonej analizy, jak i materiały zebrane w toku postępowania pozwalają na stwierdzenie, że działki dostępne z tej samej drogi publicznej są zabudowane w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 28 listopada 2007 r. sygn. akt II SA/Po 369/07, po rozpoznaniu sprawy ze skargi K. N. i A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z [...] maja 2007 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazał, że wbrew ocenie organu odwoławczego co do poprawności przeprowadzenia analizy cech zabudowy i zagospodarowania terenu w obszarze analizowanym wyznaczonym dla przedmiotowej nieruchomości zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 marca 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, istnieją uzasadnione wątpliwości co do poprawności przeprowadzonej analizy z dnia 15 listopada 2006 r., czego konsekwencją musi być uchylenie zaskarżonej decyzji.
Zgodnie z przepisem § 5 ust. 1 powołanego rozporządzenia wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. Decyzja Prezydenta Miasta Poznania z dnia [...] grudnia 2006 r. ustalająca warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji określiła wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki na maksymalnie 43% wszystkimi obiektami kubaturowymi łącznie. Z kopii mapy zasadniczej, która stanowi część graficzną analizy funkcji i cech zagospodarowania terenu z dnia 15 listopada 2006 r. wynika, że średnia arytmetyczna wskaźnika intensywności wykorzystania terenu dla działek znajdujących się w obszarze analizowanym wynosi 28%. Wielkość ta w istotny sposób różni się od maksymalnej wielkości powierzchni zabudowy wskazanej w decyzji o warunkach zabudowy.
Sąd wskazał, że przepis ust. 2 powołanego paragrafu rozporządzenia dopuszcza możliwość wyznaczenia innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w obszarze objętym analizą. Jednakże w przedmiotowej sprawie ani sama analiza urbanistyczna, ani decyzje organów obu instancji w żaden sposób nie wskazują jakie czynniki czy fakty przemawiają za przyjęciem innego wskaźnika dopuszczalnej wielkości powierzchni nowej zabudowy. Sytuacja taka tym bardziej wymaga szczegółowego umotywowania, że dopuszczony decyzjami organów administracji architektoniczno-budowlanej wskaźnik intensywności wykorzystania terenu przekracza blisko dwukrotnie średnią wartość tego wskaźnika dla obszaru analizowanego.
Sąd wskazał, że poprzednia decyzja ustalająca warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji z dnia 8 marca 2004 r., a uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2006 r., określała dla działki nr [...] wskaźnik łącznej powierzchni zabudowy istniejącej i projektowanej na 35%. Taki też wskaźnik łącznej powierzchni zabudowy określono w pierwszej analizie z dnia 27.02.2004 r. Z dokumentów sprawy nie wynika, aby od tego czasu zmienił się stan zagospodarowania działek objętych analizą.
Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja Kolegium z dnia [...] maja 2007 r. w takim kształcie narusza przepisy postępowania nakazujące organom administracji podejmować wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, zgodnie z art. 7 k.p.a., oraz wskazujące na zakres treściowy uzasadnienia decyzji (art. 107 § 3 k.p.a.).
Sąd nie podzielił natomiast zarzutów skarżących dotyczących wpływu załączenia nieaktualnej kopii mapy zasadniczej na wynik decyzji ustalającej warunki zabudowy. Prawdą jest, że do decyzji z dnia [...] grudnia 2006 r. ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji dołączona została kopia mapy zasadniczej nie oddająca rzeczywistego stanu zagospodarowania nieruchomości. Była to mapa aktualizowana na dzień 21 kwietnia 1997 r., nie przedstawiająca całości istniejącej obecnie na działce nr [...] zabudowy. Wynika to z porównania treści wymienionej mapy ze znajdującą się w aktach kopią mapy zasadniczej wydaną z zasobu geodezyjnego i kartograficznego dnia 05 września 2006 r. Z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy wynika jednak jednoznacznie, że analiza urbanistyczna sporządzona była po przeprowadzeniu wizji w terenie w dniu 20 lipca 2006 r. oraz w oparciu o wymienioną wyżej kopię mapy zasadniczej z dnia 05 września 2006 r. Ta ostatnia mapa stanowi załącznik do analizy funkcji i cech zagospodarowania terenu z dnia 15 listopada 2006 r. i oddaje rzeczywisty sposób i zakres zagospodarowania terenu działki objętej wnioskiem.
Sąd podkreślił, że to właśnie analiza funkcji i cech zagospodarowania terenu w obszarze analizowanym służy określeniu wymagań dla nowej zabudowy, które znajdują potem odbicie w warunkach określonych decyzją organów administracji architektoniczno-budowlanej. W konsekwencji więc załączenie kopii nieaktualnej mapy zasadniczej do decyzji o warunkach zabudowy, choć samo w sobie jest błędne, to w rozpatrywanej sprawie nie miał wpływu na podjęte w sprawie rozstrzygnięcie.
Sąd nie podzielił stanowiska skarżących, że warunki określone przepisami art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie zostały wypełnione, a to ze względu na fakt, iż planowana inwestycja nie może spełnić warunków wynikających z postanowienia Zarządu Dróg Miejskich z dnia [...] stycznia 2004 r. określających między innymi sposób zapewnienia potrzeb parkingowych dla planowanej inwestycji. Sąd stwierdził, że przywołane postanowienie, a także określone w decyzji organu I instancji normatywy dotyczące ilości miejsc parkingowych ustalają wartości konieczne, które warunkują możliwość realizacji danego zamierzenia inwestycyjnego. Na etapie pozwolenia na budowę kwestie dotyczące wielkości nowej zabudowy w kontekście wielkości nieruchomości oraz konieczności zaspokojenia potrzeb parkingowych dla obsługi nowo powstającej zabudowy muszą zostać wzięte pod rozwagę. Dlatego to właśnie etap zatwierdzenia projektu budowlanego będzie musiał rozstrzygnąć, czy projektowany budynek od strony zastosowanych rozwiązań konstrukcyjnych oraz stosunku wielkości nieruchomości do nowej zabudowy pozwoli na zaspokojenie potrzeb parkingowych w zakresie określonym decyzją o warunkach zabudowy. Organy zatwierdzające projekt oraz wydające pozwolenia na budowę są w tym względzie związane zarówno przepisami techniczno-budowlanymi, jak i ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy.
Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania wymienionych wyżej, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Wadliwość taka musiała powodować uchylenie decyzji. Ponownie rozpatrując sprawę organ orzekający uzupełni w koniecznym zakresie analizę cech i funkcji zagospodarowania terenu obszaru analizowanego i rozstrzygnie sprawę biorąc pod uwagę wyniki tej analizy, postępując przy tym w zgodzie z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 marca 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Sąd uwzględnił skargę i uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji.
W. S. wniósł od wyroku skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości. Skargę kasacyjną oparł na:
- 1. Naruszeniu prawa materialnego:
- - przez błędną wykładnię przepisu § 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 marca 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., Nr 164, poz. 1588 z późn. zm.), polegającą na przyjęciu, że organ wydający decyzję o zabudowie i zagospodarowaniu obowiązany jest zastosować średni wskaźnik nasycenia zabudową obszaru będącego przedmiotem analizy urbanistycznej, choć obowiązek taki nie jest przewidziany we wskazanych przepisach, co powoduje realizację przesłanki wynikającej z art. 174 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi;
- - przez błędną wykładnię przepisu § 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 marca 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., Nr 164, poz. 1588 z późn. zm.), poprzez przyjęcie, że brak szczególnego uzasadnienia odstępstwa w zaskarżonej decyzji od średniego wskaźnika nasycenia zabudową w analizowanym obszarze jest naruszeniem prawa skutkującym uchyleniem zaskarżonej decyzji, co powoduje realizację przesłanki wynikającej z art. 174 pkt. 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
- 2. Naruszeniu przepisów postępowania:
- - art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez nieuwzględnienie w zaskarżonym rozstrzygnięciu całokształtu okoliczności sprawy, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności nieuwzględnienie wyników analizy cech i funkcji zabudowy i zagospodarowania przedmiotowego terenu przy kontroli legalności zaskarżonej decyzji;
- - art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez niezawarcie w uzasadnieniu wyroku należytego wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia;
- - art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez niezawarcie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku czytelnych i jasnych wskazówek, które organ powinien uwzględnić przy ponownym rozpatrzeniu sprawy;
- - art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez pominięcie w uzasadnieniu stanowiska skarżącego wyrażonego w odpowiedzi na skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu;
- - art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez sporządzenie uzasadnienia wewnętrznie sprzecznego, niespójnego uzasadnienia wyroku uchylającego decyzję administracyjną, pozbawiające stronę informacji o przesłankach rozstrzygnięcia;
- - art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez sporządzenie lakonicznego i ogólnikowego uzasadnienia wyroku uchylającego decyzję administracyjną, pozbawiające stronę informacji o przesłankach rozstrzygnięcia;
- - art. 145 § 1 pkt 1 lit a) i c) Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez uchylenie przez Sąd zaskarżonej decyzji organu II instancji pomimo niewskazania naruszenia przez organ II instancji przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. na przesłance wynikającej z art. 174 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Na tych podstawach wnosił o:
- 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania,
- 2) zasądzenia kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego wraz z opłatą za pełnomocnictwo według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.
Skarga kasacyjna została oparta na zarzucie błędnej wykładni § 5 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 marca 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). W zaskarżonym wyroku Sąd nie przeprowadził wykładni § 5 ust. 1 powołanego rozporządzenia, tak jak zarzucano to w podstawach skargi kasacyjnej i jej uzasadnieniu. W skardze kasacyjnej wywodzono, że Sąd dokonał wykładni § 5 ust. 1 i 2 powołanego rozporządzenia nakazując organowi zastosowanie średniego wskaźnika, wywodząc w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, że nie można przyjąć, że każda z działek w analizowanym obszarze będzie miała identyczny ze średnim wskaźnik nasycenia zabudową.
Zgodnie z § 5 ust. 2 powołanego rozporządzenia "Dopuszcza się wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1". § 5 ust. 1 powołanego rozporządzenia określa regułę wyznaczenia wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy: regułą jest wyznaczenie wskaźnika na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. Od tej reguły § 5 ust. 2 powołanego rozporządzenia dopuszcza wyjątek przez przyjęcie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy. Dopuszczalność zastosowania innego wskaźnika zabudowy jest obwarowana spełnieniem warunku: zastosowanie tego innego wskaźnika wynika z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 powołanego rozporządzenia. Według § 3 ust. 1 powołanego rozporządzenia, "W celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy".
W zaskarżonym wyroku Sąd wywiódł w pełni zasadnie, że odstąpienie od średniego wskaźnika i zastosowanie innego wskaźnika jest dopuszczalne ale tylko jeżeli organ orzekający ustali, a następnie w decyzji wyprowadzi, że odstępstwo jest dopuszczalne, bo wynika to z analizy funkcji oraz cech zabudowy. Z uzasadnienia decyzji organów orzekających, w których powołano się ogólnikowo na funkcję mieszkaniową, usługową i handlową nie można wyprowadzić przesłanek odstąpienia od zastosowania innego od średniego wskaźnika. Zasadnie Sąd zarzucił, że nie stanowi to uzasadnienia odstąpienia od zastosowania średniego wskaźnika tej wielkości.
Tym samym zasadnie Sąd zarzucił naruszenie art. 7 i art. 107 § 3 k.p.a. Organ orzekający obowiązany jest zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej ustalić czy wystąpiły przesłanki zastosowania innego wskaźnika i w uzasadnieniu decyzji wskazać jakimi przesłankami kierował się odstępując od średniego wskaźnika zabudowy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej, zarzucając naruszenie art. 134 § 1 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie wyprowadzono z akt sprawy i uzasadnienia decyzji organu odwoławczego jakie przesłanki przesądziły o odstąpieniu od średniego wskaźnika zabudowy. Nie stanowi takiego uzasadnienia wywodzenie w skardze kasacyjnej, że wskaźnik zabudowy na poziomie 43% nie jest dwukrotnością średniego wskaźnika zabudowy 28%, ale stanowi to argument na to, że w sposób niewątpliwy organy odstąpiły od średniego wskaźnika zabudowy.
W zaskarżonym wyroku Sąd w pełni zasadnie wyprowadził, że dopuszczalne jest odstąpienie od średniego wskaźnika wielkości dla obszaru analizowanego ale tylko gdy wynika to z analizy funkcji oraz cech zabudowy. Wystąpienie tych przesłanek organ powinien ustalić zgodnie z art. 7 k.p.a., a w decyzji uzasadnić odstąpienie przez wskazanie na spełnienie przesłanek odstąpienia, co stanowi zasadniczy element uzasadnienia zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. I taka ocena jest zawarta w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku co do zakresu naruszenia przepisów postępowania w zakresie ustalenia istotnych okoliczności faktycznych, których ustalenie ma wpływ na zgodne z przepisami prawa materialnego rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej. Nie jest więc zasadny zarzut naruszenia art. 141 § 4 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Tym samym nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd wskazał na zasadniczą okoliczność faktyczną hipotetycznego stanu faktycznego w § 5 ust. 2 powołanego rozporządzenia, która wymaga wyczerpującego ustalenia w sprawie. Pominięcie zasadniczego elementu hipotetycznego stanu faktycznego stanowi naruszenie przepisu prawa materialnego, a w następstwie naruszenie przepisów postępowania, przez niepełne ustalenie stanu faktycznego sprawy.
Nie uznanie za zasadne wszystkich zarzutów skarżących nie przesądza o wadliwości uzasadnienia. Jak prawidłowo Sąd wywiódł nie miały one znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, co nie przesądzało o braku wyprowadzenia istotnych okoliczności stanu faktycznego, które dałyby podstawę do pozytywnego dla strony rozstrzygnięcia sprawy.
W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 184 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.