Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 10 października 2005 r. sygn. akt IV SA /Gl 568/05 oddalił skargę S. K. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych (zwanego dalej Kierownikiem Urzędu) z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pieniężnego z tytułu pracy przymusowej.
Jak wynika z akt sprawy, decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2005 r. Kierownik Urzędu na podstawie art. 1 ust. 1 i art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 31 maja 1996 r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich (Dz. U. Nr 87, poz. 395 z późn. zm.), dalej zwanej ustawą, przyznał S. K. uprawnienie do świadczenia pieniężnego w maksymalnym wymiarze określonym w art. 3 ust. 1 ustawy.
Kierownik Urzędu po ponownym rozpatrzeniu sprawy, na wniosek zainteresowanej, decyzją z dnia [...] kwietnia 2005 r. utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] lutego 2005 r. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż we wniosku strona nie wykazała, aby w przedmiotowej sprawie zaistniały jakiekolwiek nowe okoliczności faktyczne i prawne uzasadniające uchylenie decyzji.
Pismem z dnia 31 maja 2005 r. S. K. złożyła skargę na ww. decyzję z dnia [...] kwietnia 2005 r. wnosząc o jej uchylenie z powodu naruszenia art. 145 § 1 pkt 5 kpa przez błędną wykładnię tego przepisu, polegającą na nieuprawnionym przyjęciu, że w sprawie brak jest okoliczności uzasadniających wznowienie postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalając skargę wyrokiem z dnia 10 października 2005 r., uznał zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 5 kpa za całkowicie chybiony. Natomiast świadczenie przyznane skarżącej organ ustalił w maksymalnym wymiarze przyjmując, iż udowodniony został dwudziestomiesięczny okres pracy przymusowej w III Rzeszy.
Od powyższego wyroku S. K., reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła skargę kasacyjną, zarzucając:
- - "naruszenie przepisów postępowania albowiem Sąd w sposób niewłaściwy zinterpretował istniejącą w sprawie sytuację prawną, a mianowicie wskazał na błędne zarzuty naruszenia art. 145 kpa podkreślił jednak, że organ administracyjny mylnie oznaczył własną decyzję jako ostateczną, mimo że ostateczną nie była, przez co wprowadził odwołującą w błąd i uniemożliwił prawidłowe zaskarżenie decyzji."
W związku z powyższym pełnomocnik skarżącej wnosił o:
- - uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania,
- - zasądzenie od organu kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Rozpoznawana skarga kasacyjna, jak i wcześniejsze pisma wnoszone w tej sprawie, zmierzające do wzruszenia decyzji Kierownika Urzędu z dnia [...] lutego 2005 r., nie mają żadnego uzasadnienia i są chyba wynikiem błędnego odczytania bądź też niezrozumienia rozstrzygnięcia zawartego w ww. decyzji. Omawianą decyzją przyznano S. K. świadczenie pieniężne w maksymalnym wymiarze, jakie przewiduje art. 3 ust. 1 pkt 20 ustawy, nie ulega więc wątpliwości, iż decyzja ta jest korzystna dla skarżącej. Tymczasem pismem z dnia 3.02.2 (chyba błędna data), które wpłynęło do Urzędu ds. Kombatantów w dniu 7 marca 2005 r., skarżąca składa wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy (art. 127 § 3 kpa). Treść powyższego pisma jest zupełnie niezrozumiała w świetle rozstrzygnięcia jakie zawiera decyzja z dnia [...] lutego 2005 r. W tej sytuacji, kiedy zaskarżona decyzja jest korzystna dla strony a wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, nie zawiera żadnych zarzutów, ani też nowych okoliczności, które organ powinien uwzględnić w sprawie – Kierownik Urzędu utrzymuje w mocy swoją wcześniejszą decyzję.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach strona prawidłowo oznacza zaskarżoną decyzję, jednak zaskarża decyzję bowiem jej zdaniem, decyzja ta odmawia jej prawa do świadczenia pieniężnego i odmawia wznowienia postępowania, czym naruszono art. 145 § 1 pkt 5 kpa.
Powyższe twierdzenia nie znajdują żadnego odniesienia w aktach sprawy. Można odnieść wrażenie, że skarga dotyczy zupełnie innej sprawy i innych decyzji, bowiem skarżącej przyznano prawo do świadczenia pieniężnego, nie było złożony żaden wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego, ani też nie było żadnej decyzji odmawiającej wznowienia postępowania.
W tych okolicznościach wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 10 października 2005 r. odpowiada prawu.
Skarga kasacyjna, sporządzana przez adwokata a więc osobę przygotowaną profesjonalnie, zawiera zarzut, który opiera się na tych samych przesłankach co wcześniej wniesiona skarga. Trudno nawet polemizować z zarzutami skargi, bowiem nie mają one żadnego odzwierciedlenia w aktach sprawy a poza tym, wskazują na brak znajomości omawianej sprawy. W związku z powyższym należy wyjaśnić, że decyzja Kierownika Urzędu z dnia [...] lutego 2005 r. jest decyzją ostateczną (wbrew temu co błędnie powiedziano w uzasadnieniu Sądu pierwszej instancji), a wynika to z przepisów art. 5 § 2 pkt 4 i 16 § 1 kpa. Od decyzji tej zgodnie z art. 127 § 3 kpa służył stronie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, o czym stronę właściwie pouczono i co strona zrobiła. Wniosek ten został przez Kierownika Urzędu prawidłowo rozpatrzony, czego efektem jest decyzja z dnia [...] kwietnia 2005 r. Nie jest więc tak, jak pisze pełnomocnik skarżącej, że utraciła ona możliwość prawidłowego zaskarżenia decyzji.
W przypadku decyzji wydawanych przez organy wymienione w art. 5 § 2 pkt 4 kpa postępowanie jest jednoinstancyjne, co jest odstępstwem od zasady wyrażonej w art. 15 kpa (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks Postępowania Administracyjnego. Komentarz, 7. wyd., Warszawa 2005, s. 98, 101, 567).
Strona również prawidłowo, zgodnie z pouczeniem organu, wniosła skargę do Sądu, tylko rodzi się pytanie, po co – skoro skarżącej przyznano świadczenie pieniężne w maksymalnym wymiarze w decyzji z dnia 9 lutego 2005 r.
Na powyższe okoliczności powinien zwrócić uwagę pełnomocnik skarżącej, zanim przystąpił do sporządzenia skargi kasacyjnej, która pod względem treści, jak i formy, nie odpowiada przepisom ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo i postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powołanej dalej jako ppsa.
Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ppsa orzekł, jak w sentencji.