Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 17 listopada 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy ze skargi W. K. uchylił postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2004 r. oraz poprzedzające je postanowienie Prezydenta W. z dnia [...] lipca 2004 r., którym to postanowieniem na podstawie art. 49 ust. 5 i art. 51 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627 ze zm.) odstąpiono od obowiązku sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko na etapie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pawilonu usługowego, portierni, parkingu, ciągu pieszo - jezdnego oraz uzbrojenia: wodociąg, kanalizacja deszczowa, sanitarna, telefoniczna, gazociąg oraz oświetlenie terenu na działkach nr ew. 1, 8, 3, 14/2, 13/4, 13/1, 42 przy ul. J. w W. Organ administracji uzasadniając swe rozstrzygnięcie wskazał, iż przedmiotowa inwestycja zgodnie z § 3 ust. 1 pkt. 12 lit. f rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24.09.2002r. w sprawie rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko, zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których właściwy organ stwierdza obowiązek sporządzenia raportu. Zdaniem organu jednak jedynie część inwestycji tj. sieć kanalizacyjna i sanitarna mogłaby wymagać sporządzenia raportu i w konsekwencji zasadnym jest odstąpienie od obowiązku sporządzenia raportu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznający skargę stwierdził, że zarówno zaskarżone postanowienie, jak również postanowienie organu I instancji wydane zostały z naruszeniem art. 7 k.p.a., art.77 § 1 k.p.a. oraz art. 126 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.
Zdaniem Sądu pierwszej instancji, wobec treści art. 51 ust. 2 ustawy z dn. 27.04.2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627 ze zm.) organ winien ustalić, a ustalenia te powinny zostać zawarte w prawidłowo sporządzonym uzasadnieniu, wszystkie okoliczności faktyczne dotyczące przedmiotowej inwestycji. Zatem w uzasadnieniu winien znaleźć się opis przedsięwzięcia (art. 49 ust. 3 Prawa ochrony środowiska), z którego wynikałoby, iż planowana inwestycja nie uzasadnia potrzeby sporządzenia raportu. Aby jednak organ mógł zająć stanowisko, zarówno pozytywne, jak i negatywne, musi wcześniej przeprowadzić postępowanie wyjaśniające mając na względzie kryteria określone w art. 51 ust. 8 pkt.2 ustawy Prawo ochrony środowiska.
Ustalenia w tym zakresie winny zaś znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia. Nie jest natomiast wystarczające odesłanie do dokumentów złożonych przez inwestora. Informacje bowiem w nich zawarte i istotne w świetle wymogów art. 51 ust. 8 pkt. 2 powoływanej ustawy, winny zostać ocenione przez organ. Nie może stanowić również o prawidłowym zastosowaniu przepisów postępowania jedynie powołanie się na opinie wydane przez organ ochrony środowiska i inspektora sanitarnego. Przepisy bowiem nakładają na organ wydający postanowienie w przedmiocie sporządzenia raportu obowiązek przeanalizowania inwestycji pod kątem kryteriów szczegółowo wskazanych w normie prawa materialnego.
Sąd pierwszej instancji wskazał, iż organ winien przeprowadzić postępowanie wyjaśniające odnośnie charakteru inwestycji, bowiem Sąd nawet dysponując informacją, na którą powołano się w uzasadnieniu, nie jest uprawniony do dokonania ustaleń faktycznych. Ustalenia te natomiast mają zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.
Przedstawione wyżej naruszenie wskazanych przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wobec czego Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie i postanowienie je poprzedzające na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)- zwanej dalej p.p.s.a.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła D. S.A. w W., zaskarżając je w całości i opierając skargę kasacyjną na zarzucie naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania mające wpływ na treść wyroku, a mianowicie art. 145§ 1 pkt 1 lit."c" p.p.s.a. poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w "decyzji" z dnia [...].10.2004 r. Nr [...] mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Wskazując na powyższą podstawę skargi kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., pełnomocnik strony skarżącej wniósł o: 1/ uchylenie w całości zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania.
2/ zasądzenie od uczestnika postępowania W. K. na rzecz "D " S.A. kosztów postępowania kasacyjnego wg. norm przepisanych (art. 203 pkt 2 p.p.s.a.).
Uzasadniając powyższe zarzuty, pełnomocnik skarżącej Spółki wskazał, że Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku nie tylko nie wykazał, aby lakoniczność uzasadnienia zaskarżonej decyzji uznana jako naruszenie art. 107§3 kpa mogła mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, ale do takiego wniosku nie uprawniały okoliczności sprawy i zebrany przez organy administracji materiał dowodowy.
Zdaniem autora kasacji z akt sprawy administracyjnej wynika, że przed rozstrzygnięciem sprawy zaskarżonym postanowieniem SKO, zebrany został wymagany materiał dowodowy, w tym wyczerpująca informacja środowiskowa o przedsięwzięciu, a także zachowano tryb postępowania określony w art. 51 ust.2 i 3 Prawa ochrony środowiska poprzez zasięgnięcie opinii Powiatowego Inspektora Sanitarnego, który odstąpił od wymogu sporządzenia raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko.
Zdaniem strony wnoszącej kasację nie jest zasadne stanowisko Sądu, że uchybienie przepisom postępowania polegające na braku wskazania w uzasadnieniu decyzji SKO bardziej szczegółowych faktów dotyczących planowanej inwestycji oraz ich oceny w świetle wniosków wyrażonych w przedłożonej przez inwestora informacji o przedsięwzięciu, mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd bowiem nie wykazał, że dane uchybienie przepisom postępowania mogło wpłynąć na treść rozstrzygnięcia. W ocenie inwestora, materiał dowodowy sprawy nie dawał usprawiedliwionych podstaw do wyprowadzenia wniosku o jakimkolwiek możliwym negatywnym wpływie inwestycji polegającej na przeprowadzeniu sieci przez teren działki nr 8, albowiem przedstawiona informacja o przedsięwzięciu zawierała wnioski o braku oddziaływania na środowisko.
Zdaniem pełnomocnika strony wnoszącej kasację wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego narusza zastosowany art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeśli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak) to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej i wyłącznie w granicach wyżej określonych może rozpatrywać wniesioną skargę kasacyjną.
Oceniając we wskazanych wyżej granicach zasadność wniesionej skargi kasacyjnej w przedmiotowej sprawie trzeba stwierdzić, iż pozbawiony uzasadnionych podstaw jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez nieuzasadnione zdaniem strony wnoszącej kasację przyjęcie, że naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Istota przy tym zarzutu wniesionej kasacji sprowadza się do stwierdzenia, iż skoro w aktach sprawy znajdują się zdaniem strony skarżącej stosowne dokumenty, to nie jest zasadnym czynienie organowi zarzutu uchybienia normie art. 107§ 3 k.p.a.
Ten pogląd strony wnoszącej kasację uznać trzeba za błędny. Trafnie bowiem wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny, iż nie jest on upoważniony do dokonywania samodzielnych ustaleń faktycznych. Stwierdzić trzeba, iż Sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza ocenę zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego pod względem jego zgodności zarówno z prawem materialnym, jak i z przepisami o postępowaniu administracyjnym (art. 184 Konstytucji RP i art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Funkcja kontrolna sądu administracyjnego, o jakiej mowa w art. 3 § 1 p.p.s.a. skutkuje tym, iż aby możliwe było dokonanie tej kontroli, akty jej podlegające muszą spełniać te wymogi jakie wskazano w kodeksie postępowania administracyjnego, a więc między innymi zachowanie wymogów, o jakich mowa w art. 107 § 3 k.p.a. Tym samym zgodzić należy się ze stanowiskiem wyrażonym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że dokonanie ustaleń, a następnie ocena przez organ administracji publicznej materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie winna nastąpić w ramach postępowania administracyjnego.
W tym też postępowaniu organ dokonuje oceny, czy określone dowody mają lub nie istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy i daje temu wyraz - jak tego wymaga art. 107 § 3 k.p.a. - w uzasadnieniu orzeczenia, wskazując dowody, na których się oparł podejmując określone rozstrzygnięcie oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.
Wbrew odmiennym wywodom skargi kasacyjnej Sąd pierwszej instancji wykazał też, przytaczając zawarte w przepisach prawa materialnego warunki, z jakich względów brak dokonania przez organ ustalenia stanu faktycznego, a następnie jego oceny może mieć wpływ na wynik przedmiotowej sprawy. Podkreślić przy tym trzeba, że na konieczność poddania analizie planowanego przedsięwzięcia pod względem szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu, biorąc pod uwagę charakterystykę przedsięwzięcia, wielkość emisji, usytuowanie oraz rodzaj i skalę jego oddziaływania na środowisko wskazywał wprost przepis art. 51 ust. 8 pkt 2 ustawy z dnia 27.04.2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627 ze zm.). Faktu, iż tej analizy w kontrolowanym postanowieniu zabrakło nie kwestionuje nawet strona wnosząca kasację, jak też i nie kwestionuje uchybienia innym wskazanym przez Sąd pierwszej instancji przepisom prawa procesowego, które również miały wpływ na wydanie zaskarżonego wyroku w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.
W tym stanie rzeczy skoro podniesione w kasacji zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.