Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 11 września 2019 r., sygn. akt III SAB/Wr 348/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, uwzględniając skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę [...] w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, w pkt I stwierdził, że Wojewoda [...] przewlekle prowadzi postępowanie w sprawie z wniosku strony skarżącej; w pkt II zobowiązał organ do załatwienia sprawy w terminie 14 dni od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; w pkt III stwierdził, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę [...] ma miejsce z rażącym naruszeniem prawa; w pkt IV przyznał od Wojewody [...] na rzecz strony skarżącej sumę pieniężną w kwocie 2000 złotych; w pkt V zasądził od Wojewody [...] na rzecz strony skarżącej kwotę 597 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.
Strona skarżąca w dniu 1 sierpnia 2018 r. złożyła do Wojewody wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. W dniu 12 lutego 2019 r. do organu wpłynęło ponaglenie, które 21 marca 2019 r. zostało przekazane Szefowi Urzędu do Spraw Cudzoziemców. Ponadto w dniu 20 marca 2019 r. Wojewoda zwrócił się do strony skarżącej o uzupełnienie braków formalnych wniosku, które to braki strona skarżąca uzupełniła 4 kwietnia 2019 r. oraz 12 kwietnia 2019 r. Następnie zawiadomieniem z 18 kwietnia 2019 r. organ pozostawił wniosek strony skarżącej bez rozpoznania, z uwagi na fakt, że brak formalny wniosku, tj. załącznik nr 1 nie został uzupełniony w sposób prawidłowy, tj. podmiot powierzający pracę stronie skarżącej nie zaznaczył odpowiedzi w części, w której składa oświadczenie w przedmiocie niekaralności.
Skarżący złożył w dniu 2 kwietnia 2019 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę [...] w sprawie wniosku z dnia 1 sierpnia 2018 r. o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. W skardze wniesiono o: 1) stwierdzenie przewlekłości postępowania, skutkującej niezałatwieniem w terminie sprawy;
- 2) stwierdzenie, że przewlekłość postępowania miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa;
- 3) zobowiązanie organu do wydania decyzji w terminie 14 dni od daty otrzymania prawomocnego wyroku;
- 4) przyznanie od organu sumy pieniężnej w wysokości 7000 zł na podstawie art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a.;
- 5) skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym;
- 6) zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, jako bezzasadnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 11 września 2019 r., sygn. akt III SAB/Wr 348/19, uwzględniając skargę, wskazał, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z przewlekłością postępowania, o czym przesądza zebrany w sprawie materiał dowodowy. Materiał ten potwierdza, że pierwszą czynność organ podjął po prawie ośmiu miesiącach od wpływu wniosku, już po wniesieniu ponaglenia przez stronę skarżącą. Czynnością tą było zwrócenie się do strony skarżącej o uzupełnienie braków formalnych wniosku. Sąd wskazał, że wezwania do usunięcia braków formalnych cechują się powtarzalnością. Nic więc nie stało na przeszkodzie, by wnioskowi strony skarżącej nadać bieg niezwłocznie po jego wpłynięciu. Podejmowane przez organ czynności zdają się świadczyć o mechanicznym wykonywaniu pewnych czynności bez zapoznania się z materiałem sprawy, a czynności te, co już wyżej podkreślono są typowe, powtarzalne i nie wymagają wielkiego nakładu pracy.
W przekonaniu Sądu, nie można zaakceptować sytuacji, w której organ administracji dokonuje wstępnej oceny formalnej wniosku – jego kompletności (zaczyna działać, podejmuje pierwszą w sprawie czynność) po prawie ośmiu miesiącach od jego wpłynięcia. Uchybia obowiązkowi wynikającemu z art. 36 K.p.a., nie zawiadamia strony o niezałatwieniu sprawy w terminie, nie podaje przyczyn tego stanu rzeczy, nie wskazuje nowego terminu załatwienia sprawy. Sąd zauważył również, że ponaglenie złożone przez stronę skarżącą zostało przekazane Szefowi Urzędu do Spraw Cudzoziemców z uchybieniem terminu wskazanym w art. 37 § 4 K.p.a.
Nie znajduje uzasadnienia uchylenie się przez organ od wydania w sprawie decyzji i pozostawienie wniosku strony skarżącej bez rozpoznania – co również należy, w świetle przytoczonego na wstępie rozumienia pojęcia przewlekłości – kwalifikować jako przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ. Uznanie bowiem przez organ, iż przedłożony przez stronę skarżącą załącznik nr 1 nie mógł być uznany za kompletny wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, co do zasady nie uprawniało organu do pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Tego rodzaju sankcja związana jest bowiem jedynie z niezastosowaniem się przez stronę skarżącą do wezwania i nieuzupełnieniem braków formalnych podania. Strona skarżąca natomiast przedłożyła dokumenty, które w jej ocenie stanowiły uzupełniony wniosek, przez co dopełniła formalnego warunku wyrażonego w wezwaniu. Organ mógł ewentualnie rozważyć doprecyzowanie sformułowania wezwania o braki formalne i o ile skarżący nie zastosowałaby się do wyraźnie sformułowanego wezwania w zakreślonym terminie Wojewoda mógłby rozważyć zastosowanie art. 64 § 2 K.p.a. Natomiast odmienna ocena merytoryczna wartości dostarczonych dokumentów jest elementem badania spełnienia materialnoprawnych przesłanek udzielenia zgody i w związku z tym może również prowadzić ewentualnie do odmowy wydania zezwolenia, nie może jednak być podstawą pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
Nieuzasadnione i spowodowane błędnym rozumieniem przesłanek zastosowania art. 64 § 2 K.p.a. pozostawienie wniosku strony bez rozpoznania doprowadziło do tego, że strona skarżąca bez własnej winy nie otrzymała wciąż żadnego rozstrzygnięcia merytorycznego w swojej sprawie.
W ocenie Sądu, Wojewoda prowadził przewlekle postępowanie, naruszając zasady i terminy określone w art. 35 i art. 36 oraz w art. 8, art. 9, art. 10, art. 11 i art. 12, a w konsekwencji art. 6 i art. 7 K.p.a. W świetle zaistniałych w sprawie okoliczności, Sąd stwierdził, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania (art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.).
Kierując się przedstawionymi wyżej kryteriami oceny stopnia przewlekłości postępowania Sąd uznał, że w rozpoznawanej sprawie doszło do rażącego i przewlekłego prowadzenia postępowania. Na sprawność działania Wojewody niewątpliwie wpływa jego obiektywnie trudna sytuacja związana z ogromnym napływem wniosków składanych przez cudzoziemców. Jednakże sytuacja ta nie ulega żadnej poprawie, co powoduje zaistnienie zdarzeń, które są nie do zaakceptowania w państwie prawa, gdy permanentnie dochodzi do rażącego naruszenia praw strony do szybkiego załatwienia jej sprawy, jak choćby w niniejszej sprawie. O ile niewątpliwie można zarzucić organowi niezapewnienie właściwej organizacji pracy w reakcji na zwiększoną ilość wniosków, to zebrany w sprawie materiał daje również wystarczające podstawy do postawienia zarzutów oczywistego lekceważenia wniosków strony.
Powyższe względy przemawiały za przyznaniem stronie skarżącej przez Sąd, stosownie do jej wniosku, sumy pieniężnej, o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a. Samo uwzględnienie skargi na przewlekłość nie obliguje jeszcze Sądu do wydania rozstrzygnięcia w tym przedmiocie. Przyznanie stronie skarżącej sumy pieniężnej stanowi bowiem kwestię uznaniową, o czym świadczy posłużenie się w treści wspomnianego wyżej przepisu czasownikiem "może". Jednocześnie ustawodawca nie wskazał żadnych przesłanek, jakimi powinien kierować się Sąd, przyznając określoną sumę pieniężną. Dla tej oceny nie ma znaczenia zgłoszone przez stronę żądanie, gdyż Sąd nie jest związany wnioskami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Toteż stosownej ocenie podlegają okoliczności danej sprawy, przy jednoczesnym uwzględnieniu kompensacyjnego charakteru tegoż uprawnienia Sądu. Ma ono bowiem służyć nie tylko zdyscyplinowaniu organu administracji publicznej, ale przede wszystkim niejako wynagrodzić stronie wadliwe działanie organu.
Przy czym, zdaniem Sądu, uzasadnione okazało się przyznanie z tego tytułu stronie skarżącej sumy pieniężnej w kwocie 2000 zł, uznając żądaną przez stronę skarżącą sumę pieniężną w wysokości 7000 zł za zbyt wygórowaną. Sąd stwierdził, że kwota ta będzie adekwatna w kontekście zaistniałych w sprawie okoliczności (opisanej wcześniej postawy organu wobec strony skarżącej), jak i trudności, z jakimi cudzoziemiec musi zmagać się nie posiadając stosownego zezwolenia na pobyt na terytorium obcego państwa. Zdaniem Sądu, przyznając stronie skarżącej ww. sumę pieniężną należy zwrócić uwagę również na kolejną wartość jaką jest godność człowieka. Bezczynność organu czy przewlekłość postępowania o charakterze sankcyjnym, które stygmatyzuje stronę, może rodzić konsekwencje nie dające się pogodzić z zasadą wyrażoną w art. 30 Konstytucji RP.
Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 3, § 1a oraz § 2 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie I, III i IV sentencji wyroku.
Natomiast na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd, mając na uwadze żądanie strony skarżącej, zobowiązał organ do załatwienia sprawy w terminie 14 dni od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłance z art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożył Wojewoda [...], wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz rozpoznanie skargi i oddalenie skargi jako bezzasadnej w całości, a w przypadku nie uwzględnienia powyższego wniosku – uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu do ponownego rozpoznania, oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
Ponadto zawarto oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.
- - art. 149 § 1 pkt 1 i 3 i § 1a p.p.s.a. w zw. z art. 64 § 2 K.p.a. oraz art. 106 ust. 1a ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2018 r. poz. 2094 ze zm.) i załącznikiem nr 2 do rozporządzenia z dnia 21 grudnia 2015 r. Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy (Dz. U. z 2015 r. poz. 2314) przez ich wadliwą wykładnię i zastosowanie, i przyjęcie, iż złożenie niewypełnionego w całości załącznika nr 1 do formularza urzędowego podania o zezwolenia na pobyt i pracę, organu do uzupełnienia braków formalnych podania, nie stanowiło podstawy do pozostawienia tego podania bez rozpatrzenia, a tym samym organ nadal pozostaje w stanie przewlekłego prowadzenia postępowania;
- - art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 35 § 3 i 5, art. 64 § 2 oraz art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. oraz art. 109 ust. 1-3 ustawy o cudzoziemcach przez ich wadliwe zastosowanie i nakazanie rozpoznania sprawy w terminie 14 dni od daty otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy w sytuacji, gdy, postępowanie zakończyło się w sposób formalny – pozostawieniem podania bez rozpoznania, co oznacza, że organ w ogóle nie przeprowadził wymaganego postępowania wyjaśniającego, które będzie musiał przeprowadzić w całości i to z udziałem podmiotów trzecich, za terminy pracy których nie odpowiada i nie ma na nie wpływu, a których terminy ustawowe sąd dłuższe niż termin zastrzeżony przez Sąd I instancji;
- - art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 64 § 2 K.p.a. przez ich wadliwe zastosowanie i ustalenie, iż w sprawie doszło do przewlekłego prowadzenia postępowania i przewlekłość ta miała charakter rażącego naruszenia prawa w sytuacji, w której organ co prawda z opóźnieniem zakończył niemerytorycznie postępowanie, jednak w sytuacji gdy skarżący pomimo prawidłowego wezwania nie uzupełnił braków formalnych podania, czym przez własne działanie (zaniechanie) pozbawił się prawa do merytorycznego rozpoznania sprawy;
- - art. 149 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 64 § 2 K.p.a. poprzez ich błędne zastosowanie oraz przyznanie od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w wysokości 2000 zł, podczas gdy opóźnienie w niemerytorycznym zakończeniu postępowania nie miało dla skarżącego żadnego znaczenia, z powodu własnego zaniechania i doprowadzenia przez to do nie merytorycznego zakończenia postępowania.
Strona przeciwa nie zażądała przeprowadzenia rozprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna częściowo zasługiwała na uwzględnienie. Nie wszystkie sformułowane w niej zarzuty zawierały usprawiedliwione podstawy.
Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W tej jednak sprawie nie zaistniały okoliczności skutkujące nieważnością postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.), dlatego Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej, uchylając zaskarżone orzeczenie, rozpoznaje skargę, jeżeli uzna, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona. W tym przypadku Sąd orzeka na podstawie art. 188 p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za niezasadny uznał zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 149 § 1 pkt 1 i 3 i § 1a p.p.s.a. w zw. z art. 64 § 2 K.p.a. oraz art. 106 ust. 1a ustawy o cudzoziemcach. Wskazania wymaga, że powodem, dla którego organ administracji pozostawił wniosek skarżącego bez rozpoznania było nieuzupełnienie załącznika nr 1, w części w której podmiot powierzający wykonywanie pracy cudzoziemcowi składa oświadczenie w przedmiocie niekaralności. Już chociażby z takiego uzasadnienia czynności materialno-technicznej pozostawienia wniosku bez rozpoznania nie wynika z jakiego dokładnie względu organ uznał, że załącznik nr 1 do wniosku nie został w całości uzupełniony. Z treści znajdującego się w aktach sprawy formularza załącznika nr 1 nie wynika aby w zakresie oświadczenia, o jakim mowa w art. 106 ust. 1a pkt 3 ustawy o cudzoziemcach, wymagane było dokonanie jakiegokolwiek uzupełnienia.
Jest to bowiem oświadczenie o określonej treści, bez możliwości dokonania wyboru alternatywnego lub możliwości uzupełnienia formularza. Natomiast podmiot, składający oświadczenie o treści wskazanej w formularzu, podpisuje je, co oznacza, że od tej chwili ponosi odpowiedzialności karną za treść złożonego oświadczenia. Dla tej oceny nie ma znaczenia, że, jak trafnie wskazuje się w skardze kasacyjnej, oświadczenie, o jakim mowa w art. 106 ust. 1a pkt 3 ustawy o cudzoziemcach, nie zostało złożone na aktualnym formularzu. A zatem w tej sprawie nie tyle chodzi o to czy stosowne oświadczenie zostało złożone, tym bardziej, że w pozostałym zakresie organ nie kwestionował uzupełnionych danych w załączniku nr 1 i pozostawił wniosek bez rozpoznanie tylko ze względu na nieuzupełnienie załącznika nr 1, w części w której podmiot powierzający wykonanie pracy cudzoziemcowi składa oświadczenie w przedmiocie niekaralności.
Co więcej, z uwagi na wskazywane uchybienie nie można czynić skarżącemu zarzutu jakoby ten nie wypełnił należycie wymaganego prawem formularza, ponieważ w zakresie załącznika nr 1 to podmiot powierzający wykonywanie pracy cudzoziemcowi, a nie sam cudzoziemiec, wypełnia załącznik nr 1 i składa stosowne oświadczenie w sprawie niekaralności, które niewątpliwie zostało w niniejszej sprawie złożone, ponieważ podmiot powierzający wykonywanie pracy cudzoziemcowi złożył oświadczenie, że nie został prawomocnie skazany za wykroczenia i przestępstwa, co odpowiada wymaganiu z art. 106 ust. 1a pkt 3 ustawy o cudzoziemcach, zgodnie z którym cudzoziemiec, składając wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy dołącza do niego wypełniony przez podmiot powierzający mu wykonywanie pracy załącznik zawierający, oświadczenie podmiotu powierzającego wykonywanie pracy, pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń, w przedmiocie niekaralności za przestępstwa i wykroczenia, o których mowa w art. 117 pkt 1. Katalog przestępstw i wykroczeń wskazanych w art. 117 pkt 1 ww. ustawy pozostawał zaś ten sam zarówno w dacie złożenia wniosku, w dacie złożenia załącznika nr 1, jak i pomimo wydawania kolejnych wzorów formularza załącznika nr 1. Ponadto w skardze kasacyjnej nie wykazano aby kwestia okoliczność złożenia ww. oświadczenia na nieaktualnym formularzu stanowiła przeszkodę do merytorycznego rozpatrzenia sprawy, a więc aby organ mógł skutecznie zastosować art. 64 § 2 K.p.a. Organ w okolicznościach niniejszej sprawy powinien rozważyć czy, pomimo złożonego oświadczenia o niekaralności, które odpowiada treści art. 106 ust. 1a pkt 3 ww. ustawy, ale na nieaktualnym formularzu, pozostawienie wniosku bez rozpoznania nie stanowi nadmiernego formalizmu, który stanowi przeszkodę do merytorycznego rozpatrzenia wniosku, tym bardziej, że ustawa o cudzoziemcach z takimi okolicznościami nie łączy rygoru pozostawienia wniosku bez rozpoznania, co ma miejsce tylko w sytuacjach wskazanych w art. 105 ust. 2 i art. 202 ust. 2; zaś odmowa udzielenia pozwolenia cudzoziemcowi mogła w tej sprawie nastąpić gdy podmiot powierzający wykonywanie pracy został skazany w zakresie, o jakim mowa w art. 117 pkt 1. Dlatego Sąd I instancji niewadliwie stwierdził, że uznanie przez organ, iż przedłożony przez stronę skarżącą załącznik nr 1 nie mógł być uznany za kompletny wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, co do zasady nie uprawniało organu do pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
Jak trafnie wywodzi Sąd I instancji, skoro strona skarżąca przedłożyła dokumenty, które w jej ocenie stanowiły uzupełniony wniosek, tym samym dopełniła formalnego warunku wyrażonego w wezwaniu. Odmienna ocena merytoryczna wartości dostarczonych dokumentów jest elementem badania spełnienia materialnoprawnych przesłanek udzielenia zgody i w związku z tym może również prowadzić ewentualnie do odmowy wydania zezwolenia, nie jednakże być podstawą pozostawienia wniosku bez rozpoznania, co wynika właśnie z art. 117 pkt 1. W skardze kasacyjnej nie podważono skutecznie oceny, zgodnie z którą w niniejszej sprawie organ dopuścił się przewlekłości w rozpatrywaniu wniosku skarżącego o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. W zasadzie dla tej oceny nie ma znaczenia ocena skuteczności pozostawienia wniosku bez rozpoznania, ale przede wszystkim – okoliczności, że organ dopiero po ośmiu miesiącach i po złożonym ponagleniu zajął się wnioskiem skarżącego A zatem także w części zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 64 § 2 K.p.a. nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Dlatego w pkt V wyroku Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że w tej części skarga kasacyjna podlega oddaleniu, ponieważ Sąd I instancji w pkt I zaskarżonego wyroku niewadliwie orzekł, że Wojewoda [...] przewlekle prowadzi postępowanie w sprawie z wniosku strony skarżącej.
Powyższa ocena prawna wynika z interpretacji obowiązujących przepisów, co nie pozwala na uznanie, że stwierdzona w okolicznościach tej sprawy przewlekłość postępowania miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Także Sąd I instancji wypowiedział ocenę, zgodnie z którą w okolicznościach tej sprawy doszło do pozostawienia wniosku bez rozpoznania z uwagi na nieuzasadnione i spowodowane błędnym rozumieniem przesłanek z art. 64 § 2 K.p.a. A zatem pomimo, że Sąd zwrócił uwagę na problem określonej wykładni przepisów prawa, jednak stwierdził, że przewlekłości miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W tej sprawie nie tylko, jak oceniał Sąd I instancji, chodzi o kompletność wniosku, ile jaki wpływ na wynik sprawy może mieć złożenie załącznika nr 1 na nieaktualnym formularzu.
W konsekwencji należało uznać, że Sąd I instancji błędnie ocenił, iż w niniejszej sprawie przewlekłość miała charakter rażący. Skoro wykładania przepisów prawa prowadzi do odmiennego wyniku – w skardze kasacyjnej częściowo trafnie sformułowano zarzut dotyczący naruszenia art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 64 § 2 K.p.a. Wojewoda [...] dopuścił się zatem przewlekłości o jakiej mowa w art. 149 § 1 p.p.s.a., pozostawiając wniosek skarżącej bez rozpoznania i nie załatwiając sprawy w terminach wskazanych w odpowiednich regulacjach prawnych. Jednocześnie to, że określona ocena co do przewlekłości organu (art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.) wynika z przeprowadzonej wykładni prawa nie pozwala na stwierdzenie na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a, że przewlekłość miała charakter rażący. Brak jest bowiem w tym zakresie wymaganego elementu oczywistości naruszenia prawa. W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązał organ administracji do wydania rozstrzygnięcia we wskazanym w wyroku terminie (art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a.), którego określenie wynika z dotychczasowej praktyki orzeczniczej Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok NSA z 1 lutego 2019 r., II OSK 3027/18).
Wskazany termin jest wystarczający do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia stosowego rozstrzygnięcia przez organ, tym bardziej, że w sprawach skomplikowanych kodeksowy termin załatwienia sprawy wynosi dwa miesiące. W tym zakresie zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 35 § 3 i 5, art. 64 § 2 oraz art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. oraz art. 109 ust. 1-3 ustawy o cudzoziemcach okazał się skuteczny. Jednocześnie w związku z istniejącymi wątpliwościami interpretacyjnymi dotyczącymi możliwości zastosowania w okolicznościach niniejszej sprawy art. 64 § 2 K.p.a. i tym samym brakiem podstaw do stwierdzenia rażącego naruszenia prawa, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w ramach uznania wynikającego z art. 149 § 2 p.p.s.a. brak jest podstaw do przyznania cudzoziemcowi sumy pieniężnej.
Tym samym zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 149 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 64 § 2 K.p.a. zawiera usprawiedliwione podstawy. W konsekwencji w tej części zaistniały podstawy do zastosowania przez Naczelny Sąd Administracyjny art. 188 p.p.s.a. Dlatego zasadnym było uchylenie pkt II, III i IV zaskarżonego wyroku i jednoczesne zobowiązanie organu do załatwienia sprawy w terminie 60 dni od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; stwierdzenie, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę [...] nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa; zaś w pozostałym zakresie (tj. art. 149 § 2 p.p.s.a.) – oddalenie skargi.
Z tych względów, na podstawie art. 188 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a.