Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z 28 września 2017 r., sygn. akt II SA/Lu 508/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę L. K. i R. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia [...] marca 2017 r. w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie ustalenia jednorazowej opłaty planistycznej.
Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Decyzją z dnia [...] listopada 2005 r. SKO w Lublinie utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy J. z dnia [...] czerwca 2005 r. w sprawie ustalenia jednorazowej opłaty planistycznej w wysokości 5.900,00 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości położonej w S., gmina J., oznaczonej jako działka nr [...] na skutek zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W dniu 16 marca 2010 r. Skarżący wnieśli skargę o wznowienie postępowania zakończonego wymienioną decyzją SKO, wskazując na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 lutego 2010 r., sygn. P 58/05, orzekający o niezgodności z Konstytucją aktu normatywnego, na którego podstawie wydana została decyzja o ustaleniu opłaty planistycznej.
Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2017 r. SKO w Lublinie odmówiło wznowienia postępowania, stwierdzając, że skarga jest spóźniona. Termin rozpoczął bowiem swój bieg w dniu 15 lutego 2010 r. tj. w dniu publikacji i wejścia w życie wymienionego wyroku TK, a więc miesięczny termin (zgodnie z art. 145a § 2 k.p.a.) na złożenie skargi o wznowienie postępowania upłynął w dniu 15 marca 2010 r. Skarżący złożyli zaś skargę w dniu 16 marca 2010 r.
Po wniesieniu przez Skarżących o ponowne rozpatrzenie sprawy, postanowieniem z dnia [...] marca 2017 r. Kolegium utrzymało w mocy wymienione własne postanowienie.
Skarga Skarżących na wymienione postanowienie SKO została następnie oddalona zaskarżonym w niniejszym postępowaniu wyrokiem.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła L. K., zaskarżając go w całości i zarzucając:
- 1. naruszenie przepisów prawa materialnego tj.:
- a. § 55 ust. 3 Rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie zasad techniki prawodawczej (Dz. U. z 2016 r., poz. 283 ze zm.) poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji niedostrzeżenie, że art. 57 K.p.a. (jako całość) wyraża pewną zasadę i skoro § 3 tego artykułu wprowadza odstępstwo co do sposobu wskazania końca biegu terminu, nie oznacza to, że zasada dotycząca początku biegu terminu z § 1 nie może mieć do niego zastosowania;
oraz art. 57 § 1-3 K.p.a. poprzez ich niewłaściwą wykładnię i przyjęcie wykładni gramatycznej tych przepisów w sytuacji, gdy jedyną właściwą powinna być wykładnia systemowa;
- 1. naruszenie przepisów postępowania:
- a. art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej "P.p.s.a.") w zw. z art. 57 § 1 i 3 K.p.a. w zw. z art. 190 ust. 3 Konstytucji RP w zw. z art. 7 w zw. z art. 107 § 3 i w zw. z art. 145a K.p.a. poprzez nieuwzględnienie skargi w całości i jej oddalenie w całości pomimo, że organ nie ustalił jaki dzień należy uznać za początek biegu terminu do wniesienia skargi i niedostrzeżenie, że Skarżący nie kwestionują okoliczności, że wyroki TK wchodzą w życie z datą ich ogłoszenia, lecz stoją jedynie na stanowisku, że termin do wniesienia skargi powinien rozpocząć swój bieg w dniu następującym po zdarzeniu, jakim jest ogłoszenie tegoż wyroku.
W związku z powyższymi zarzutami Skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez wznowienie postępowania w sprawie ustalenia jednorazowej opłaty planistycznej, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Lublinie. Skarżąca kasacyjnie wniosła o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.
Skarżąca kasacyjnie wniosła ponadto o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Postępowanie sądowoadministracyjne zostało wszczęte po dniu 15 sierpnia 2015 r., a zatem do uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego znajduje zastosowanie art. 193 zdanie drugie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. dalej "P.p.s.a."). Zgodnie z tym przepisem, uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Powołany przepis stanowi lex specialis wobec art. 141 § 4 P.p.s.a. i jednoznacznie określa zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok w przypadku, gdy oddala skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji.
Stosownie do treści art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Podstawy te determinują kierunek postępowania Naczelnego Sądu Administracyjnego.
W niniejszej sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a.
Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu tej sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej, które są wyznaczone każdorazowo wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami.
Skarga kasacyjna jest niezasadna. Prawidłowo uznał bowiem Sąd I instancji, że Skarżący uchybili terminowi na wniesienie skargi o wznowienie postępowania.
Słusznie dostrzegł Sąd I instancji, że bezspornie Skarżący wskazali art. 145a § 1 K.p.a. jako podstawę wznowienia, a skarga o wznowienie została wniesiona w dniu 16 marca 2010 r.
Art. 145a § 1 K.p.a. przewiduje możliwość żądania wznowienia postępowania w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja. § 2 wymienionego przepisu stanowi zaś, że skargę o wznowienie w powyższym przypadku wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia wejście w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego.
Zgodnie z treścią art. 190 ust. 3 zdanie pierwsze Konstytucji orzeczenie TK wchodzi w życie z dniem ogłoszenia. Stąd też, jak prawidłowo zauważył Sąd I instancji, przedmiotowy wyrok TK z dnia 9 lutego 2010 r. wszedł w życie w dniu 15 lutego 2010 r. tj. w dniu ogłoszenia wyroku w dzienniku ustaw (Dz. U. z 2010 r., Nr 24, poz. 124).
Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, termin na wniesienie skargi o wznowienie postępowania nie rozpoczął swego biegu w dniu następującym po wejściu w życie wymienionego wyroku TK tj. w dniu 16 lutego 2010 r.
Zgodnie bowiem z powołanym w skardze kasacyjnej art. 57 § 3 K.p.a. terminy określone w miesiącach kończą się z upływem tego dnia w ostatnim miesiącu, który odpowiada początkowemu dniowi terminu, a gdyby takiego dnia w ostatnim miesiącu nie było - w ostatnim dniu tego miesiąca.
W świetle art. 145a § 2 K.p.a. nie ulega zaś najmniejszej wątpliwości, że na wniesienie skargi o wznowienie postępowania w związku z wyrokiem TK ustawodawca przewidział termin określony w miesiącach.
Zauważyć należy, iż art. 57 § 1 K.p.a. różnicuje początek biegu terminu, którym jest pewne zdarzenie od obliczania tego terminu, jedynie w tej drugiej sytuacji nakazując nieuwzględnianie dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Kolejne jednostki redakcyjne tego artykułu, w tym § 3 odnoszą się zaś jedynie początkowego dnia terminu. Powyższe wskazuje, iż początkowym dniem każdego z terminów, niezależnie od tego czy wyznaczony jest on w dniach tygodniach, miesiącach czy latach, jest zawsze dzień, w którym nastąpiło pewne zdarzenie mające określone skutki prawne, zaś art. 57 § § 1 K.p.a. wprowadza jedynie specyficzny sposób obliczania terminu określonego w dniach poprzez brak uwzględnienia przy jego obliczaniu dnia w którym zdarzenie nastąpiło. Powyższe nie oznacza przy tym, iż termin taki nie rozpoczął biegu w dniu w którym zdarzenie nastąpiło, czego skutkiem jest chociażby dopuszczalność złożenia odwołania od decyzji już w dniu jej doręczenia.
Brak w art. 57 § 2, § 3 i § 3a analogicznej regulacji dotyczącej braku uwzględniania przy obliczaniu terminu dnia w którym zdarzenie nastąpiło, jednoznacznie wskakuje, iż racjonalny ustawodawca dla terminów określonych w tygodniach, miesiącach i latach przewidział obliczanie ich biegu od dnia, w którym nastąpiło określone zdarzenie.
Stąd też uznać należy, iż trafnie dostrzegł Sąd I instancji, że w art. 57 K.p.a. uregulowano odrębnie sposób liczenia terminów wyrażonych w dniach, miesiącach i latach. Gdyby zaś ustawodawca chciał, aby przy obliczaniu terminu miesięcznego nie uwzględniało się dnia, w którym nastąpiło zdarzenie dające początek biegowi terminu, to dałby temu wprost wyraz.
Skoro termin określony w miesiącach kończy się z upływem tego dnia w ostatnim miesiącu, który odpowiada początkowemu dniowi terminu, to tak określony termin rozpoczyna swój bieg w dniu, w którym nastąpiło zdarzenie będące początkiem terminu. Przy obliczaniu terminu określonego w miesiącach uwzględnia się zatem dzień zdarzenia będącego początkiem terminu (por. także postanowienia Sądu Najwyższego z 25 października 2012 r., sygn. I CZ 153/12, publ. OSP 2016/26 oraz z 5 sierpnia 2004 r., sygn. III CZ 57/04, dost. Lex br 1124694).
Stąd też błędne są twierdzenia skargi kasacyjnej, że przy obliczaniu terminu miesięcznego nie wlicza się do tego terminu dnia, w którym nastąpiło zdarzenie będące początkiem terminu. Naczelny Sąd Administracyjny w całości podziela w tym zakresie stanowisko Sądu I instancji.
Do identycznych wniosków prowadzi także postulowana przez Skarżącą kasacyjnie wykładnia systemowa.
Podsumowując stwierdzić należy, że niezasadne okazały się podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące nieprawidłowego obliczenia miesięcznego terminu na wniesienie odwołania.
Mając na uwadze powyższe okoliczności, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 P.p.s.a.