Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 3 grudnia 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, stwierdził nieważność uchwały Rady Miejskiej Ostrowa Wielkopolskiego z dnia 29 stycznia 2004 r. Nr XVI/222/2004 w przedmiocie zarzutów do projektu planu zagospodarowania przestrzennego.
W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że Rada Miasta Ostrowa Wielkopolskiego nie miała podstaw do stosowania w niniejszej sprawie procedury planistycznej, określonej w przepisach ustawy z dnia 7.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, lecz winna stosować przepisy ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Przepisy tej ostatniej ustawy, w szczególności art. 85 ust. 2 stanowią, że do "miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz planów zagospodarowania przestrzennego województwa, w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia lub zmiany planu oraz zawiadomiono o terminie wyłożenia tych planów do publicznego wglądu, ale postępowanie nie zostało zakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe". Ustawa weszła w życie z dniem 11.07.2003 r., natomiast uchwałę o przystąpieniu do wprowadzenia zmiany planu, podjęto wprawdzie z dniu 26.04.2000 r., czyli pod rządami ustawy z 7.07.1994 r., jednakże dalsza procedura planistyczna, z uwagi na konieczność ponowienia czynności proceduralnych, została przeprowadzona po wejściu w życie nowej ustawy. Opracowany nowy projekt planu z datą roboczą 12.05.2003 r. został wyłożony do publicznego wglądu we wrześniu 2003 r., a zawiadomienie o jego wyłożeniu doręczono skarżącej w dniu 12.09.2003 r. Do tego projektu skarżąca wniosła zarzut w dniu 7.11.2003 r.
W tej sytuacji zastosowanie miały przepisy nowej ustawy, które nie przewidują instytucji zgłaszania zarzutów, a jedynie zawierają uprawnienie do wnoszenia uwag do projektu planu.
Skoro więc zaskarżona uchwala wydana została bez podstawy prawnej, należało stwierdzić jej nieważność.
Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniosła Gmina Miasto Ostrów Wielkopolski, zarzucając kwestionowanemu wyrokowi naruszenie prawa materialnego tj. art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że gmina nie miała podstaw do stosowania w procedurze planistycznej przepisów ustawy z dnia 7.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, ponieważ zawiadomiła o wyłożeniu projektu do publicznego wglądu we wrześniu 2003 r., podczas gdy faktycznie zawiadomienie takie miało miejsce już w dniu 18.01.2002 r.
W skardze kasacyjnej brak jest wniosku uchylenie lub zmianę orzeczenia, natomiast z treści jej uzasadnienia wynika, że wnosząca skargę kasacyjną domaga się uchylenia zaskarżonego wyroku.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna oparta jest na usprawiedliwionych podstawach naruszenia przez Sąd I instancji prawa materialnego, tj. art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przez niewłaściwe jego zastosowanie. Wymienione, przejściowe uregulowanie tej ustawy daje podstawę kontynuowania procedury planistycznej na podstawie uprzednio obowiązującej ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.), gdy przed wejściem w życie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym tj. przed 11 lipca 2003 r. podjęta została uchwała o przystąpieniu do sporządzenia planu (bądź jego zmiany) oraz zawiadomiono o terminie wyłożenia tych planów do publicznego wglądu.
Oznacza to, że możliwość kontynuacji rozpoczętej procedury planistycznej w oparciu o obowiązująca wówczas ustawę, wymagało dokonania przed dniem 11 lipca 2003 r. czynności przewidzianych w art. 12 ust. 1 i art. 18 ust. 2 pkt 1-5 wymienionej ustawy.
Z ustaleń dokonanych przez Sąd I instancji wynika, że uchwała o przystąpieniu do sporządzenia projektu zmiany miejscowego planu zagospodarowania, została podjęta w dniu 26 kwietnia 2000 r. i w ramach rozpoczętej tą uchwałą procedury planistycznej opracowano projekt planu, który został wyłożony do publicznego wglądu w okresie od dnia 28 stycznia do dnia 25 lutego 2002 r., a następnie w związku z tym, że projekt planu wobec uwzględnienia zarzutów i protestów utracił spójność uchwałą Rady Miasta z dnia 19 marca 2002 r. stwierdzono konieczność dokonania zmian w projekcie i ponowienie w niezbędnym zakresie czynności proceduralnych, przewidzianych w art. 18 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.
W wykonaniu tej uchwały opracowano nowy projekt planu i zawiadomienia o jego wyłożeniu dokonano we wrześniu 2003 r.
Z tak ustalonego przez Sąd stanu faktycznego, co do przebiegu postępowania planistycznego wynika, że przed dniem 11 lipca 2003 r. została podjęta uchwała o przystąpieniu do sporządzenia projektu planu i przed tą datą wyłożono projekt co wskazywałoby, że i przed tą datą dokonano zawiadomień o wyłożeniu projektu planu.
Potwierdza to stanowisko zawarte w skardze kasacyjnej, że przed dniem 11 lipca 2003 r. dokonano czynności, których spełnienia wymaga art. 85 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, uzależniający możliwość kontynuowania procedury planistycznej z zastosowaniem uregulowań ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.
Termin przeprowadzenia dalszych czynności planistycznych, w tym ponowienia części czynności w związku z podjęciem uchwały przewidzianej w art. 25 tej ustawy i w następstwie opracowania nowej wersji planu, pozostaje bez wpływu na dopuszczalność stosowania art. 85 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i w konsekwencji stosowania przepisów ustawy poprzednio obowiązującej. Dla skorzystania z uprawnienia, jakie wynikają z omawianego przepisu jest wystarczającym podjęcie uchwały o przystąpieniu do opracowania planu i dokonania zawiadomień o wyłożeniu projektu planu przed dniem 11 lipca 2003r., a powtórne wyłożenie projektu planu, nawet jeśli uległ on zmianie i zawiadomienie o jego wyłożeniu nastąpiło po dniu 11 lipca 2003r. - nie niweczą tego uprawnienia.
W rozpoznawanej sprawie przesłanki stosowania art. 85 ust.2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zostały spełnione i wobec tego organy gminy były uprawnione do kontynuowania rozpoczętej uchwałą z dnia 26 kwietnia 2000r. procedury planistycznej z zastosowaniem przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym.
Odmienne stanowisko w tej mierze Sądu I instancji świadczy o wadliwym zastosowaniu tego przepisu.
Trafny jest w związku z tym zarzut skargi kasacyjnej, że zaskarżony wyrok zapadł z obrazą art. 85 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co powoduje jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Z przyczyn wymienionych na podstawie art. 185 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny orzekł – jak w sentencji.