Uzasadnienie
Decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach z dnia [...] stycznia 2008 r. cofnięto J.G. pozwolenie na broń palną myśliwską i gazową.
W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że przeciwko stronie toczy się postępowanie karne o popełnienie czynu z art. 228 § 1 k.k. w związku z art. 12 k.k., tj. o to, że w okresie od 18 grudnia 1998 r. do 12 lutego 1999 r. w Pszczynie, działając w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w związku z pełnieniem funkcji publicznej dyrektora A. w J., przyjął korzyść majątkową w kwocie 5.895 dolarów USA i 7.000 zł, w postaci opłacenia wycieczki zagranicznej dla siebie, przez H.W. właściciela B. z siedzibą w P., w zamian za wydawanie korzystnych decyzji polegających na wyborze po przeprowadzonych postępowaniach przetargowych firmy B. H.W., jako wykonawcy robót remontowych na rzecz tej kopalni.
Organ wskazał, że przestępstwo będące przedmiotem postępowania karnego prowadzonego przeciwko stronie nie należy do katalogu przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu. Jednak uznając, że powołany przepis nie zawiera zamkniętego katalogu okoliczności uzasadniających wymienioną w nim obawę, w tym ścisłego katalogu przestępstw popełnionych lub zarzuconych, organ Policji uznał, iż istnieje obawa sprzecznego z prawem użycia broni przez stronę. W ocenie organu, strona utraciła wiarygodność wymaganą od posiadacza broni. Jej zachowanie należało ocenić jako szkodliwe społecznie, co nie jest okolicznością obojętną także w postępowaniu administracyjnym w sprawie o cofnięcie pozwolenia na broń, ponieważ jest to prawo ściśle związane ze sferą bezpieczeństwa i porządku publicznego, a tym samym ze sferą ochrony interesu społecznego.
Odwołanie od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach z dnia [...] stycznia 2008 r. wniósł J.G. wnosząc o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji oraz umorzenie postępowania w sprawie, ewentualnie uchylenie decyzji organu pierwszej instancji oraz zawieszenie postępowania w sprawie na podstawie art. 97 § 4 k.p.a. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji – przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. W uzasadnieniu odwołania stwierdzono, że z zaskarżoną decyzją nie można się zgodzić z uwagi na brak ustaleń niezbędnych dla zastosowania powyższych przepisów.
Nie sposób więc zgodzić się ze stwierdzeniem, że postawienie odwołującemu się zarzutu dopuszczenia się przestępstwa z art. 228 § 1 k.k., należącego do kategorii przestępstw przeciwko działalności instytucji państwowych oraz samorządu terytorialnego, pozwala na przyjęcie istnienia przesłanki uzasadnionej obawy o jakiej mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Ponad wszelką wątpliwość odwołujący się nigdy nie organizował żadnego przetargu, ponieważ nie należało to do jego kompetencji. Odwołujący się był dyrektorem kopalni, która wchodziła w skład Jastrzębskiej Spółki Węglowej i to ta Spółka (a nie odwołujący się) podejmowała wszelkie rozstrzygnięcia przetargowe.
Ponadto zarzucane odwołującemu się przestępstwo nie należy do kategorii przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu. Organ I instancji powinien zatem wskazać na istnienie zagrożenia, o jakim mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Tymczasem Komendant Wojewódzki Policji w Katowicach a priori uznał, iż skarżący jest osobą, co do której istnieje obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.
W ocenie skarżącego, rzetelne przeprowadzenie postępowania wymaga uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, a mianowicie prawomocnego zakończenia wobec odwołującego toczącego się postępowania karnego. Ponadto nawet gdyby przyjąć, z daleko idącej ostrożności procesowej, że postawiony zarzut jest trafny to nie uzasadnia to – samo w sobie – decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń. W ocenie strony istotne jest, w jaki sposób odwołujący się posługiwał się bronią, czy zagrażał zdrowiu lub życiu innych osób, a zatem czy całokształt jego dotychczasowego postępowania stwarza obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku prawnego. Wbrew temu, co twierdzi organ I instancji, przepisy prawa materialnego nie zawierają obowiązku cofnięcia pozwolenia na broń.
Decyzją Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2008 r. utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy podkreślił, że jeżeli organ Policji ustali istnienie w stosunku do określonej osoby takich okoliczności, które uzasadniają powzięcie wobec niej obawy, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy (poza skazaniem jej lub postawieniem zarzutu albo oskarżeniem o przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, ponieważ z tymi okolicznościami przedmiotową obawę związał bezpośrednio sam ustawodawca), to ma obowiązek cofnąć pozwolenie. Dlatego też, wskazany przepis ma charakter obligatoryjny, a nie uznaniowy.
Odnosząc się zaś do pewnego zakresu uznaniowości decyzji wydawanej na jego podstawie, organ wskazał, że ustawodawca przyznał organom właściwym w sprawach pozwoleń na broń prawo do rozszerzenia zakresu przesłanek wzbudzających tę obawę także o skazanie lub podejrzenie czy też oskarżenie o popełnienie innych rodzajów przestępstw, niż enumeratywnie w nim wymienione. Obowiązek ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego powinien być realizowany także poprzez odpowiednią politykę w sprawie dostępu do broni palnej, kształtowaną poprzez pryzmat interesu społecznego.
Podkreślono przy tym, że organy te nie zostały zobowiązane do udowodnienia, iż faktycznie posiadacz pozwolenia na broń (lub osoba chcąca je uzyskać) posłużył się lub użyje broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Wystarczające jest bowiem samo domniemanie takiego zachowania, którego podstawą może być fakt skazania lub podejrzenia (oskarżenia) o popełnienie przestępstwa istotnego ze względu na jego rodzaj i wagę dla sfery stosunków społecznych, a zatem wykluczającego możliwość posiadania broni nawet w przypadku, gdy jest ono jednorazowe, a inne zebrane w postępowaniu dowody korzystnie o takiej osobie świadczą.
Organ podkreślił także, że ustawodawca nie związał możliwości cofnięcia pozwolenia na broń jedynie z prawomocnym skazaniem posiadacza broni za określone przestępstwo. Z woli zatem samego ustawodawcy prawnokarna zasada domniemania niewinności nie ma zastosowania w postępowaniu administracyjnym w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną, ponieważ ustawodawca nakazał takie rozstrzygnięcie także w sytuacji, gdy przeciwko takiej osobie tylko toczy się postępowanie karne o przestępstwo wymienione przykładowo w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Organy administracji publicznej nie działają bowiem na podstawie prawa karnego, a administracyjnego. Nie oceniają zatem czy posiadacz pozwolenia na broń jest winny popełnienia zarzucanych mu przestępstw. Nie stanowi to jednak przeszkody do stosowania przez nie przepisów prawa materialnego, a zatem cofnięcia pozwolenia na broń.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie strona zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego – art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym przyjęciu, że przestępstwo z art. 228 § 1 k.k., którego popełnienie zarzucono skarżącemu, mimo że nie mieści się w katalogu przestępstw określonych w art. 15 ust. 1 pkt 6 tejże ustawy, niejako ex lege wywołuje zaistnienie wobec skarżącego uzasadnionej obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Zarzucono także nieprawidłowe przyjęcie, że dowody, takie jak opinia w miejscu zamieszkania i środowisku łowieckim oraz prawidłowe przechowywanie broni, a także upływ 10 lat od daty zarzucanego skarżącemu czynu i jego zachowanie się przez cały ten okres, nie mogą mieć decydującego wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy.
Natomiast zdaniem skarżącego uzasadnioną obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego powinno uzasadniać dotychczasowe postępowanie danej osoby lub negatywne cechy jej charakteru, zwłaszcza jeśli skarżący miał popełnić przestępstwo spoza katalogu powyższego przepisu.
Skarżący zakwestionował również twierdzenie Komendanta Głównego Policji, że organy Policji nie są zobowiązane przepisami ustawy o broni i amunicji do udowodnienia, iż faktycznie posiadacz pozwolenia na broń użyje broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa, gdyż wystarcza tu samo domniemanie takiego zachowania wynikające z faktu podejrzenia o popełnienie przestępstwa. Skoro bowiem ustawodawca wprowadził w powoływanym wyżej przepisie przesłankę uzasadnionej obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządkiem publicznym, to sam fakt toczenia się wobec skarżącego postępowania karnego o przestępstwo z art. 228 § 1 k.k. nie jest okolicznością wystarczającą dla cofnięcia mu pozwolenia na broń.
Ponadto, skarżący zakwestionował twierdzenie Komendanta Głównego Policji, że czyn z art. 228 § 1 k.k. jest przestępstwem podobnym do przestępstw przeciwko mieniu, ponieważ jest związany z przyjęciem korzyści majątkowej. W ten sposób organ Policji dokonał sprzecznej – jego zdaniem – z prawem nadinterpretacji tego przepisu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 29 października 2008 r. uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach z dnia [...] stycznia 2008 r., stwierdził, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu oraz zasądził od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania.
Sąd podkreślił, że cofnięcie pozwolenia na broń nie jest karą dodatkową, wymierzaną niejako automatycznie w przypadku każdego przestępstwa, w tym również korupcji. W przypadku tego rodzaju przestępstw cofnięcie pozwolenia na broń powinno być poprzedzone postępowaniem wyjaśniającym czy osoba, której zamierza się cofnąć pozwolenie na broń należy do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.
W ocenie Sądu I instancji, ustalenie, w jakim zakresie art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji ma charakter obligatoryjny nie ma istotnego znaczenia. Ciężar rozpatrywanej sprawy spoczywa bowiem na ustaleniu katalogu przesłanek uzasadniających cofnięcie pozwolenia na broń, określonego w art. 15 ust. 1 pkt 6 powołanej ustawy.
Sąd I instancji wyjaśnił, że tylko w przypadku przestępstw wymienionych wprost w ustawie nie jest konieczne przeprowadzenie dowodu, że osoby, które popełniły przestępstwo skierowane przeciwko wymienionym w ustawie dobrom chronionym, praktycznie uzasadniają obawę, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Natomiast w przypadku każdych innych przestępstw, mających inny charakter lub skierowanym przeciwko innym dobrom, organ orzekający o cofnięciu pozwolenia na broń powinien taką obawę uzasadnić, odwołując się m.in. do osobowości sprawcy, jego zachowania w życiu codziennym i w społeczności myśliwych, a także wszystkich okolicznościach, które mogą świadczyć o jego stosunku do obowiązujących zasad pożycia społecznego i regulujących je przepisów prawnych.
Sąd I instancji wskazał także, że skoro w ustawie jest wprost mowa o przestępstwach przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, to o ile uzasadnione wydaje się domniemanie uzasadnionej obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego nie tylko przez osoby skazane za takie przestępstwa prawomocnymi wyrokami sądowymi, lecz również podejrzane o ich popełnienie, o tyle poszerzanie tego wyliczenia, uzasadnione w przypadku niektórych innych przestępstw, skierowanych przeciwko innym dobrom, jest w przypadku osób tylko podejrzanych o popełnienie takich przestępstw zbyt daleko idące. Takiego stanowiska nie uzasadnia ani reglamentacyjny charakter ustawy, ani związana z tym preponderancja interesu społecznego.
Co więcej, takie stanowisko jest sprzeczne z wyrażoną w Konstytucji RP zasadą demokratycznego państwa prawa, pozwala bowiem na zastosowanie sankcji administracyjnej w przypadku domniemania popełnienia czynów, które nie zostały określone w ustawie i w sprawie których nie zajęły stanowiska niezawisłe sądy.
W ocenie Sądu I instancji, okoliczności przedstawione przez skarżącego, jak pozytywna opinia w miejscu zamieszkania i w środowisku łowieckim, prawidłowe zachowywanie się podczas i w związku z dysponowaniem bronią, jak również fakt, iż skarżący miał się dopuścić przestępstwa, o którym mowa wyżej, niemal 10 lat temu, nie wchodząc wcześniej, jak i później w konflikt z prawem, powinny być szczególnie brane pod uwagę przez organ administracyjny, ponieważ wskazują na fakt, że w stosunku do skarżącego nie istnieje uzasadniona obawa użycia broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.
Sąd I instancji podzielił również opinię skarżącego, że podkreślenie przez organy Policji podobieństwa czynu, o który został oskarżony skarżący, do przestępstw przeciwko mieniu (art. 115 § 3 k.k.) jest nadinterpretacją. Oczywiście, jednym ze znamion przestępstwa z art. 228 § 1 k.k. jest uzyskanie zarówno korzyści majątkowej, jak i osobistej, ale ta korzyść majątkowa nie może być utożsamiana z przestępstwem przeciwko mieniu, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.
W konsekwencji Sąd I instancji podzielił zarzut skarżącego, że decyzja Komendanta Głównego Policji, cofająca skarżącemu pozwolenie na broń, została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym przyjęciu, iż samo wszczęcie postępowania karnego o przestępstwo z art. 228 § 1 k.k., wywołuje zaistnienie wobec skarżącego uzasadnionej obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Z zarzutem tym wiążą się również zarzuty o charakterze procesowym, związane z naruszeniem art. 77 i art. 80 k.p.a., zgodnie z którymi organ Policji powinien przeprowadzić postępowanie dowodowe w sposób wyczerpujący, uwzględniając, że dowody takie, jak opinia w miejscu zamieszkania i środowisku łowieckim oraz prawidłowe przechowywanie broni, a także upływ 10 lat od daty zarzucanego skarżącemu czynu i jego zachowanie się przez cały ten okres, mogą mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Komendant Główny Policji. Zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego – art. 18 ust. 1 pkt 2 związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji poprzez ich błędną wykładnię, polegająca na przyjęciu, że wobec sprawy przestępstwa z art. 228 § 1 k.k. nie zachodzi uzasadniona obawa, że może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, gdy tymczasem wymieniony czyn wskazuje na zaistnienie takiej obawy. Zarzucono także naruszenie przepisów postępowania – art. 141 § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez błędne przedstawienie przez Sąd I instancji stanu faktycznego ustalonego przez organy Policji i uznanie, że organy te nie wykazały, iż wobec sprawy przestępstwa z art. 228 § 1 k.k. istnieje zagrożenie użycia broni oraz że w przypadku skarżącego organy dokonały swobodnej interpretacji przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.
W konsekwencji skarga kasacyjna zarzuciła także naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Mając powyższe na uwadze wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
W świetle art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej zwanej p.p.s.a.) – skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.
Oceniając we wskazanych wyżej granicach zasadność skargi kasacyjnej należy stwierdzić, że zarzuty nie są zasadne.
Po pierwsze, należy stwierdzić, że chybione są zarzuty kasacyjne dotyczące naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Wynika to z tego, że Sąd I instancji prawidłowo orzekł, iż zgodnie z dyspozycją art. 77 i 80 k.p.a. właściwe organy Policji powinny w sposób wyczerpujący przeprowadzić postępowanie dowodowe w tej sprawie czyli zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a dopiero następnie na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić czy dana okoliczność została udowodniona. Oznacza to, że w przedmiotowej sprawie postępowanie dowodowe powinno uwzględniać, co Sąd I instancji prawidłowo podniósł, również ocenę takich dowodów jak opinia o skarżącym w miejscu zamieszkania i środowisku łowieckim, prawidłowe przechowywanie tej broni, jak i upływ okresu 10 lat od daty zarzucanego skarżącemu czynu z art. 288 § 1 k.k., a także ocenę jego zachowania przez cały powyższy okres.
Po drugie, w tym błędnie ustalonym stanie faktycznym Sąd I instancji zasadnie orzekł, wbrew zarzutowi kasacyjnemu, że nastąpiło również naruszenie przez właściwe organy Policji przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Dotyczy to naruszenia przez powyższe organy Policji art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) z powodu ich błędnej wykładni polegającej na przyjęciu, że wobec skarżącego oskarżonego o popełnienie przestępstwa z art. 228 § 1 k.k. zachodzi uzasadniona obawa, że może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.
Wynika to z tego, że błędnie podniesiono w skardze kasacyjnej, iż skarżący J.G. jest już sprawcą przestępstwa z art. 228 § 1 k.k., podczas gdy dopiero toczy się w tej sprawie postępowanie karne po postawieniu mu zarzutów przez prokuratora. Oznacza to, że nie został jeszcze skazany prawomocnym orzeczeniem sądu. Ponadto zarzucany mu czyn z art. 228 § 1 k.k. nie jest przestępstwem przeciwko życiu, zdrowi lub mieniu, a więc nie jest osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co uzasadnia cofnięcie pozwolenia na broń takiej osobie na materialnoprawnej podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 w związku z art. 18 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy o broni i amunicji. Powyższe stanowisko wynika także z uchwały Składu Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009 r. (sygn. akt II OPS 4/09, Lex nr 527545).
Z tezy powyższej uchwały NSA jednoznacznie bowiem wynika, że tylko "Osoba skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu jest osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co uzasadnia cofnięcie pozwolenia na broń takiej osobie na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.)". Ponadto Sąd I instancji właściwie orzekł, że powyższy stan prawny i faktyczny nie wystąpił oczywiście w przedmiotowej sprawie.
Należy podkreślić, że w tym zakresie nie można stosować analogii, powołując w tym zakresie bez podstawy prawnej odpowiednią normę kompetencyjną nakładającą obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń czyli jak w przedmiotowej sprawie wobec osoby, w odniesieniu do której dopiero toczy się postępowanie karne za czyn zabroniony, o którym nie stanowi dyspozycja art. 15 ust. 1 pkt 6 w związku z art. 18 ust. 1 pkt 2 powołanej wyżej ustawy. Dlatego też zasadnie Sąd I instancji orzekł, że przedmiotowego rozstrzygnięcia organów Policji nie uzasadnia również reglamentacyjny charakter cyt. ustawy, jak i związana z nim "preponderancja interesu społecznego".
Ponadto narusza ono także wyrażoną w art. 2 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483) zasadę demokratycznego państwa prawa w zakresie domniemania zastosowania w tym stanie prawnym i faktycznym przedmiotowej sankcji administracyjnej. Oznacza to, co słusznie podkreślił Sąd I instancji, że organy Policji nie ustaliły w tej sprawie czy zachodzi uzasadniona obawa użycia przez skarżącego broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w sytuacji tylko wszczęcia wobec niego postępowania karnego o przestępstwo z art. 228 § 1 k.k.
Po trzecie, także bezzasadny jest zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. W świetle dyspozycji art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, jak i stanowisk pozostałych stron oraz podstawę prawną rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie. Wbrew zarzutowi ze skargi kasacyjnej uzasadnienie zaskarżonego wyroku biorąc pod uwagę nałożony przez ustawodawcę obowiązek zwięzłego przedstawienia stanu sprawy jest w tym zakresie prawidłowe.
W szczególności właściwie podnosi, że brak jest prawidłowych ustaleń organów Policji w zakresie ustalenia stanu prawnego i faktycznego, i wyjaśnia wynikające z tego przesłanki, które spowodowały naruszenie przepisów prawa procesowego, jak i prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Należy jeszcze raz podkreślić, iż w tym zarzucie kasacyjnym podniesionym w pkt 2 skargi kasacyjnej, kasator błędnie stwierdził, że skarżący jest już sprawcą przestępstwa z art. 228 § 1 k.k. podczas gdy dopiero toczy się postępowanie karne i nie wpłynął jeszcze akt oskarżenia do sądu.
Z tych względów, z powodu braku usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 cyt. ustawy p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 204 pkt 2 ustawy p.p.s.a.