Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 21 listopada 2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 792/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę W. M. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2007 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.
Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu wniosku W. M. z dnia 3 lutego 2007 r. – doprecyzowanego pismem z dnia 22 lutego 2007 r. – o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją tego organu z dnia [...] stycznie 2007 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji własnej z dnia [...] stycznia 2006 r. oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] listopada 2005 r. odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]maja 2003 r. uchylającej w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Białej Podlaskiej z dnia [...] marca 2003 r., którą odmówiono wydania decyzji nakazującej przebudowę więźby dachowej z dwuspadowej na jednospadową na budynku inwentarskim zlokalizowanym na działce nr ew. [...], położonej w L., gm. T. wybudowanym przez J. A. oraz nakazującej, na podstawie art. 51 ust 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, zwanej dalej ustawą, J. A. wykonanie w wyznaczonym terminie przebudowy więźby dachowej z dwuspadowej na jednospadową przedmiotowego budynku inwentarskiego na podstawie uprzednio sporządzonego przez uprawnioną osobę projektu budowlanego w celu doprowadzenia wybudowanego budynku inwentarskiego do stanu zgodnego z prawem.
W uzasadnieniu organ uznał, iż kontrolowana decyzja z dnia [...] stycznia 2006 r. oraz poprzedzająca ją decyzja z dnia [...] listopada 2005 r. nie naruszają przepisów o właściwości, nie dotyczą sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, skierowane zostały do prawidłowo ustalonych stron postępowania, nie zawierają wady powodującej ich nieważność z mocy prawa zaś ich wykonanie nie wywołuje czynu zagrożonego karą. Decyzje te nie były niewykonalne w dniu ich wydania, zaś ich wydanie nie wypełnia przesłanki rażącego naruszenia prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny, rozpoznając skargę W. M. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2007 r., podkreślił, iż decyzja Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2003 r. była przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, który wyrokiem z dnia 20 maja 2004 r., sygn. akt. II SA/Lu 692/03 oddalił skargę J. A. Oddalenie skargi przez sąd oznacza, że kontrolowana decyzja została wydana zgodnie z obowiązującym prawem i nie jest obarczona żadną z wad skutkującą stwierdzeniem jej nieważności.
Sąd I instancji podkreślił, iż oddalenie skargi na decyzję objętą wnioskiem o stwierdzenie nieważności zamyka drogę do stwierdzenia jej nieważności. Dlatego też zdaniem Sądu Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zasadnie stwierdził, iż badana przez niego decyzja Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2003 r. nie jest obarczona żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. skutkujących koniecznością stwierdzenia jej nieważności.
W związku z powyższym, zdaniem Sądu I instancji za prawidłową należało również uznać decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2006 r. oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] listopada 2005 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2003 r. W ocenie WSA w Warszawie prawidłowa jest również decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2007 r. wydana na podstawie art. 158 § 1 k.p.a. i odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji własnej z dnia [...] stycznia 2006 r. oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] listopada 2005 r. Sąd I instancji podniósł, iż kontrolowane przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego jego własne decyzje z dnia [...] stycznia 2006 r. oraz z dnia [...] listopada 2005 r. nie są obarczone żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. skutkujących stwierdzeniem ich nieważności.
Ponadto zarzut skarżącego, iż rażące naruszenie prawa powstało w wyniku działań inwestora J. A., który rozebrał i przebudował dach bez zastosowania trybu postępowania określonego w art. 51 ustawy nie odnosi się do decyzji Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2003 r. kontrolowanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w sprawie sygn. akt. II SA/Lu 692/03. Zarzut ten nie dotyczy też decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2006 r. oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] listopada 2005 r. odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2003 r., jak również pozostaje bez wpływu na legalność zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2007 r. utrzymującej w mocy własną decyzję z dnia [...] stycznia 2007 r.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł W. M. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono, iż zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego polegającym na błędnej wykładni i zastosowaniu art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy poprzez nietrafne ustalenie, iż Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru budowlanego w decyzji z dnia [...] maja 2003 r. nie był zobligowany do nałożenia na inwestora J. A. obowiązku uzyskania pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, a tym samym nietrafne stwierdzenie, iż wyżej wymieniona decyzja nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa ze względu na jedynie częściowe zastosowanie przepisu prawa materialnego.
Ponadto, skarga kasacyjna zarzuciła naruszenie art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej: p.p.s.a., co miało istotny wpływ na wynik sprawy, przez brak pełnego rozpoznania i ustosunkowania się do istotnych zarzutów zawartych w skardze, przez co kontrolna funkcja postępowania sądowoadministracyjnego nie została zrealizowana. W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania do Sądu I instancji oraz zasądzenie na rzecz pełnomocnika skarżącego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, iż wbrew art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w decyzji z dnia [...] maja 2003 r. nie nałożył na J. A. obowiązku uzyskania pozwolenia na wznowienie robót, co, zdaniem skarżącego, narusza powyższy przepis w sposób rażący. Ponadto w ocenie skarżącego Sąd I instancji nie odniósł się w sposób dostateczny do zarzutów zawartych w skardze na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2007 r., m.in. do kwestii prawidłowości zastosowania art. 51 ustawy w decyzji z dnia [...] maja 2003 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i w związku z tym podlega oddaleniu.
Trafnie podnosi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji, iż w świetle wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 20 maja 2004 r. w sprawie II SA/Lu 692/03 oddalającego skargę J. A. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2003 r. zamknięta była droga do wzruszenia tej decyzji w trybie postępowania o stwierdzenie jej nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Słusznie wywodzi Sąd I instancji, iż oddalenie przez sąd administracyjny skargi na wymienioną decyzję oznacza, że decyzja została poddana kontroli w postępowaniu sądowoadministracyjnym co do jej zgodności z prawem.
Sąd administracyjny stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. nie jest związany zarzutami skargi, jak i powołaną w niej podstawą prawną, a z urzędu musi brać pod rozwagę te naruszenia prawa, którymi obarczona jest zaskarżona decyzja, a które w skardze nie zostały podniesione. Oznacza to, że Sąd ma obowiązek dokonać kontroli legalności decyzji w granicach danej sprawy niezależnie od zarzutów samej skargi i oddalenie wyrokiem skargi oznacza, iż sąd administracyjny nie ujawnił wad decyzji, które stanowiłyby podstawę dla jej uchylenia, a przede wszystkim nie stwierdził ażeby decyzja była dotknięta wadą nieważności o jakiej mowa w art. 156 k.p.a.
W myśl art. 153 p.p.s.a. ocena prawna wyrażona w wyroku wiąże zarówno organ administracji jak i sąd.
Oddalenie wyrokiem skargi na decyzję administracyjną stanowi zatem negatywną przesłankę dopuszczalności stwierdzenia nieważności decyzji z przyczyn rażącego naruszenia prawa na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
W rozpoznanej sprawie oddalenie skargi na decyzję, której stwierdzenia nieważności domaga się skarżący, wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wydanego w sprawie II SA/Lu 692/03 tamowało dopuszczalność stwierdzenia nieważności decyzji czego skarga kasacyjna nie dostrzega. Nie mogą zatem odnieść zamierzonego skutku zarzuty skargi kasacyjnej opierającej się na zarzucie naruszenia prawa materialnego i przypisujące decyzji Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2003 r. zarzut rażącego naruszenia art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy.
Przedmiotem postępowania w sprawie zakończonej zaskarżaną decyzją było żądanie stwierdzenia nieważności wymienionej wyżej decyzji oparte o treść art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i pod kątem regulacji zawartej w tym przepisie Sąd I instancji podniósł z jednej strony, o czym była mowa wyżej, iż oddalenie skargi wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie w sprawie II SA/Lu 692/03 zamykało drogę do stwierdzenia nieważności decyzji a z drugiej podniósł, iż w sprawie nie ujawniono aby decyzja Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2003 r. dotknięta była wadą nieważności, a zarzuty skargi w istocie dotyczą działań inwestora podjętych po wydaniu tej decyzji.
Skarga kasacyjna nie formułuje zarzutu naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
Kwestionowana decyzja Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2003 r. wydana na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane w jego brzmieniu objętym tekstem jednolitym Dz.U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm., zobowiązała inwestora do przebudowy więźby dachowej budynku inwentarskiego na podstawie projektu budowlanego sporządzonego przez uprawnioną osobę w terminie do 30 września 2003 r. Treść tej decyzji w istocie nałożyła na inwestora obowiązek przedłożenia w określonym terminie projektu przebudowy dachu z dwuspadowego na jednospadowy i dopiero po przedłożeniu tego projektu inwestor mógł ubiegać się o wydanie decyzji przewidzianej art. 51 ust. 1a ustawy w jej brzmieniu obowiązującym do dnia 11 lipca 2003 r. Wprawdzie decyzja ta nie zawierała expressis verbis zapisu, iż inwestor ma uzyskać pozwolenie na wznowienie robót budowlanych to również nie zawierała sformułowania, które prowadziłoby do wniosku, iż decyzja ta jest zarazem pozwoleniem na wznowienie robót budowlanych, stąd słuszna jest ocena Sądu I instancji, iż nie można postawić skutecznego zarzutu, iż decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa materialnego, pomijając już okoliczności uprzedniego oddalenia skargi na tę decyzję wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie.
W związku z powyższym całkowicie nieuzasadniony jest zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy.
Nie jest też uzasadniony zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. bowiem w zakresie w jakim było to niezbędne dla oceny legalności zaskarżonej decyzji Sąd I instancji odniósł się do zarzutów skargi i trafnie przywołał te okoliczności i stosowną ocenę legalności zaskarżonej decyzji, która determinowała treść rozstrzygnięcia.
Z przyczyn wymienionych na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzeczono o oddaleniu skargi kasacyjnej.
Wniosek ustanowionego skarżącemu pełnomocnika z urzędu o przyznanie wynagrodzenia za czynności zastępstwa prawnego w postępowaniu kasacyjnym na podstawie art. 250 i 254 p.p.s.a. pozostawiono do rozpoznania Sądowi I instancji.