Uzasadnienie
Wyrokiem z 27 marca 2018 r., sygn. IV SA/Wa 3055/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: Sąd I instancji), po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 marca 2018 r. sprawy ze skargi Z. Z. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. z [...] października 2017 r., nr [...], w przedmiocie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego, oddalił skargę
W skardze kasacyjnej Z. Z. (dalej: skarżący kasacyjnie), na podstawie art. 173 § 1 i 2, art. 174 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b, art.175 § 1, art. 176, art. 177 § 1, art. 185 § 1 w zw. z art. 193 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zaskarżył wyrok Sądu I instancji w całości, wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Na podstawie art. 200, art. 203 pkt 1 i art. 205 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarżący kasacyjnie wniósł "o obciążenie organu administracji kosztami postępowania w sprawie". Na podstawie art. 176 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarżący kasacyjnie wniósł także o rozpoznanie przedmiotowej skargi na rozprawie.
Zaskarżonemu orzeczeniu skarżący kasacyjnie zarzucił "rażące naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy", tj.:
- 1) art. 7,77 § 1 i art.107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego przez błędną ich wykładnię polegającą na nieprawidłowym ustaleniu stanu faktycznego z pominięciem mającej istotny wpływ na wynik sprawy okoliczności, tj. faktu istnienia w obrocie prawnym prawomocnej decyzji Urzędu Wojewódzkiego w S. z [...] sierpnia 1998 r. i domniemań prawnych z treści tejże decyzji wynikających, pozwalającej Państwu B. i Z. Z. na użytkowanie fundamentu pod wyciąg jednostek pływających jak też na umocnienie brzegu jeziora M.;
oraz
2) art. 141 § 4 p.p.s.a. przez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego wyroku w części rozważań własnych Sądu I instancji w sposób ograniczający się do przyjęcia finalnego stanowiska organu, tj. Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W., co w konsekwencji świadczy o uchyleniu się przez ten sąd od przeprowadzenia wieloaspektowej i wnikliwej kontroli;
a także naruszenie
- 3) art. 8 k.p.a. przez niepodjęcie dostatecznych kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy;
- 4) art. 75 § 1 k.p.a. przez nieuwzględnienie całości materiału dowodowego przedstawionego przez skarżącego;
- 5) art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. przez niewywiązanie się z obowiązku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego; oparcie przedmiotowego rozstrzygnięcia na dowodach nieadekwatnych, nieodpowiadających stanowi prawnemu, co w konsekwencji doprowadziło do tego, że w przedmiotowej sprawie wydany został błędny wyrok.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący kasacyjnie wskazał, że najważniejszym aspektem w przedmiotowej sprawie jest istnienie w obrocie prawnym prawomocnej decyzji Urzędu Wojewódzkiego w S. z [...] sierpnia 1998 r. pozwalającej na użytkowanie fundamentu pod wyciąg jednostek pływających, jak też na umocnienie brzegu jeziora M., której adresatem był zarówno Z. Z., jak też jego małżonka. Skarżący kasacyjnie podkreśla, że małżonce Z. Z. przysługuje przymiot strony w tym postępowania zaś dotychczas jako strona postępowania był błędnie wskazywany jedynie Z. Z. Zdaniem skarżącego kasacyjnie, kwestią zasadniczą jest to, że Sąd I instancji stwierdził jedynie, że decyzja ta jest w obrocie zaś nie przeprowadził analizy jej treści, jak też pominął domniemania z niej wynikające. Niniejsza decyzja stanowi dokument urzędowy.
Ponadto Sąd I instancji lakonicznie stwierdził jedynie, że eksploatacja żurawia powinna być zakazana jednak nie wskazał powodów takich ustaleń. W przedmiotowej sprawie powinna zostać przeprowadzona rzetelna analiza wszystkich zgromadzonych w toku jej trwania dowodów.
W piśmie procesowym J. B. wniósł o odrzucenie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 180 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302); ewentualnie o oddalenie skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie jest zasadna.
Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnej jej podstawami, określonymi w art. 174 p.p.s.a. Ponadto zgodnie z treścią art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie, mimo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi kasacyjnej.
Nie jest zasadny zarzut dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. W orzecznictwie NSA przyjmuje się, że tylko podmiot, który uznaje, że bez swej winy nie brał udziału w postępowaniu, co powoduje spełnienie przesłanki wznowieniowej określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., jest uprawniony do podnoszenia tego zarzutu. Inne podmioty nie mogą się skutecznie na tę okoliczność powoływać. Dotyczy to również Sądu rozstrzygającego sprawę ze skargi podmiotów biorących udział w postępowaniu, który z urzędu nie ma podstaw do dokonywania oceny odnoszącej się to tego, czy dany podmiot, który nie wniósł skargi, został pominięty w postępowaniu administracyjnym. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. należy wykładać w ten sposób, że w postępowaniu przed sądem administracyjnym należy uwzględniać wolę podmiotu, którego prawo do udziału w postępowaniu administracyjnym zostało naruszone.
Podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, określoną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., może skutecznie podnieść tylko osoba, której ona bezpośrednio dotyczy, a Sąd może ją uwzględnić z urzędu tylko w przypadku wniesienia przez taki podmiot stosownego środka zaskarżenia (zob. wyrok NSA z 9 kwietnia 2019 r., sygn. II OSK 1259/17, LEX nr 2676862).
Nie mógł uzasadniać uchylenia wyroku Sądu I instancji zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., regulujący wymagania odnoszące się do uzasadnienia wyroku. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie wymagane elementy. Zgodnie z przepisem art. 141 § 4 p.p.s.a. powinno ono zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy i zarzutów podniesionych oraz podstawę prawną rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie. Wymóg zwięzłego przedstawienia zarzutów i wyjaśnienia podstawy prawnej nie oznacza, że sąd ma obowiązek szczegółowo analizować wszystkie zarzuty skargi, nawet te pozbawione znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.
Należy zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie Sąd I instancji dostatecznie wyjaśnił podstawy rozstrzygnięcia. Sporządzone uzasadnienie niewątpliwie w dostatecznym zakresie prezentuje stanowisko Sądu I instancji, pozwala na jego poznanie i kontrolę, wobec czego postawiony zarzut nie mógł odnieść skutku.
Nie są zasadne zarzuty dotyczące naruszenia przez Sąd I instancji przepisów k.p.a. powołanych w skardze kasacyjnej. Zarzutów naruszenia przepisów k.p.a. nie powiązano w skardze kasacyjnej z przepisami p.p.s.a. Sąd I instancji nie stosował wprost przepisów regulujących postępowanie przed organami administracji publicznej. Związanie tymi przepisami sprowadzało się do obowiązku sformułowania oceny prawnej, czy proces podjęcia decyzji stosowania prawa przez organ administracji był prawidłowy. Nie budzi wątpliwości, że sformułowanie tej oceny wymaga odpowiedzi na szereg pytań, takich samych jak te, na które musi odpowiedzieć organ administracji bezpośrednio stosujący te przepisy. Wojewódzki sąd administracyjny nie stosuje przepisów k.p.a., lecz kontroluje, czy postępowanie organów odpowiadało tym przepisom.
Wobec tak sformułowanych zarzutów, tj. wskazania skarżącego: "orzeczeniu zarzucam rażące naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy", stwierdzić należy, że są one pozbawione podstaw prawnych. Zgodzić należy się z Sądem I instancji, który na str. 28 uzasadnienia wyroku stwierdził, że wbrew twierdzeniu skarżącego, również z treści zaskarżonej decyzji nie wynika, aby organ odwoławczy pomijał fakt istnienia w obrocie prawnym decyzji z 1998 r. i decyzji Starosty M. z [...] marca 2008 r. udzielającej skarżącemu pozwolenia wodnoprawnego na rozbudowę pomostu na Jeziorze M. (działka nr 190) przy al. [...] na wysokości działek nr [...] i [...] obręb M., gm. M. Jednak Sąd zauważa, że adresatem pozwolenia wodnoprawnego udzielonego ww. decyzją z 1998 r. na wykonanie pomostu żeglarskiego na Jeziorze M. był Ośrodek Szkoleniowo-Wypoczynkowy Związku Studenckich Spółdzielni Pracy w M. – Pensjonat "[...]", a nie skarżący.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.