Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 18 września 2007 r., sygn. akt II SA/Kr 777/07, odrzucił skargę Wójta Gminy S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] znak: [...], w przedmiocie jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości.
W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd I instancji wskazał, że zaskarżoną decyzją Kolegium uchyliło decyzję Wójta Gminy S. z dnia [...] i umorzyło postępowanie przed organem I instancji. Sąd stwierdził, że Gmina, której organ występuje w ustawowej roli organu I instancji orzekającego w sprawie o ustalenie jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, nie ma interesu prawnego w rozumieniu art. 50 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zaskarżeniu decyzji organu odwoławczego do sądu administracyjnego. W ocenie Sądu, można tu jedynie mówić o istnieniu po stronie gminy interesu faktycznego, wyrażającego się w możliwości uzyskania przez nią określonych dochodów budżetowych. Tak rozumiany interes gminy nie może być jednak podstawą do jej występowania w postępowaniu sądowoadministracyjnym w charakterze strony. W tej sytuacji, uznając, iż skarżącej Gminie nie przysługuje legitymacja procesowa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę odrzucił.
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł pełnomocnik strony skarżącej i zaskarżając w całości postanowienie zarzucił naruszenie art. 50 § 1 i art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez przyjęcie, że Wójt Gminy S. nie jest legitymowany do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie renty planistycznej.
Wskazując na powyższe uchybienia strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
W motywach skargi kasacyjnej podniesiono, że wprawdzie przyznanie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego lub sądowoadministracyjnego, jednakże w ocenie strony skarżącej, powyższe nie może pozbawiać jednostki samorządu terytorialnego prawa do obrony swoich praw. Wójt Gminy, jako organ stojący na straży interesów gminy powinien zatem mieć legitymację procesową do wniesienia skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 P.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jedynie pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania.
Wobec niestwierdzenia nieważności postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany był ograniczyć swoje rozważania wyłącznie do oceny zgłoszonych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa.
Stosownie do art. 50 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym.
Podkreślić należy, że w orzecznictwie przyjęto pogląd, iż powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, niezależnie od tego, czy nastąpiło to na mocy ustawy, czy też w drodze porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego, czy też sądowoadministracyjnego. W przypadku bowiem, gdy organ jednostki samorządu terytorialnego wykonuje funkcję organu administracji publicznej w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 kpa, może bronić interesu jednostki samorządu terytorialnego jedynie w formach właściwych dla organu prowadzącego postępowanie (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2003 r., sygn. akt OPS 1/03, opubl. ONSA 2003, nr 4, poz. 115).
Włączenie organów samorządowych do systemu organów administracji publicznej, prowadzących postępowanie w konkretnej sprawie, znacznie ogranicza zakres uprawnień procesowych tych jednostek jako osób prawnych. W zakresie, w jakim organ jednostki samorządu terytorialnego wykonuje funkcję organu administracji publicznej, nie jest on (ani też żaden z pozostałych organów danej jednostki) uprawniony do reprezentowania jej interesu prawnego, rozumianego jako interes osoby prawnej.
Mając powyższe na względzie, za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 50 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skoro bowiem w niniejszej sprawie skargę wniosła gmina, która występowała w postępowaniu administracyjnym jako organ I-instancyjny, to prawidłowo Sąd odrzucił jej skargę na decyzję organu II instancji wydaną w tej sprawie.
Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.