Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 22 czerwca 2004r. odrzucił skargę W. F. na bezczynność Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie. W uzasadnieniu postanowienia Sąd stwierdził, że skarżący nie złożył do organu wyższego stopnia zażalenia na bezczynność Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie w trybie art. 37 Kpa, w związku z czym nie spełnił wymogu wynikającego z regulacji art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej ustawą, przewidującego możliwość wniesienia skargi po wyczerpaniu środków zaskarżenia.
W skardze kasacyjnej wniesionej na powyższe postanowienie W. F. zrzucił mu naruszenie art. 52 § 1 i § 2 ustawy poprzez przyjęcie, że skarżący nie wyczerpał trybu zażaleniowego, podczas gdy tryb ten został przez skarżącego dopełniony poprzez skierowanie do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie skargi na bezczynność z dnia 21 czerwca 2002r. W. F. podnosi, że skarga ta winna zostać przesłana w trybie art. 65 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego do właściwego organu, co nie zostało uczynione. Dlatego skarżący ponowił skargę (zażalenie), adresując ją do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie (pismo z dnia 9 grudnia 2002r.), które przesłało ją do Małopolskiego Urzędu Wojewódzkiego, Wydział Nadzoru Budowlanego w Krakowie. Skarga do dnia dzisiejszego nie została rozpoznana.
Skarżący był przekonany, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze jest organem wyższego stopnia w stosunku do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego i dlatego właśnie tam skierował zażalenie. W związku z powyższym wnoszący skargę kasacyjną wnosi o uchylenie zaskarżanego postanowienia i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna jest nieuzasadniona i podlega oddaleniu.
Jak wynika z brzmienia art. 52 § 1 i 2 ustawy skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, przez co należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Środkiem zaskarżenia przysługującym w razie bezczynności organu administracji jest zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie, wnoszone w trybie art. 37 Kpa do organu administracji wyższego stopnia.
W aktach sprawy brak dowodu na potwierdzenie, że skarżący wykorzystał drogę przewidzianą w art. 37 Kpa. Powoływane przez niego w skardze kasacyjnej pisma nie mogą być bowiem uznane za środek zaskarżenia bezczynności Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie przewidziany w wymienionym przepisie. Pismo z dnia 21 czerwca 2002r. skierowane do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie było bowiem skargą na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...], zaś pismo z dnia 9 grudnia 2002r. skierowane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie było skargą na Urząd Miasta i Gminy i Starostwo Powiatowe w [...]. Pisma te były więc skargami na bezczynność innych organów administracji niż ten, którego dotyczy skarga wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie. Do takiego wniosku prowadzi nie tylko wyraźne wskazanie w tych pismach przez skarżącego organu, którego bezczynność zaskarża, ale także sama ich treść.
Dlatego brak było podstaw do przekazania tych pism w trybie art. 65 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego organowi wyższego stopnia jako skargi na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie.
W tym stanie rzeczy nie można uznać, że skarżący spełnił przesłanki wynikające z powołanego art. 52 § 1 i § 2 ustawy. Skarga wniesiona z pominięciem trybu, o którym mowa w tym przepisie jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy. W związku z tym należy uznać, że zaskarżane orzeczenie jest zgodne z prawem.
W związku z powyższym, na podstawie art. 184 ustawy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji niniejszego postanowienia.