Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 9 listopada 2011 r. (sygn. akt VII SA/Wa 1279/11) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2011 r. znak: [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia [...] grudnia 2010 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej.
Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Decyzją z dnia [...] kwietnia 1999 r. Prezydent Miasta Łodzi, zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] S.A. z siedzibą w Warszawie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] na dachu budynku kotłowni [...] na nieruchomości położonej w Ł. przy ul. S. Z wnioskiem o stwierdzenie nieważności tej decyzji wystąpił J. Z., powołując się na przesłankę rażącego naruszenia prawa. Wnioskodawca wskazał m.in., że wraz z żoną są współwłaścicielami działek nr [...],[...] i [...] obręb [...], położonych w Ł. przy ul. R. i oddalonych o około 95 m od stacji bazowych. W jego ocenie, faktyczny zakres oddziaływania stacji bazowych ogranicza korzystanie z jego nieruchomości. Wskazał, że przy wydaniu pozwolenia na budowę nie zbadano kumulatywnego oddziaływania inwestycji, ponieważ organ powinien sprawdzić, czy objęta wnioskiem inwestycja nie znajduje się w zasięgu oddziaływania innych nadajników radiokomunikacyjnych. Zdaniem wnioskodawcy organ w postępowaniu zwykłym błędnie określił krąg stron, wykluczając z postępowania właścicieli sąsiednich działek.
Decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r., Nr [...], Wojewoda Łódzki, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z dnia [...] kwietnia 1999 r. Powołując się na ocenę oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko Wojewoda Łódzki wskazał, iż w odniesieniu do anten nadawczych GSM pola elektromagnetyczne stref ochronnych I i II stopnia będą koncentrować się w obszarach praktycznie niedostępnych dla ludności przebywającej w otoczeniu stacji. Obszary stref ochronnych przed antenami wystąpią w zasięgu maksymalnym od anten do ok. 42 m, powyżej ok. 23 m w odniesieniu do powierzchni otaczającego terenu. Wojewoda stwierdził, że skoro działki stanowiące własność J. Z. znajdują się w odległość ok. 95 m od przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej, to są poza zasięgiem obszaru stref ochronnych przed antenami.
Jak wskazano w punkcie 8.2. powyższej oceny instalacja anten linii radiowych w stacjach GSM nie ma praktycznie wpływu na warunki dotyczące ograniczenia wysokości i odległości zabudowy w otoczeniu stacji, z wyjątkiem obszaru wolnego prześwitu dla promieniowania wiązek radiolinii (pkt 7.1.).
Po rozpoznaniu odwołania J. Z. od tej decyzji, decyzją z dnia [...] marca 2011 r., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia [...] grudnia 2010 r.
Organ ustalił, iż J. Z. jest współwłaścicielem czterech działek nr ew. [...],[...],[...] i [...], położonych przy ul. K. w Ł. Odległość od budynku przy ul. S., na którym zaprojektowano sporną stację bazową do granicy najbliżej położonej działki skarżącego nr ew. [...] wynosi ponad 100 m. Organ wskazał, że z przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. Nr 192, poz. 1883) oraz poprzednio obowiązującego rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 11 sierpnia 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad ochrony środowiska przed promieniowaniem szkodliwym dla ludzi i środowiska, dopuszczalnych poziomów promieniowania, jakie mogą występować w środowisku, oraz wymagań obowiązujących przy wykonywaniu pomiarów kontrolnych promieniowania (Dz. U. Nr 107, poz. 676), wynika, że dopuszczalny poziom oddziaływania pola elektromagnetycznego w miejscach dostępnych dla ludności wynosi maksymalnie 0,1 W/m2.
W załączonej do dokumentacji projektowej "Ocenie oddziaływania na środowisko projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej [...] w Ł. przy ul. S.", sporządzonej przez rzeczoznawcę w zakresie ochrony przed promieniowaniem, zawarta została informacja o zasięgu pola o gęstości mocy większej od 0,1 W/m2 (pkt 8.1 Oceny). Obszar ten, znajdujący się na wysokości powyżej 23 m, nie obejmuje nieruchomości skarżącego. W ocenie organu, przedmiotowa inwestycja nie ma szkodliwego wpływu na nieruchomości skarżącego, co tym samym wyklucza uznanie J. Z. za stronę postępowania w myśl art. 28 k.p.a.
Odnosząc się do zarzutu odwołania, dotyczącego kumulacji pól elektromagnetycznych, które powodują uciążliwości dla środowiska w sąsiedztwie przedmiotowego obiektu, organ wskazał, że twierdzenie to nie zostało poparte żadnymi dowodami przedstawionymi przez odwołującego się, który z tej okoliczności wywodzi swój przymiot strony. Ze znajdującej się w aktach sprawy "Charakterystyki przedsięwzięcia" obejmującej łączne oddziaływanie pól elektromagnetycznych stacji [...] i [...] wynika, że nieruchomość skarżącego nie leży w obszarze, w którym przekroczona została wartość 0,1 W/m2.
Skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył J. Z., zarzucając naruszenie art. 28 k.p.a., art. 5 Prawa budowlanego, § 2 pkt 8 lit. k rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998 r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji, art. 1 ust. 1 oraz ust. 2 pkt. 1-3,5 a także art. 40 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, art. 76 ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska., jak również art. 7 i 8 oraz 77 k.p.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał tę skargę za uzasadnioną, ponieważ organy nadzorcze w okolicznościach faktycznych przedmiotowej sprawy błędnie zastosowały art. 157 § 3 k.p.a.
Sąd wskazał, iż zgodnie z art. 157 § 3 k.p.a. (aktualnie już nieobowiązującym) odmowa wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji następuje w drodze decyzji. Wszczęcie postępowania, o którym mowa w art. 157 § 2 k.p.a. wymaga uprzedniej kontroli ze strony organu administracji, czy zachodzą przesłanki formalnoprawne warunkujące jego dopuszczalność. Na tym etapie postępowania organ administracyjny m.in. dokonuje legitymacji procesowej strony, która występuje z wnioskiem o stwierdzenie nieważności, a więc ustala, czy przysługuje jej przymiot strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. Jednak działanie organu nadzorczego na podstawie art. 157 § 3 k.p.a. jest o tyle uzasadnione, o ile z akt sprawy jednoznacznie wynika, że wnioskodawcy nie przysługuje przymiot strony. W sprawach o skomplikowanym charakterze prawnym i faktycznym z zakresu prawa budowlanego przymiot strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji wydanej przed nowelizacją Prawa budowlanego z 2003 r. powinien być analizowany na podstawie art. 28 k.p.a. w oparciu o stan prawny sprzed 11 lipca 2003 r. A zatem w takich sprawach przymiot strony organ nadzorczy winien ustalić przede wszystkim w kontekście przepisów prawa materialnego, które były postawą decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym.
Sąd wskazał, że będąca przedmiotem postępowania nieważnościowego decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana w 1999 r., a więc przed nowelizacją Prawa budowlanego. Dlatego w okolicznościach faktycznych i prawnych tej sprawy nie wystarczy samo powołanie się na kwestię ewentualnego ograniczenia w zagospodarowaniu terenu działek należących do skarżącego - jak to uczynił organ I instancji, czy też powołanie się na brak szkodliwego wpływu inwestycji na te nieruchomości - na co wskazał organ II instancji, ponieważ ustalenie interesu wnioskodawcy może wynika też z innych względów. Skoro organy nadzorcze podjęły próbę oceny wniosku skarżącego pod kątem istnienia przesłanek z art. 28 k.p.a., to ustalenia te winny nastąpić po wszczęciu postępowania nieważnościowego z uwagi na konieczność merytorycznego rozpoznania wniosku J. Z. Ponadto w związku z treścią art. 28 k.p.a. organy powinny przede wszystkim odnieść się do wszystkich przepisów prawa materialnego, z których skarżący wywodził swój interes prawny, co zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. powinno zawierać się w uzasadnieniu decyzji.
Sąd wskazał, że niezależnie od tego, że to na stronie, która twierdzi, iż legitymuje się interesem prawnym, ciąży obowiązek wykazania tego interesu, a co za tym idzie wskazania normy prawnej, mającej źródło w przepisach prawa materialnego - brak podania takiego przepisu nie oznacza, że strona tak rozumianym interesem prawnym nie legitymuje się (wyrok NSA z dnia 3 lutego 2011 r. sygn. akt II OSK 206/10, LEX nr 786768, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wojewoda Łódzki prawidłowo zwrócił się do skarżącego o wskazanie konkretnych norm prawnych, z których wywodzi on swój interes prawny. Pomimo, że skarżący wykonał wezwanie organu nadzorczego, to w niniejszej sprawie organy obu instancji nie przeprowadziły dokładnej analizy norm, na które powołał się skarżący.
W ocenie Sądu, organy obu instancji nie przeprowadziły postępowania zgodnie z zasadami k.p.a. Pomimo, że skarżący podnosił kwestię kumulatywnego oddziaływania przedmiotowej stacji wraz z powstałą w pobliżu w tym samym czasie stacją bazową sieci [...], organy nie ustaliły, czy rzeczywiście w niniejszej sprawie mamy do czynienia z takimi okolicznościami faktycznymi. Z akt administracyjnych w ogóle nie wynika, że w postępowaniu zwykłym przeprowadzono jakąkolwiek ocenę kumulatywnego oddziaływania dwóch stacji bazowych [...] i [...]. W tym zakresie nie wypowiada się ani decyzja Wojewody Łódzkiego z dnia [...] grudnia 1998 r. w sprawie uzgodnienia rozwiązań projektowych w zakresie ochrony środowiska przed elektromagnetycznym promieniowaniem niejonizującym, ani "Ocena oddziaływania na środowisko projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej [...] Ł. ul. S." (Warszawa listopada 1998). Okoliczność ta powinna zostać ustalona przez organy nadzorcze, ponieważ ma ona podstawowy wpływ na wynik sprawy z uwagi na treść § 3 rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 11 sierpnia 1998 r. Zgodnie z tym przepisem w przypadku potwierdzenia stanu faktycznego powołanego przez skarżącego, decyzja o pozwoleniu na budowę mogła zostać wydana po przeprowadzeniu analizy, czy w otoczeniu obiektu wytwarzającego elektromagnetyczne promieniowanie niejonizujące występują takie promieniowania o częstotliwościach zawartych w więcej niż jednym zakresie częstotliwości, spośród wymienionych w kolumnie pierwszej tabeli załącznika do rozporządzenia.
Zdaniem Sądu I instancji, w związku z zarzutami skarżącego wyjaśnienia wymaga, że w aktach sprawy znajduje się "druga ocena" oddziaływania przedmiotowej stacji bazowej na środowisko z grudnia 1997 r., na której znajduje się adnotacja "anulowane". Okoliczność ta wynika z faktu, że w trakcie trwającego postępowania administracyjnego nastąpiła zmiana stanu prawnego. Z tego względu została sporządzona kolejna "ocena z listopada 1998 r.", i to ta ocena stanowiła podstawę do wydania przez Wojewodę Łódzkiego decyzji środowiskowej z [...] grudnia 1998 r., jak i decyzji o pozwoleniu na budowę. Zarzut skargi w tym zakresie należy uznać więc za bezzasadny.
Reasumując, Sąd podkreślił, że wskazane kwestie, które mają wpływ na istnienie interesu prawnego J. Z., powinny zostać ustalone po wszczęciu postępowania nieważnościowego, a nie na jego wstępnym etapie. Z formalnego punktu widzenia dopiero wszczęcie postępowania uprawnia organ nadzorczy do dokonania merytorycznej oceny polegającej na ustaleniu m.in., czy na działkach skarżącego w miejscach dostępnych dla ludzi istnieje, czy nie istnieje przekroczenie dopuszczalnych norm promieniowania elektromagnetycznego. Brak przekroczenia dopuszczalnych norm oraz brak naruszenia innych norm, z których skarżący wywodzi swój interes prawny, będzie uprawniało organ nadzorczy do umorzenia postępowania nieważnościowego.
Sąd wskazał ponadto, że w decyzji środowiskowej z dnia [...] grudnia 1999 r. Prezydent Miasta Łodzi zobowiązał inwestora do przeprowadzenia pomiarów kontrolnych natężenia pola elektromagnetycznego w otoczeniu urządzeń nadawczych w ciągu 30 dni od dnia uruchomienia nadajnika. Ponadto inwestor miał przedłożyć m.in. do Wydziału Ochrony Środowiska Urzędu Wojewódzkiego w Łodzi wyniki tych pomiarów. Organ nadzorczy na potrzeby przedmiotowego postępowania powinien ustalić, czy takie pomiary przeprowadzono dla przedmiotowej stacji z uwzględnieniem funkcjonującej w pobliżu drugiej stacji bazowej [...] i czy te pomiary są przeprowadzone zgodnie z wymaganiami tego rozporządzenia.
Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, podnosząc zarzuty naruszenia:
- - art. 107 § 3 k.p.a. poprzez przyjęcie, że organ nie ustosunkował się do wszystkich przepisów, na które powoływał się skarżący oraz nie wyjaśnił wszystkich okoliczności sprawy, podczas, gdy organ w uzasadnieniu decyzji wskazał, które fakty uznał za udowodnione, dowody, na których oparł rozstrzygnięcie oraz wskazał podstawę prawną rozstrzygnięcia,
- - 157 § 2 k.p.a. poprzez przyjęcie, że organ nie miał prawa odmówić wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, gdyż z wnioskiem wystąpił pomiot uprawniony, podczas, gdy organ takie prawo posiadał, bowiem wnioskodawca nie legitymował się przymiotem strony,
- - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. przez wydanie przez Sąd wyroku uwzględniającego skargę, podczas, gdy skarga powinna zostać oddalona.
Powołując się na powyższe zarzuty organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ wskazał, iż głównym zarzutem wnioskodawcy było przekroczenie dopuszczalnych poziomów promieniowania energetycznego. J. Z. nie poparł swoich twierdzeń żadnymi dowodami, ograniczył się jedynie do wymienienia przepisów, które jego zdaniem zostały naruszone, nie wykazując jednak konkretnego ich naruszenia. W związku z tym organy odmówiły wszczęcia postępowania nieważnościowego. W takim wypadku niezrozumiały jest zarzut Sądu dotyczący nieodniesienia się przez organ do wszystkich zarzutów skarżącego i powołanych przez niego przepisów. Analiza merytoryczna sprawy może mieć bowiem miejsce dopiero po wszczęciu postępowania nieważnościowego.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podniósł, że – jako organ administracji architektoniczno-budowlanej - nie jest ustawowo upoważniony do dokonywania pomiarów poziomu pól elektromagnetycznych. Poza tym w tej sprawie przedmiot postępowania dotyczy konkretnej inwestycji, na którą zostało wydane pozwolenie na budowę, nie jest więc możliwe rozpatrywanie tej sprawy z uwzględnieniem innych stacji bazowych znajdujących się w pobliżu i emitowanego przez nie promieniowania. Budowa tych stacji została bowiem zatwierdzona odrębnym pozwoleniem na budowę.
Organ stwierdził ponadto, że organy administracji architektoniczno-budowlanej nie są uprawnione do kontroli stanu istniejącego już po zrealizowaniu inwestycji. W przypadku stwierdzenia naruszeń przepisów prawa budowlanego takim organem jest powiatowy inspektor nadzoru budowlanego, a w przypadku pomiarów i dokonania kontroli poziomu pól elektomagnetycznych w miejscach dostępnych dla ludności – właściwe będą terenowe organy państwowej inspekcji sanitarnej lub ewentualnie wojewódzki inspektor ochrony środowiska.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżony wyrok, pomimo częściowo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu.
Niezasadny jest podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 157 § 2 k.p.a. poprzez przyjęcie, że organ nie miał prawa odmówić wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, gdyż z wnioskiem wystąpił pomiot uprawniony. Przede wszystkim Sąd I instancji nie przesądził, że J. Z. jest podmiotem uprawnionym do żądania wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z dnia [...] kwietnia 1999 r. Sąd jedynie nakazał organowi ponowne wyjaśnienie tej kwestii, ale już po wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności tej decyzji.
Zgodnie z art. 157 § 2 k.p.a. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Odmowa wszczęcia postępowania w sprawie nieważności decyzji następuje w drodze decyzji (art. 157 § 3 k.p.a. w wersji obowiązującej w dacie wydania zaskarżonej decyzji z dnia [...] marca 2011 r.). Przeprowadzona przez Sąd I instancji wykładnia art. 157 § 2 i 3 k.p.a. jest zgodna z konstytucyjną zasadą demokratycznego państwa prawnego, z której to zasady wyprowadza się prawo jednostki do ochrony interesu prawnego w trybie uregulowanym przepisami prawa.
Sąd I instancji prawidłowo wskazał, że jeżeli zachodzi konieczność podjęcia czynności wyjaśniających dla ustalenia interesu prawnego podmiotu występującego z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji, to ustalenie to powinno nastąpić w trakcie prowadzonego postępowania w sprawie, a nie w jego fazie wstępnej. Organ byłby uprawniony do wydania decyzji o odmowie wszczęcia postępowania nieważnościowego na podstawie art. 157 § 3 k.p.a. (w obecnym stanie prawnym – postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania na podstawie art. 61 a § 1 k.p.a.) tylko w przypadku oczywistego braku po stronie wnioskodawcy przymiotu strony tego postępowania.
W tej sprawie Sąd I instancji prawidłowo uznał, że kwestia czy J. Z. ma przymiot strony postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z dnia [...] kwietnia 1999 r. budzi wątpliwości i powinna zostać wyjaśniona w trakcie prowadzonego postępowania nieważnościowego. W związku z tym, że decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana w 1999 r., a więc przed nowelizacją art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. -Prawo budowlane (tekst. jedn. Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.), która weszła w życie 11 lipca 2003 r. przymiot strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji powinien być analizowany na podstawie art. 28 k.p.a., a zatem w kontekście przepisów prawa materialnego, które dają podstawy do wyprowadzenia interesu prawnego, dając jednostce status strony postępowania.
Skarżący wywodzi swój interes prawny z przepisów dotyczących ochrony środowiska (przed hałasem, wibracjami, promieniowaniem elektromagnetycznym), jak również przepisów prawa cywilnego dotyczących własności nieruchomości, których – jak twierdzi skarżący - wartość uległa obniżeniu z uwagi na bliskie sąsiedztwo stacji bazowych telefonii komórkowej.
Należy zgodzić się z Głównym Inspektorem Nadzoru Budowlanego, iż wskazany przez Sąd zakres postępowania wyjaśniającego, które ma przeprowadzić organ w tej sprawie w zakresie legitymacji procesowej strony jest zbyt szeroki i wykracza poza ustawowe uprawnienia organu architektoniczno-budowlanego. Podkreślić należy, iż w postępowanie w tej sprawie jest prowadzone w trybie nadzwyczajnym stwierdzenia nieważności decyzji. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej stanowi wyjątek od ogólnej zasady stabilności decyzji administracyjnej (art. 16 k.p.a.). W postępowaniu tym, mającym charakter samodzielny i odrębny w stosunku do postępowania zwykłego, organ nadzoru nie rozpatruje sprawy tak, jak w postępowaniu zwykłym, ale w granicach określonych w art. 156 § 1 k.p.a. W ramach postępowania nadzorczego nie ma proceduralnych możliwości poszerzenia materiału dowodowego w sprawie rozstrzygniętej w postępowaniu zwykłym i poczynienia w oparciu o ten materiał dowodowy dodatkowych ustaleń faktycznych (wyrok NSA z dnia 20 lipca 2010 r., II OSK 1061/09, publ.
Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.nsa.gov.pl). Ocena istnienia przesłanek stwierdzenia nieważności wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. następuje na podstawie przepisów prawa materialnego obowiązujących w dacie wydania decyzji podlegającej weryfikacji. Organ nadzoru ocenia więc czy kontrolowana decyzja zawiera wadę powodującą jej nieważność według stanu prawnego obowiązującego w dacie jej wydania oraz stanu faktycznego, na podstawie którego taką decyzję wydano.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w tej sprawie brak jest więc podstaw do nakazania organowi nadzoru ustalania okoliczności faktycznych, które powstały po zrealizowaniu spornej inwestycji objętej decyzją o pozwoleniu na budowę, a więc czy na działkach skarżącego istnieje obecnie przekroczenie dopuszczalnych norm promieniowania elektromagnetycznego. Słusznie organ podniósł, że jego uprawnienia związane są wyłącznie z budową spornej inwestycji, natomiast kontrola stanu i sposobu eksploatacji tej inwestycji już po zakończeniu budowy w zakresie naruszeń przepisów prawa budowlanego należy do właściwości inspektora nadzoru budowlanego (art. 84 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane), a w przypadku naruszeń przepisów prawa ochrony środowiska – do wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska (art. 123 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz. U. z 2008 r., Nr 25, poz. 150 ze zm.).
Rolą organu architektoniczno-budowlanego nie jest również ustalanie w postępowaniu nieważnościowym dotyczącym decyzji o pozwoleniu na budowę czy inwestor przeprowadził pomiary kontrolne natężenia pola elektromagnetycznego w otoczeniu urządzeń nadawczych w ciągu 30 dni od dnia uruchomienia nadajnika i czy te pomiary są przeprowadzone zgodnie z wymaganiami rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 11 sierpnia 1998 r. Trafna jest również argumentacja organu, iż w tej sprawie przedmiot postępowania dotyczy konkretnej inwestycji, na którą zostało wydane pozwolenie na budowę, nie jest więc możliwe rozpatrywanie tej sprawy z uwzględnieniem innych stacji bazowych znajdujących się w pobliżu i emitowanego przez nie promieniowania, ponieważ stacja bazowa sieci [...], której dotyczy ta sprawa zbudowana została w 1999 r. jako pierwsza stacja na tej działce. W dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę tej stacji nie istniała jeszcze stacja bazowa sieci [...], brak jest zatem podstaw do ustalania przez organ architektoniczno-budowlany kumulatywnego oddziaływania tych obu stacji na nieruchomości skarżącego.
Badając interes prawny skarżącego w wszczętym postępowaniu nieważnościowym, organ powinien oprzeć się przede wszystkim na dokumentach znajdujących się w aktach sprawy zakończonej decyzją Prezydenta Miasta Łodzi z dnia [...] kwietnia 1999 r., z których wynika jaki zasięg oddziaływania będzie miała sporna inwestycja i czy tym zasięgiem objęte mogą być nieruchomości będące własnością skarżącego (ocenie oddziaływania inwestycji na środowisko, opinii sanitarnej). W przypadku uznania, że skarżącemu przysługuje przymiot strony tego postępowania organ powinien dalej prowadzić postępowanie nieważnościowe, oceniając, czy decyzja Wojewody Łódzkiego została wydana z rażącym naruszeniem przepisów prawa (art. 156 § 1 k.p.a.) wskazywanych przez J. Z.. Natomiast w razie uznania, że skarżący nie ma interesu prawnego, którego ochrony może domagać się w tym postępowaniu, organ powinien wydać decyzję o umorzeniu postępowania administracyjnego.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną, uznając, że zaskarżony wyrok, pomimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.