Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem o sygn. akt II SAB/Bd 103/14 z dnia 4 listopada 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej WSA) w Bydgoszczy odrzucił skargę K. S. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Bydgoszczy w przedmiocie doręczenia decyzji w sprawie cofnięcia zezwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej.
Postanowienie to zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym:
W dniu 28 kwietnia 2014 r. Komendant Wojewódzki Policji w Bydgoszczy wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia K. S. pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich.
Decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w Bydgoszczy cofnął K. S. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Decyzja została wysłana 9 czerwca 2014 r. w godzinach porannych.
Decyzją z tej samej daty nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w Bydgoszczy cofnął także K. S. pozwolenie na posiadanie broni palnej gazowej.
W dniu 9 czerwca 2014 r. w godzinach popołudniowych, już po wysłaniu ww. decyzji, do Komendy wpłynęło pismo z dnia 6 czerwca 2014 r. adw. S. B., w którym zgłosił on swój udział w sprawie w charakterze pełnomocnika K. S. w toczącym się postępowaniu w sprawie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich oraz załączył pełnomocnictwo.
Pismem z dnia 18 lipca 2014 r. Komendant Wojewódzki Policji w Bydgoszczy został wezwany do usunięcia naruszenia prawa i doręczenia ww. decyzji.
Pismem z dnia 20 sierpnia 2014 r. K. S. reprezentowany przez adwokata S. B. wniósł skargę WSA w Bydgoszczy na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Bydgoszczy polegającą na pozbawieniu pełnomocnika strony czynnego udziału w sprawie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej poprzez zaniechanie doręczenia mu wydanej w sprawie decyzji. Pełnomocnik wniósł jednocześnie o zobowiązanie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Bydgoszczy do doręczenia mu rzeczonej decyzji oraz stwierdzenie, iż bezczynność organu nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa.
W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w Bydgoszczy wniósł o odrzucenie ewentualnie o oddalenie skargi wskazując, iż wniesiona skarga nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Wskazując na powyższe WSA w Bydgoszczy stwierdził, że czynność doręczenia decyzji nie jest czynnością z zakresu administracji, podlegającą kognicji sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej Ppsa).
Skargą kasacyjną, reprezentowany przez pełnomocnika, K. S. zaskarżył w całości ww. postanowienie i sądowi I instancji zarzucił:
- - rażące naruszenie hipotezy art. 3 § 2 pkt 4 Ppsa poprzez jego błędną interpretację, polegającą na uznaniu, że doręczenie decyzji nie może zostać zakwalifikowane do czynności z zakresu administracji, podlegającej kognicji sądu administracyjnego na podstawie powyższego przepisu – sąd administracyjny uznając się za niewłaściwy nie uwzględnił, iż doręczenie jako czynność procesowa techniczna, wywołująca określone skutki prawne, spełnia przesłanki czynności w rozumieniu przywołanego przepisu, gdyż pochodzi od organu administracji, nie ma charakteru cywilnoprawnego, jest aktem zewnętrznym, nie mieści się w zakresie określonym pkt 1-3 art. 16 ust. 1 "ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym", ma charakter indywidualny i konkretny, co więcej w sposób prawnie wiążący wpływa na sytuację określonego podmiotu prawa bądź przez to, że "sama tę sytuację wyznacza", czy też przez to, iż wywołują określony skutek prawny, jaki obowiązujące prawo wiąże z danym aktem lub czynnością.
W związku z powyższym strona skarżąca wnosi o:
- - uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Bydgoszczy.
W odpowiedzi organu na skargę kasacyjną wniesiono o jej oddalenie.
W ocenie organu wniesiona skarga kasacyjna jest bezzasadna, a postanowienie sądu I instancji odpowiada prawu. Organ w pełni podzielił swoje argumenty wyrażone w uzasadnieniu odpowiedzi na skargę do WSA w Bydgoszczy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy czynność polegająca na doręczeniu decyzji podlega kognicji sądów administracyjnych.
W tym miejscu należy wskazać na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lutego 2015 r., sygn. akt II OSK 171/15, z udziałem skarżącego K. S., w którym stwierdzono, iż kognicja sądu administracyjnego w zakresie bezczynności organów administracji publicznej wynika z art. 3 § 2 pkt 8 Ppsa, zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a tego paragrafu. Chodzi tu o bezczynność organu w sprawach dotyczących wydania decyzji administracyjnej, postanowienia wydawanego w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty, postanowienia wydawanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, czy też innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Zatem merytoryczne rozpatrzenie skargi na bezczynność organu administracji publicznej przez sąd administracyjny jest możliwe wyłącznie w sprawach należących do właściwości sądów administracyjnych, gdy skarga dotyczy bezczynności organu w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a Ppsa.
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym tę sprawę podziela to stanowisko i stwierdza, że czynność doręczenia stronie decyzji nie mieści się w katalogu spraw podlegających kognicji sądów administracyjnych wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-3 i 4a Ppsa. Nie jest też czynnością określoną w art. 3 § 2 pkt 4 Ppsa – albowiem przepis ten odnosi się do działań materialno-technicznych organu, wywołujących określone tam skutki prawne. Czynność doręczenia ani nie przyznaje, ani nie stwierdza, ani nie uznaje żadnych uprawnień i obowiązków. Doręczenie wywołuje jedynie ten skutek, że od daty doręczenia biegnie dla strony termin do wniesienia określonych środków zaskarżenia. Prawidłowość doręczenia może być oceniana w toku postępowania odwoławczego. Może być też przedmiotem badania przez sąd administracyjny przy ocenie legalności danego aktu. Niewykonanie takiej czynności nie jest natomiast bezczynnością w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 Ppsa. W związku z tym nie podlega kontroli sądowej w drodze odrębnej skargi.
Zaskarżone postanowienie WSA w Bydgoszczy jest zatem zgodne z prawem, a skarga kasacyjna podlega oddaleniu.
Dodać jeszcze wypada, że obecnie nie obowiązuje ustawa z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. nr 74, poz. 368 ze zm.), która została uchylona na mocy art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.). Nie mógł przeto WSA w Bydgoszczy naruszyć przepisów, które nie obowiązują od 1 stycznia 2004 r., o czym fachowy pełnomocnik – adwokat, winien wiedzieć.
Mając powyższe na względzie, Naczelny Sad Administracyjny, uznając podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisu art. 3 § 2 pkt 4 Ppsa za niezasadny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 i 3 Ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.