Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 29 października 2008 r. oddalił skargę R.K., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Przedsiębiorstwo [...] z siedzibą w S., na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2008 r. w przedmiocie unieszkodliwienia odpadów.
W uzasadnieniu Sąd I instancji przyjął następujący stan faktyczny:
Decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska nakazał Przedsiębiorstwu [...] unieszkodliwienie odpadów w postaci wytopionych tłuszczów zwierzęcych kategorii 1, nielegalnie wywiezionych z Polski do Republiki Czeskiej, poprzez spalenie w instalacji na terenie Polski. Ponadto organ stwierdził, że instalacja powinna posiadać pozwolenie zintegrowane lub zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie unieszkodliwiania przedmiotowych odpadów, inne zezwolenia wymagane odrębnymi przepisami, w szczególności przepisami weterynaryjnymi. W punkcie 3 decyzji organ orzekł, że warunkiem unieszkodliwienia wyżej wskazanych odpadów jest uprzednie przekazanie do Głównego Inspektoratu Ochrony Środowiska kopii pozwoleń posiadanych przez instalację. Wskazał również, iż odpady powinny zostać przekazane do instalacji w celu unieszkodliwienia najpóźniej do dnia 20 czerwca 2007 r. oraz zobowiązał Przedsiębiorstwo [...] do potwierdzenia faktu unieszkodliwienia odpadów poprzez nadesłanie do Głównego Inspektora Ochrony Środowiska dowodu zagospodarowania odpadów przez instalację najpóźniej do dnia 30 czerwca 2007 r. Decyzji tej organ nadał rygor natychmiastowej wykonalności.
R.K. zwrócił się do organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Decyzją z dnia [...] września 2007 r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska, orzekł o umorzeniu postępowania prowadzonego z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w toku postępowania odwoławczego do organu wpłynęło pismo Przedsiębiorstwa [...] informujące o przekazaniu tłuszczu zwierzęcego kategorii 1 do zakładu unieszkodliwiania A. sp. z o.o. w K. Do pisma – zgodnie z wymogami zaskarżonej decyzji – dołączono dokumenty potwierdzające, że instalacja ta spełnia warunki określone w decyzji. Wobec uznania, że strona wykonała nałożony na nią decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. obowiązek, w ocenie organu postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 stycznia 2008 r., sygn. akt IV SA/Wa 2336/07, uchylił decyzję organu z dnia [...] września 2007 r. o umorzeniu postępowania prowadzonego z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu wyroku wskazano, że w sprawie nie wystąpiła przesłanka do umorzenia postępowania, ponieważ strona nie cofnęła wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, będąc jednocześnie zobowiązana do natychmiastowego wykonania decyzji z dnia [...] czerwca 2007 r. z uwagi na nadanie jej rygoru natychmiastowej wykonalności. Ponadto Sąd I instancji zwrócił uwagę na nieprawidłowe określenie strony, gdyż jest nią osoba fizyczna R.K., a nie Przedsiębiorstwo [...] w S. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...] maja 2008 r. organ utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] czerwca 2007 r.
W uzasadnieniu powyższej decyzji z dnia [...] maja 2008 r. organ wyjaśnił, że w dniu 1 czerwca 2007 r. w J. zatrzymano samochód ciężarowy [...] o nr rejestracyjnym [...], który przewoził w cysternie wytopiony tłuszcz zwierzęcy kategorii 1. Zgodnie z dokumentacją przesłaną przez Izbę Celną we Wrocławiu oraz wyjaśnieniami R.K. transport został wysłany z Polski do Czech w celu unieszkodliwienia odpadu w czeskiej firmie B.. Ze względu na zbyt dużą zawartość wody, jak i zanieczyszczeń tłuszcz nie został przyjęty przez tę firmę, a transport wrócił na teren Polski.
Organ podkreślił, że zgodnie z art. 4 ust. 2 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady Nr 1774/2002/WE z dnia 3 października 2002 r. ustanawiającego przepisy sanitarne, dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, surowce kategorii 1 podlegają wyłącznie usuwaniu jako odpady. Wywóz z Polski przedmiotowych odpadów w celu unieszkodliwienia podlegał obowiązującej wówczas, tj. w dniu 1 czerwca 2007 r., procedurze zgłoszenia wysyłki odpadów zgodnie z art. 3–5 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 259/93 z dnia 1 lutego 1993 r. w sprawie nadzoru i kontroli przesyłania odpadów w obrębie, do Wspólnoty Europejskiej oraz poza jej obszar. Wysyłka przedmiotowych odpadów z Polski nie została zgłoszona właściwym władzom zgodnie z art. 3 Rozporządzenia Rady Nr 259/93. W związku z powyższym zatrzymany transport był nielegalny, a winnym tego stanu rzeczy był R.K., ponieważ ciążył na nim obowiązek zgłoszenia wysyłki odpadów do Czech.
Organ stwierdził, że zgodnie z art. 16 ust. 2 obowiązującej w dniu 1 czerwca 2007 r., ustawy z dnia 30 lipca 2004 r. o międzynarodowym obrocie odpadami, jeżeli odpady zostały wywiezione z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na skutek nielegalnego międzynarodowego obrotu odpadami, za który odpowiedzialność ponosi wysyłający odpady, Główny Inspektor Ochrony Środowiska w drodze decyzji administracyjnej nakazuje przywóz i zagospodarowanie tych odpadów na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na koszt wysyłającego. Z uwagi na fakt, że powrotny przywóz nastąpił przed datą wszczęcia postępowania administracyjnego przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, w przedmiotowej decyzji określono jedynie sposób postępowania z odpadami na terenie kraju.
Organ podkreślił, że z dokumentów stanowiących załączniki nr 6 i 7 do wyjaśnień strony z dnia 12 czerwca 2007 r. wynika, iż tłuszcz kat. 1 wywieziony przez stronę do czeskiej firmy B. był przeznaczony wyłącznie do "usunięcia", czyli był on przeznaczony do unieszkodliwienia. W związku z powyższym jego wywóz do spalarni odpadów B. wymagał uzyskania zezwolenia organu, zgodnie z art. 3–5 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 259/93 z dnia 1 lutego 1993 r. w sprawie nadzoru i kontroli przesyłania odpadów w obrębie, do Wspólnoty Europejskiej oraz poza jej obszar. Skoro R.K. nie dopełnił tego obowiązku, to w ocenie organu wywóz przedmiotowego tłuszczu do Czech należy uznać za nielegalne transgraniczne przemieszczanie odpadów.
R.K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję z dnia 30 maja 2008 r. Skarżący zaznaczył, że zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (tekst jedn. Dz. U. z 2007 r. Nr 39, poz. 251) odpady oznaczają każdą substancję lub przedmiot należący do jednej z kategorii, określonych w czterech załącznikach do ustawy, lecz na żadnym z nich wytopiony tłuszcz zwierzęcy kategorii 1 nie figuruje jako odpad. Surowiec ten nie jest również sklasyfikowany jako odpad w powołanym Rozporządzeniu unijnym Nr 259/93.
Ponadto podniósł zarzut, że przepisy ustawy o odpadach nie naruszają w zakresie postępowania z odpadami przepisów Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady Nr 1774/2002/WE z dnia 3 października 2002 r. ustanawiającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczone do spożycia przez ludzi (Dz. Urz. WE L Nr 273). W świetle art. 4 ust. 4 tego rozporządzenia surowiec kategorii 1 nie podlega wywozowi z wyjątkiem przypadków, gdy jest to zgodne z przepisami wspomnianego rozporządzenia. Taki przypadek dopuszcza Rozporządzenie Komisji (WE) Nr 878/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustalające środki przejściowe zgodnie z Rozporządzeniem (WE) Nr 1774/2002 dla niektórych produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego sklasyfikowanych jako surowce kategorii 1 i 2 i przeznaczone do celów technicznych (Dz.Urz. UE L Nr 162). Według art. 1 lit. b/ Rozporządzenia Nr 878/2004 wytopione tłuszcze otrzymywane z surowców kategorii 1, przy zachowaniu parametrów określonych w tym przepisie, mogą być przeznaczone do zastosowania technicznego.
Zdaniem skarżącego przedmiotem obrotu był wytopiony tłuszcz zwierzęcy kategorii 1 z przeznaczeniem do odzysku, o czym świadczy dokument w postaci poświadczenia Państwowego Inspektoratu Weterynaryjnego Republiki Czeskiej z dnia 9 sierpnia 2006 r. o zdolności firmy B. do przetwarzania tłuszczu pochodzenia zwierzęcego kategorii 1 i 2 dla celów technicznych do wykorzystania w przemyśle gumowym, plastikowym i budowlanym. Dlatego też firma B. zawarła ze skarżącym umowę sprzedaży tłuszczu, w której określono jego parametry jakościowe. Nie jest zatem zdaniem skarżącego uzasadnione stwierdzenie, że tłuszcz kategorii 1 wywieziony przez niego do Czech był odpadem podlegającym unieszkodliwieniu przez spalenie. Wbrew twierdzeniu organu nie świadczy o tym etykieta przymocowana do pojazdu o treści "wyłącznie do usunięcia", ponieważ obowiązek w tym zakresie ściśle precyzuje załącznik II w rozdziale I Rozporządzenia unijnego Nr 1774 w celu umożliwienia identyfikacji surowców podczas przewożenia.
Skarżący podniósł, że w dniu 1 czerwca 2007 r. firma B. po kontroli laboratoryjnej towaru stwierdziła przekroczenie dopuszczalnej zawartości zanieczyszczeń, w wyniku czego odmówiła jego przyjęcia. W tej sytuacji transport z towarem, zgodnie z zawartą umową pomiędzy skarżącym a wytwórcą surowca – spółką C., został skierowany bezpośrednio do spalarni należącej do A. sp. z o.o. w K.. Transport dotarł do spalarni w dniu 9 lipca 2007 r. po zwróceniu cysterny zatrzymanej w dniu 5 lipca 2007 r. Procedurze wysyłki i zwrotu towaru towarzyszyła dokumentacja wymagana przez przepisy sanitarne, zawarte w Rozporządzeniu Nr 1774. W świetle tych okoliczności dla wysyłki tłuszczu nie było konieczne uzyskanie zezwoleń przewidzianych w Rozporządzeniu Nr 259/1993. Brak tych dokumentów spowodował zatrzymanie cysterny i wydanie decyzji stwierdzającej nielegalne transgraniczne przemieszczanie odpadów.
Skarżący podniósł, że Rozporządzenie Nr 1774 wydane w 2002 r. nie nawiązuje do wcześniejszego Rozporządzenia Nr 259 z 1993 r. W ocenie skarżącego w niniejszej sprawie ma zastosowanie akt prawny wydany później, który zawiera przepisy sanitarne regulujące w sposób wyczerpujący zagadnienie obrotu produktami ubocznymi pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonymi do spożycia przez ludzi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podtrzymał w całości stanowisko zaprezentowane przez organ administracji w osnowie zaskarżonej decyzji, jak i w jej uzasadnieniu.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł R.K. W podstawie skargi kasacyjnej podniesiono następujące zarzuty:
Po pierwsze, naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 4 ust. 2 lit. a/ Rozporządzenia (WE) Nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października 2002 r. ustanawiającego przepisy sanitarne, dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi (Dz.Urz. WE L Nr 273 z dnia 10 października 2003 r., s. 1 i L z dnia 19 stycznia 2005 r. s. 27 i s. 34), polegające na tym, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy należało zastosować art. 1 ust. 1 lit. b/ Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 878/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustalającego środki przejściowe dla niektórych produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego sklasyfikowanych jako surowce kategorii 1 i 2, zgodnie z Rozporządzeniem (WE) Nr 1174/2002 Parlamentu Europejskiej i Rady (Dz.Urz. UE L 2004.162.62), które przewiduje odstępstwa od zakazu wywozu tłuszczu kategorii 1 i dopuszcza zastosowanie tego tłuszczu do celów technicznych.
Po drugie, naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 3–5 w związku z art. 2 lit. g/ Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 259/93 z dnia 1 lutego 1993 r. w sprawie nadzoru i kontroli przesyłania odpadów w obrębie, do Wspólnoty Europejskiej i poza jej obszar (Dz.Urz. WE L Nr 30 z 6 lutego 1993 r. ze zm.) przez przyjęcie, że wywóz do Czech wytopionego tłuszczu zwierzęcego zawierającego surowiec kategorii 1 miał charakter nielegalny za co odpowiedzialność ponosi skarżący.
Po trzecie, naruszenie przepisów o postępowaniu – art. 3 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez brak rozpoznania zarzutu naruszenia art. 8 k.p.a.
W związku z powyższym wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Główny Inspektora Ochrony Środowiska podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
W świetle art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej zwanej p.p.s.a.) – skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeśli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.
Oceniając we wskazanych wyżej granicach zasadność wniesionej skargi kasacyjnej w przedmiotowej sprawie, trzeba stwierdzić, że zarzuty nie są zasadne. Wynika to z następujących przesłanek.
Po pierwsze, całkowicie chybiony jest zarzut kasacyjny naruszenia przez Sąd I instancji prawa materialnego, tj. art. 3–5 w związku z art. 2 lit. g/ Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 259/93 z dnia 1 lutego 1993 r. w sprawie nadzoru i kontroli przesyłania odpadów w obrębie, do Wspólnoty Europejskiej oraz poza jej obszar (Dz.Urz. WE L Nr 30 z dnia 6 lutego 1993 r. ze zm.) z powodu przyjęcia, że wywóz do Czech wytopionego tłuszczu zwierzęcego zawierającego surowiec kategorii 1 miał charakter nielegalny za co ponosi odpowiedzialność skarżący. Wynika to z tego, że błędny jest pogląd strony skarżącej, iż ponieważ pierwotnym wytwórcą tłuszczu była firma C. to na wytwórcy pierwotnym nałożony był w pierwszej kolejności obowiązek dokonania zgłoszenia transgranicznego przemieszczania odpadów. Jednak to firma C. umową z dnia 2 maja 2007 r. sprzedała tłuszcz R.K. Przedsiębiorstwo [...] (karta nr 21 akt administracyjnych sprawy), czyli to R.K. stał się właścicielem odpadów, a więc jako właściciel odpadów odpowiadał za dokonanie ich transgranicznego przemieszczenia. Dlatego też to R.K. jako podmiot dokonujący wysyłki odpadów za granicę powinien dokonać ich zgłoszenia w trybie określonym art. 3-5 cyt. Rozporządzenia Nr 259/93.
Po drugie, chybiony jest również zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego z powodu niewłaściwego zastosowania art. 4 ust. 2 lit. a/ Rozporządzenia (WE) Nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października 2002 r. ustanawiającego przepisy sanitarne, dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi (Dz.Urz. WE L Nr 273 z dnia 10 października 2003 r., s. 1 i L z dnia 19 stycznia 2005 r. s. 27 oraz s. 34), polegające na tym, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy należało zastosować art. 1 ust. 1 lit. b/ Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 878/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustalającego środki przejściowe dla niektórych produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego sklasyfikowanych jako surowce kategorii 1 i 2, zgodnie z Rozporządzeniem (WE) Nr 1174/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.Urz. UE L 2004.162.62), który przewiduje odstępstwa od zakazu wywozu tłuszczu kategorii 1 i dopuszcza zastosowanie tego tłuszczu do celów technicznych. Wynika to z następujących przesłanek.
Po pierwsze, dokonana przez stronę skarżącą klasyfikacja pojęcia tłuszczu jako odpadu o kodzie GM 130 ujętego w załączniku II do Rozporządzenia Nr 259/93 jest błędna. Będące w aktach sprawy dokumenty, podpisane przez R.K. Przedsiębiorstwo [...], jednoznacznie wskazują, że przedmiotowy odpad-tłuszcz kategorii 1 był przeznaczony do usunięcia, a nie do odzysku. Oznacza to, że nie może zostać zakwalifikowany jako odpad w świetle załącznika II do Rozporządzenia Nr 259/93 tylko jako odpad podlegający notyfikacji, z tych względów, że przewóz przedmiotowego tłuszczu do Czech wymagał uzyskania zezwolenia właściwych organów państwa wysyłki i przeznaczenia.
Po drugie, należy przypomnieć, że system TRACES odnosi się wyłącznie do przepisów Rozporządzenia Nr 1774/2002 w zakresie przepisów sanitarnych dotyczących produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, które mogą być produktami lub odpadami. Ponadto system kontroli TRACES obejmuje tylko obszar powołanego wyżej rozporządzenia. Dlatego w dacie zgłoszenia wysyłki przedmiotowego tłuszczu do Czech, system TRACES nie mógł zasygnalizować niezgodności z przepisami Rozporządzenia nr 259/93 regulującego transgraniczne przemieszczanie odpadów.
Po trzecie, trzeba także podkreślić, że do dnia 12 lipca 2007 r. transgraniczne przemieszczanie produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego podlegało przepisom obydwu rozporządzeń tzn. Rozporządzenia Nr 1774/2002 oraz Rozporządzenia Nr 259/93. Transport odpadu-tłuszczu kategorii 1 wysłany z firmy R.K. Przedsiębiorstwo [...] został zatrzymany w dniu 1 czerwca 2007 r. przez funkcjonariuszy mobilnej grupy celnej co oznacza, że wysyłka odpadu-tłuszczu kategorii 1 do Czech powinna odbyć się zgodnie z przepisami art. 3-5 Rozporządzenia Nr 259/93.
Po czwarte, z zakresu przedmiotowego regulacji Rozporządzenia Nr 1013/2006 dotyczącego przemieszczania odpadów wyłączono przemieszczanie odpadów objętych wymaganiami Rozporządzenia Nr 1774/2002, tylko z powodu przesłanki określonej w motywie 11 preambuły Rozporządzenia Nr 1013/2006. Stanowi ona, że "konieczne jest uniknięcie powielania Rozporządzenia (WE) Nr 1774/2002 ustanawiającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi (...)". Oznacza to, że przed stosowaniem Rozporządzenia Nr 1013/2006 działały dwa systemy kontroli zaś z tego powodu, że powielały te same reżimy kontrolne, zdecydowano, żeby z jednego z nich zrezygnować.
Po piąte, dyspozycja art. 4 ust. 2 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października 2002 r. ustanawiającego przepisy sanitarne, dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, jednoznacznie stanowi, że podstawową formą unieszkodliwienia tłuszczu kategorii 1 jest jego unieszkodliwienie jako odpadu. Jednocześnie z dokumentów stanowiących załącznik nr 6 i 7 do wyjaśnień strony z dnia 12 czerwca 2007 r. wynika, iż tłuszcz kategorii 1 wywieziony przez stronę do czeskiej firmy B. był przeznaczony wyłącznie do "usunięcia", czyli był on przeznaczony do unieszkodliwienia. Na powyższych dokumentach znajdują się podpisy skarżącego R.K., co świadczy o tym, że miał on świadomość tego, że przedmiotowa substancja jest odpadem przeznaczonym do unieszkodliwienia.
Natomiast zgodnie z dyspozycją art. 16 ust. 2 obowiązującej wówczas, czyli w dniu 1 czerwca 2007 r. ustawy z dnia 30 lipca 2004 r. o międzynarodowym obrocie odpadami, jeżeli odpady zostały wywiezione z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na skutek nielegalnego międzynarodowego obrotu odpadami, za który odpowiedzialność ponosi wysyłający odpady, Główny Inspektor Ochrony Środowiska w drodze decyzji administracyjnej nakazuje przywóz i zagospodarowanie tych odpadów na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (RP) na koszt wysyłającego. Natomiast, jeżeli przywóz nastąpił przed datą wszczęcia postępowania administracyjnego przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, to tak jak w osnowie przedmiotowej decyzji należy określić tylko sposób postępowania z odpadami na terenie RP.
Po szóste, z tych względów wywóz odpadów do spalarni B. wymagał uzyskania zezwolenia organu, zgodnie z art. 3–5 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 259/93 z dnia 1 lutego 1993 r. w sprawie nadzoru i kontroli przesyłania odpadów w obrębie, do Wspólnoty Europejskiej oraz poza jej obszar. Dlatego też jeżeli R.K. nie dopełnił obowiązku uzyskania zezwolenia, to wywóz przedmiotowego tłuszczu kategorii 1 do Czech należy uznać za nielegalne transgraniczne przemieszczanie odpadów.
Po siódme, w tym stanie faktycznym i prawnym tej sprawy całkowicie chybiony jest również zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a. także art. 3 § 1 tejże ustawy "przez nierozpoznanie zarzutu naruszenia przez organ art. 8 k.p.a.", czyli zasady ogólnej pogłębiania zaufania do organów państwa.
Z tych względów i na podstawie art. 184 ustawy p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.