Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 29 grudnia 2005 r., sygn. akt II SA/Kr 17/02 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę H. D. na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2001 r., znak: [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania określonych robót. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd I instancji stwierdził, co następuje:
W dniu 19 października 2000 r. J. P. zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. o przeprowadzenie kontroli zgodności z prawem wykonania okna w ścianie szczytowej budynku gospodarczego na sąsiedniej działce nr 1049. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia [...] czerwca 2001 r., działając na podstawie art. 80 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 51 ust. 4, art. 81 ust. 1 pkt 1a oraz art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.), nałożył na H. D. obowiązek zamurowania cegłą pełną (pustakami) względnie luksferami lub innym podobnym materiałem otwór okienny znajdujący się na poziomie poddasza w zachodniej ścianie szczytowej budynku inwentarsko-gospodarczego w terminie do dnia 30 lipca 2001 r. w celu doprowadzenie budynku do stanu zgodnego z prawem.
Wykonane okno stanowi w ocenie organu istotne odstępstwo od zatwierdzonego projektu budowlanego, a ściana w której zostało ono wybite, zlokalizowana jest w odległości 3 metrów od granicy działki sąsiedniej.
Po rozpatrzeniu odwołania H. D. od powyższej decyzji, Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] listopada 2001 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.
Na powyższą decyzję H. D. złożyła skargę do sądu administracyjnego zarzucając, że decyzja o pozwoleniu na budowę z 1983 r. nie zakazywała wykonania okna w ścianie szczytowej zachodniej budynku, a okno to zostało w 2000 r. jedynie wyremontowane. Podniosła także, iż budynek zlokalizowany jest w odległości innej niż 3 metry.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał skargę za niezasadną, przyjmując za bezsporny fakt umiejscowienia okna w ścianie zachodniej budynku inwentarsko-składowego, znajdującego się na działce nr 1049 będącej własnością skarżącej H. D. Sąd zauważył, że treść decyzji z dnia 30 lipca 1983 r., Nr [...] o pozwoleniu na budowę wyraźnie zabraniała umiejscawiania jakichkolwiek otworów okiennych lub drzwiowych w ścianie ogniowej od strony działki B. P. W decyzji tej przyjęto także, iż odległość budynku inwentarsko-składowego od strony działki B. P. wynosi 3 metry.
Tym samym orzekające w sprawie organy nadzoru budowlanego prawidłowo przyjęły, że wykonanie otworu okiennego w ścianie zachodniej budynku inwentarsko-składowego na działce 1049 było istotnym naruszeniem treści pozwolenia na budowę, co czyni zasadnym wydanie nakazu wykonania robót budowlanych przywracających stan zgodności z prawem.
Sąd dostrzegł także, iż między treścią pozwolenia na budowę a projektem technicznym w zakresie obejmującym przedmiot niniejszej sprawy, występuje niezgodność. Jednakże okoliczność, iż w tym zakresie precyzyjna treść pozwolenia na budowę nie jest zgodna z treścią załącznika graficznego, przewidującego umiejscowienie otworu okiennego, nie może prowadzić do zmiany samej treści pozwolenia na budowę. Sąd podkreślił, że w dacie wydania przedmiotowego pozwolenia na budowę treść samego pozwolenia była zgodna z prawem, natomiast ten fragment załącznika graficznego, który zawiera rysunek okna w ścianie elewacji zachodniej, oddalonej o 3 metry od granic działki sąsiedniej, jest niezgodny z § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz.U. Nr 17, poz. 62). Zgodnie z brzmieniem powyższego przepisu budynki powinny być sytuowane w odległości co najmniej 4 metrów od granicy działki, przy czym odległość może być zmniejszona do 3 metrów, jeżeli ściana budynku od strony działki sąsiedniej nie ma otworów okiennych lub drzwiowych.
Analogiczna regulacja zamieszczona jest w § 12 ust. 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 140 ze zm.). W tej sytuacji brak ustalenia rzeczywistej daty wykonania otworu okiennego w ścianie zachodniej budynku nie ma istotnego znaczenia w sprawie. W związku z powyższym Sąd uznał, że organy prawidłowo zastosowały w rozpoznawanej sprawie przepisy Prawa budowlanego, a zwłaszcza art. 50 ust. 1 pkt 3 ustawy, zgodnie z którym w przypadkach innych niż określone w art. 48 Prawa budowlanego właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach.
Od powyższego wyroku H. D. złożyła skargę kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. W skardze kasacyjnej podniesiono zarzut naruszenia przepisów postępowania – art. 7, art. 75, art. 77 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu zarzutów skargi kasacyjnej podniesiono, że organy nie dokonały w sprawie żadnych ustaleń mających na celu wyjaśnienie przyczyn rozbieżności pomiędzy decyzją o pozwoleniu na budowę, a załącznikiem graficznym do tej decyzji. Nie wyjaśniono także dlaczego organ I instancji poprzestał wyłącznie na oględzinach i nie przeprowadził dowodu z opinii biegłego rzeczoznawcy – w tym przypadku geodety, który powinien ustalić faktyczny przebieg granicy pomiędzy działkami gruntu należącymi do stron. Skarżąca podnosi, że uprawdopodobniła swoje racje poprzez dołączone do akt sprawy dokumenty, w tym protokół oględzin dokonanych w postępowaniu przed sądem powszechnym, z którego wynika, że odległość granicy działek od budynku jest inna niż 3 metry.
Pismem z dnia 24 marca 2006 r. M. i J. P. złożyli odpowiedź na skargę kasacyjną, wnosząc o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Stosownie do regulacji art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie okoliczności przesądzające o nieważności postępowania z przyczyn, o których mowa w art. 183 § 2 ww. ustawy. Stwierdziwszy, iż w niniejszej sprawie okoliczności te nie miały miejsca, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do oceny zarzutów skargi kasacyjnej, uznając je za niemające usprawiedliwionych podstaw, z tego powodu, że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, których naruszenia zarzuca się w skardze kasacyjnej, nie były i nie mogły być stosowane przez Sąd pierwszej instancji, a jeżeli tak to nie mogły być przez ten Sąd naruszone. Postępowanie przed sądem administracyjnym jest normowane przepisami ww. Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Nie oznacza to oczywiście, że sanacji ulegają uchybienia proceduralne mające miejsce w postępowaniu toczonym na podstawie K.p.a. przed organami administracji publicznej, ale aby Naczelny Sąd Administracyjny mógł skontrolować czy wojewódzki sąd administracyjny nie przeszedł do porządku nad ewentualnymi uchybieniami proceduralnymi przed tymi organami konieczne jest postawienie Sądowi pierwszej instancji zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. b lub lit. c przez nieuwzględnienie skargi mimo naruszenia – zdaniem skarżącego – przepisów K.p.a. przez organ w toku postępowaniu administracyjnego i w konsekwencji niewłaściwego zastosowania przez Sąd pierwszej instancji któregoś z przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nakazujących uwzględnienie skargi (art. 145-150). Ponieważ w niniejszej sprawie skarga kasacyjna takiego zarzutu nie zawiera, ograniczając się do wskazania przepisów K.p.a. (art. 7, 75, 77 i 80), a nadto nie zawiera innych zarzutów naruszenia konkretnie wskazanych przepisów prawa przez Sąd pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny związany zarzutami skargi kasacyjnej, nie mogąc tych zarzutów domniemywać, orzekł jak w sentencji na podstawie art. 187 wielokrotnie przywoływanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.