Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 10 października 2019 r., sygn. akt II SA/Łd 216/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na skutek skargi Przedsiębiorstwa [...] Spółki Akcyjnej z siedzibą w Częstochowie (skarżący) uchylił decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w [...] z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie opłaty stałej za wprowadzenie oczyszczonych ścieków z terenu ujęcia wód podziemnych.
Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodził się Dyrektor Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w [...] i w skardze kasacyjnej zarzucił mu:
naruszenia prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), tj.:
art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z art. 271 ust. 5 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne (Dz.U. z 2018 r., poz. 2268 ze zm.), poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że pojęcie "maksymalna ilość ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi" może być interpretowana w sposób sprzeczny z zasadą clara non sunt interpretanda, czyli przyjęcie, iż obliczenie opłaty stałej za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi można dokonywać na podstawie rocznej ilości wprowadzanych ścieków, która nie jest wielkością maksymalną, czyli niezgodnie z dyspozycją z art. 271 ust. 5 Prawa wodnego, zgodnie z którą składową wzoru służącego ustaleniu opłaty stałej jest maksymalna ilość ścieków, która może być wprowadzona do wód lub do ziemi w jednostce czasu związanej z chwilowym wprowadzaniem ścieków do wód lub do ziemi (tj. w m3/s), któremu odpowiada ustalony w pozwoleniu wodnoprawnym maksymalna dobowa ilość ścieków w m3/h, a nie maksymalny roczny pobór wody, naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), tj.:
art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7a § 1 k.p.a., polegające na przyjęciu, iż w niniejszej sprawie "pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej" skutkujące rozstrzygnięciem wątpliwości na korzyść strony, czyli zastosowaniem art. 7a § 1 k.p.a., a w konsekwencji koniecznością obliczenia opłaty stałej za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi z zastosowaniem wskaźnika maksymalnego poboru rocznego jako wskaźnika korzystniejszego, podczas gdy prawidłowe odkodowanie normy prawnej wynikającej z treści przepisu art. 271 ust. 5 Prawa wodnego prowadzi do jednoznacznego i nie budzącego wątpliwości interpretacyjnych wniosku, że obliczenia opłaty stałej dokonuje się na podstawie największej ilości ścieków, jaką można wprowadzić do wód lub do ziemi na podstawie pozwolenia wodno-prawnego, co oznacza, że w sytuacji gdy pozwolenie wodnoprawne określa maksymalną ilość ścieków, która może być wprowadzona w jednostce czasu związanej z chwilowym wprowadzaniem ścieków, innej aniżeli w m3 na sekundę, tj. w m3 na godzinę, to należy przyjąć tę wielkość poboru wód i dokonać jej przeliczenia na m3/s,
- - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w związku z art. 271 ust. 5 Prawa wodnego i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a w zw. z art. 7a § 1 k.p.a. poprzez uchylenie decyzji Dyrektora Zarządu Zlewni w [...] Państwowego Przedsiębiorstwa Wody Polskie z dnia [...] stycznia 2019 r., znak: [...], wskutek błędnego przyjęcia, że decyzja ta narusza powołany przepis prawa materialnego oraz k.p.a.
W oparciu o przytoczone zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, rozpoznanie skargi skarżącego i jej oddalenie, jako niezasadnej, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Ponadto oświadczył, że zrzeka się rozpoznania sprawy na rozprawie.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ wskazał, że z treści przepisu art. 271 ust. 5 Prawa wodnego jednoznacznie wynika, że obliczenia opłaty stałej za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi dokonuje się przez pomnożenie trzech czynników, tj. jednostkowej stawki opłaty, czasu wyrażonego w dniach i maksymalnej ilości ścieków wyrażonej w m3/s, która może być wprowadzona do wód lub do ziemi na podstawie pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego. W jego ocenie, treść czynników składających się na wzór służący ustaleniu opłaty stałej za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi jest jednoznaczna, również w odniesieniu do czynnika "maksymalnej ilości ścieków wyrażonej w m3/s, która może być wprowadzana do wód lub do ziemi na podstawie pozwolenia wodnoprawnego". Wyjaśnił, że w przypadku, gdy pozwolenie wodnoprawne ustala maksymalną ilość ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi w m3/h, a nie w m3/s, to z uwagi na przepis art. 271 ust. 5 Prawa wodnego należy dokonać jego przeliczenia na m3/s.
Jednocześnie zwrócił uwagę, że w pozwoleniach wodnoprawnych nie ustala się maksymalnej, lecz dopuszczalną ilość ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi na rok, co potwierdza związanie tej wartości z rzeczywistym ilością wprowadzonych ścieków. Wyjaśnił, że jej przekroczenie skutkuje obowiązkiem poniesienia opłaty podwyższonej, która zależy od odpowiednio od ilości, stanu i składu ścieków albo minimalnej procentowej redukcji stężeń substancji w ściekach substancji zanieczyszczających w procesie oczyszczania ścieków, a w przypadku ścieków przemysłowych, dopuszczalnej ilości substancji zanieczyszczających oraz dopuszczalnej masy substancji, w tym w szczególności ilości substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego, w odprowadzanych ściekach przypadającej na jednostkę masy wykorzystanego surowca, materiału, paliwa lub wytworzonego produktu, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 1 - stosownie do warunków określonych w pozwoleniu wodnoprawnym albo pozwoleniu zintegrowanym (art. 280 pkt 2 lit. b w zw. z art. 283 ust. 1 Prawa wodnego).
W jego ocenie, Sąd I instancji, dokonał błędnej wykładni przepisu art 271 ust. 5 Prawa wodnego, przyjmując, że wyliczenia opłaty stałej można dokonać zarówno na podstawie maksymalnej ilości ścieków możliwych do wprowadzenia do wód lub ziemi w m3/h, jak i maksymalnej ilości możliwej do pobrania wody w m3/rok. Zwrócił również uwagę, że opłata stała, już ze swej nazwy, ma charakter opłaty niezmiennej, ryczałtowej i nie jest związana z rzeczywistą ilością zrzucanych ścieków.
Wskazując na orzecznictwo Wojewódzkich Sądów Administracyjnych podniósł, że z wyrażonego w wyrokach stanowiska wynika, że charakteryzują one opłatę stałą jako abonament za korzystanie z usług wodnych oraz wskazują, że jest ona odzwierciedleniem gotowości środowiska wodnego do udostępnienia lub obciążenia zasobów wodnych. Jednocześnie zwrócił uwagę, że akceptacja przeciwnego poglądu wyrażonego w zaskarżonym wyroku stanowiłaby naruszenia art. 32 ust. 1 Konstytucji RP
W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości oraz zasądzenie zwrotu kosztów za obydwie instancje, z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych i faktu, iż przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna.
W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący podniósł, że nie można zgodzić się z twierdzeniami skarżącego kasacyjnie organu jakoby norma zawarta w art. 271 ust. 5 ustawy Prawo wodne nie wzbudza wątpliwości co do jego interpretacji i wykładni. Zwrócił uwagę, że wykładnia i stosowanie tego przepisu być może nie budzi wątpliwości, w przypadku gdy odniesiemy go do pozwoleń wodnoprawnych wydanych w oparciu o przepisy obecnie obowiązującego Prawa wodnego, tj. art. 403 ust. 2 pkt 3, gdzie znalazł się wymóg ustalenia w takiej decyzji m.in. maksymalnej dopuszczalnej ilości wprowadzanych ścieków w m3 na sekundę. Jednakże zwrócił uwagę, że pozwolenia wodnoprawne wydawane przed wejściem w życie obowiązującej wersji ustawy Prawo wodne przygotowywane były na podstawie operatów wodnoprawnych, w których zawierano "określenie w m3 maksymalnej ilości godzinowej, średniej dobowej oraz maksymalnej rocznej.
Podniósł, że skoro ustawodawca nie wprowadził jednoznacznych zapisów, które pozwoliłyby na przetransponowanie limitów zawartych w pozwoleniach wodnoprawnych wydanych w oparciu o poprzednie przepisy na grunt nowych uregulowań w zakresie naliczania opłaty stałej za wprowadzanie ścieków do środowiska, organ nie może dokonywać arbitralnej wykładni art. 271 ust. 5 i dokonywać wyboru limitu, który pozwoli mu na naliczenie maksymalnie możliwej opłaty.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.
Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.
Przypomnieć wypada, iż jeżeli skarga kasacyjna oparta jest na obydwu podstawach kasacyjnych, co do zasady, rozpatrzeniu w pierwszej kolejności podlegać powinny zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, bowiem zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego mogą być oceniane przez Naczelny Sąd Administracyjny dopiero, gdy stan faktyczny sprawy i motywy jej rozstrzygnięcia nie budzą wątpliwości. W przedmiotowej sprawie zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego i procesowego zostały jednak tak skonstruowane, że pozostają ze sobą w związku. Tym samym muszą być one rozpatrzone łącznie.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że sprawy dotyczące opłaty stałej za wprowadzenie oczyszczonych ścieków z terenu ujęcia wód podziemnych i sposobu jej obliczania były już przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. m.in. wyrok NSA z 13 lutego 2020 r., sygn. akt II OSK 3691/18). Orzekający zaś w niniejszej sprawie skład Naczelnego Sądu Administracyjnego w pełni podziela zaprezentowane w nich stanowisko.
Przechodząc do rozpoznania zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej przypomnieć trzeba, że w pozwoleniach wodnoprawnych, które wydawane były na podstawie przepisów ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne, zgodnie z art. 128 ust. 1 pkt 1, organy ustalały ilość pobieranej lub odprowadzanej wody, w tym maksymalną ilość m3 na godzinę i średnią ilość m3 na dobę oraz maksymalną ilość m3 na rok. Natomiast art. 274 ust. 1 pkt 2 i art. 290 Prawa ochrony środowiska do 31 grudnia 2017 r. regulowały opłaty za wprowadzanie ścieków do wód i do ziemi oraz za pobór wód. Wysokość tych opłat zależała od ilości i jakości pobranej wody oraz od tego czy pobrano wodę powierzchniową czy podziemną, a także od jej przeznaczenia, zatem opłaty te związane były z faktycznym poborem wody lub wprowadzaniem ścieków do wód w danym czasie. Motywację do zmiany tego systemu opłat stanowiła okoliczność, iż adresaci pozwoleń wodnoprawnych w celu uniknięcia kar pieniężnych za przekroczenie warunków pozwolenia wnioskowali o nadwyżkę maksymalnych ilości pobieranej wody lub odprowadzanych ścieków.
Zmiana systemu tych opłat wywołana została wejściem w życie ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne (Dz. U. 2017 poz. 1566 z zm.). Przepisy tej ustawy stanowią zaś transpozycję do polskiego porządku prawnego m.in. dyrektywy 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej (Dz. Urz. WE L 327 ze zm., Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 5, str. 275) - Ramowa Dyrektywa Wodna. Stosownie do treści art. 9 ust. 1 cytowanej dyrektywy, Państwa Członkowskie uwzględniają zasadę zwrotu kosztów usług wodnych na zasadach określonych w tym przepisie, jednakże zwrot kosztów tych usług wiąże się z nałożeniem opłat na podmioty z nich korzystające. Opłaty te mają na celu zachęcenie użytkowników do bardziej racjonalnego i oszczędnego sposobu gospodarowania wodami.
Zwrócić również należy uwagę na treść wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 grudnia 2016 r., C-686/15 (Vodoopskrba i odvodnja d.o.o. v. Željce Klafurić, publ. ZOTSiS 2016/12/I-927), w uzasadnieniu którego wskazano, że ani z art. 9 dyrektywy 2000/60, ani z żadnego innego z jej artykułów nie wynika, żeby prawodawca unijny zamierzał stawiać przeszkody temu, by państwa członkowskie przyjęły odnośnie wody taką politykę cenową, która opiera się na naliczaniu użytkownikom ceny wody, która składa się z części zmiennej powiązanej z ilością rzeczywiście zużywanej wody i części stałej, która nie jest z tym zużyciem powiązana. W tych okolicznościach przyjąć należy, że prawodawca unijny pozostawił dowolność państwom członkowskim w kształtowaniu systemu opłat za usługi wodne, przy czym system ten ma uwzględniać analizę ekonomiczną wykonaną zgodnie z załącznikiem III do dyrektywy oraz zasadę "zanieczyszczający płaci".
Wraz ze zmianą ustawy o Prawie wodnym w 2017 r. wprowadzono w jej art. 271 ust. 1 opłaty stałe dla części usług wodnych, należą do nich opłaty: za pobór wód podziemnych i powierzchniowych, odprowadzanie do wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast oraz wód pochodzących z odwodnienia gruntów w granicach administracyjnych miast, jak również za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi. Sposób ustalania wysokości tych opłat nawiązuje do przyjętej w nowych pozwoleniach wodnoprawnych jednostki poboru wody w m3 na sekundę. W toku prac legislacyjnych przyjęcie tej jednostki uzasadniano analogią do mocy zamówionej (umownej) w energetyce (por. M. Białek, D. Chojnacki, T. Grabarczyk, Opłaty za usługi wodne w nowym prawie wodnym, Warszawa 2018 r., s.73).
Stosownie do obowiązującego aktualnie art. 403 ust. 2 pkt 1 Prawa wodnego z 2017 r., w pozwoleniu wodnoprawnym ustala się w szczególności ilość pobieranej wody, w tym dla wód powierzchniowych maksymalną ilość m3 na sekundę, średnią ilość m3 na dobę, maksymalną ilość m3 na godzinę oraz dopuszczalną ilość m3 na rok, a dla wód podziemnych maksymalną ilość m3 na sekundę, średnią ilość m3 na dobę oraz dopuszczalną ilość m3 na rok.
Należy zauważyć także, że w myśl art. 271 ust. 2 ustawy Prawo wodne z 2017 r. wysokość opłaty za pobór wód podziemnych ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, czasu wyrażonego w dniach i maksymalnej ilości wody podziemnej wyrażonej w m3/s, która może być pobrana na podstawie pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego, z uwzględnieniem stosunku ilości wody podziemnej, która może być pobrana na podstawie tych pozwoleń, do dostępnych zasobów wód podziemnych. Natomiast zdaniem organu, współczynnik "maksymalnej ilości wody podziemnej wyrażonej w m3/s" oznacza maksymalną ilość wody, która może być pobrana w ciągu godziny albo w ciągu roku po przeliczeniu na m3/s w zależności od tego, która z tych ilości jest większa. Za słuszne należało uznać stanowisko Sądu I instancji, iż wskazany przepis jest niejasny i w nawiązaniu do treści art. 128 ust. 1 pkt 1 Prawa wodnego z 2001 r., zgodnie z którym w pozwoleniu wodnoprawnym określano maksymalną ilość m3 na godzinę i średnią ilość m3 na dobę oraz maksymalną ilość m3 na rok, możliwe są co najmniej dwie różne jego interpretacje.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego sposób interpretacji cytowanego przepisu zaprezentowany przez organ nie znajduje jednak potwierdzenia w jego wykładni językowej. Zauważyć należy również, że wskaźnik maksymalnej ilości pobranych wód powinien być jednoznacznie określony. Nie może on zależeć od tego, który z możliwych do przyjęcia wskaźników po przeliczeniu na m3/s okaże się wyższy, bowiem taka interpretacja jest przejawem nadmiernego fiskalizmu, zaś organ nie wykazał, aby było to uzasadnione analizą ekonomiczną, o której mowa w art. 9 ust. 1 Ramowej Dyrektywy Wodnej.
Tym samym przyjąć należało, że Sąd Wojewódzki prawidłowo uznał, iż w zaistniałej sytuacji należało przyjąć interpretację bardziej korzystną dla podmiotów ponoszących te opłaty, zgodnie z treścią art. 7a § 1 k.p.a. Skoro bowiem opłaty za usługi wodne stanowią daninę publiczną, to tym samym przepisy nakładające te opłaty i określające sposób ich wyliczenia powinny być jasne, precyzyjne i nie powinny nasuwać żadnych wątpliwości co do zakresu nałożonego obowiązku. Nie sposób pominąć, iż opłaty stałe za usługi wodne są nowymi środkami prawnofinansowymi w polskim prawie wodnym. Ich wprowadzenie do polskiego systemu prawnego wymagało dostosowania tych regulacji do obowiązujących do tej pory przepisów dotyczących pozwoleń wodnoprawnych. Niewątpliwie w dacie orzekania przez organ w ustawie z dnia 20 lipca 2017 r. – Prawo wodne brak było przepisów przejściowych regulujących te kwestie. Rozwiązania takie zostały bowiem wprowadzone dopiero na mocy art. 1 pkt 88 ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy - Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r., poz. 2170).
Wtedy to dodano art. 552a, zgodnie z treścią którego "W przypadku gdy pozwolenie wodnoprawne albo pozwolenie zintegrowane nie określa zakresu korzystania z wód w m3/s, ustalenia wysokości opłaty stałej za usługi wodne, o których mowa w art. 271 ust. 2-5, dokonuje się z uwzględnieniem wyrażonych w m3 na godzinę maksymalnych ilości możliwych do:
- 1) pobrania wód podziemnych albo powierzchniowych,
- 2) odprowadzania do wód - wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast,
- 3) odprowadzania do wód - wód pochodzących z odwodnienia gruntów w granicach administracyjnych miast,
- 4) wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi
- - określonych w pozwoleniach wodnoprawnych albo pozwoleniach zintegrowanych i przeliczonych na m3/s."
Stosownie do treści art. 9 ustawy nowelizującej, przepisy art. 552a ustawy zmienianej stosuje się po raz pierwszy do opłat stałych za usługi wodne za rok 2020. Jak zaś wskazano w uzasadnieniu projektu omawianej ustawy z uwagi na przedmiot regulacji zasadne jest usunięcie dotychczasowych wątpliwości interpretacyjnych i dodanie do ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne przepisu jednoznacznie wskazującego wartość, którą należy przyjąć do ustalenia opłaty stałej w przypadku wydanych na podstawie przepisów dotychczasowych pozwoleń wodnoprawnych albo pozwoleń zintegrowanych, które nie określały maksymalnej ilości poboru wód, maksymalnej ilości odprowadzanych wód, a także maksymalnej ilości ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi, wyrażonej w m3/s.
Mając na uwadze powyższe przyjąć należało, że skoro określony w pozwoleniu wodnoprawnym wskaźnik maksymalnego poboru godzinowego wód podziemnych przeliczony na m3/s ma być stosowany do ustalenia wysokości opłat stałych począwszy od 2020 r., to w stosunku do opłat stałych za okres od 1 stycznia 2018 do 31 grudnia 2018 r. należy stosować przepisy obowiązujące dotychczas. Biorąc zaś pod uwagę nieprecyzyjne sformułowanie przepisów w tym zakresie – na co zwrócił również uwagę ustawodawca w uzasadnieniu projektu ustawy nowelizującej - należy uznać, że dokonana przez Sąd I instancji, bardziej korzystna dla podmiotu zobowiązanego do uiszczenia opłaty, wykładnia art. 271 ust. 2 Prawa wodnego w zw. z art. 7a § 1 k.p.a. była prawidłowa.
Tym samym uznać należało, że zarówno zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z art. 271 ust. 5 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne, jak i zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7a § 1 k.p.a. są nieuzasadnione. Podobnie również ostatni z podniesionych przez stronę zarzutów – stanowiący w istocie powtórzenie wcześniej podniesionych przez skarżącego kasacyjnie uchybień – dotyczący naruszania art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w związku z art. 271 ust. 5 Prawa wodnego i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a w zw. z art. 7a § 1 k.p.a., nie mógł okazać się usprawiedliwiony.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a.