Uzasadnienie
Uzasadnienie:
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 14 października 2015 r., sygn. akt II SA/Gd 301/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, oddalił skargę [...] na postanowienie Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzenia egzekucji w sprawie nakazu rozbiórki.
Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku przedstawił następujący stan faktyczny sprawy:
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] ostateczną decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) – dalej jako ustawa – Prawo budowlane, nakazał [...] rozbiórkę obiektu budowlanego - reklamy - zlokalizowanego w [...], bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę.
Na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 13 sierpnia 2014 r. wszczęto postępowanie egzekucyjne w celu wyegzekwowania obowiązku wynikającego z opisanej wyżej decyzji.
Pismem z dnia 4 września 2014 r. skarżący [...] wniósł zarzuty, wskazując na: niewykonalność obowiązku, niedopuszczalność egzekucji administracyjnej, niedopuszczalność zastosowanych środków egzekucyjnych w postaci grzywny w celu przymuszenia oraz wykonania zastępczego, zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. Wyjaśnił, że zarzuty uzasadnione są błędną wykładnią pojęcia "obiekt budowlany" dokonaną przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]. Zdaniem skarżącego organ bezzasadnie uznał, że reklama jest obiektem budowlanym – budowlą, którego budowa wymaga pozwolenia na budowę. W ocenie skarżącego obiekt reklamowy należy zakwalifikować jako tablicę lub urządzenie reklamowe, którego posadowienie wymaga wyłącznie zgłoszenia.
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], postanowieniem z dnia 29 października 2014 r., oddalił zarzuty zgłoszone przez [...] wyjaśniając, że na przedmiotowej działce wykonana jest konstrukcja stalowa z profili stalowych trwale połączonych gruntem za pomocą czterech stóp fundamentowych. Wybudowanie obiektu budowlanego – reklamy traktuje się jako budowlę. Ponadto stwierdził, że grzywna w celu przymuszenia jest najmniej uciążliwym środkiem prowadzącym do wyegzekwowania obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego. Organ do tej pory nie wydał postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia, jak również nie prowadzi wykonania zastępczego. Tytuł wykonawczy oznacza wszczęcie egzekucji administracyjnej będącej częścią postępowania egzekucyjnego. Tylko zasadność przesłanek wymienionych w art. 33 pkt 1-10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2014 r., poz. 1619 ze zm.) zwanej dalej: "p.e.a.", mogła być rozpatrywana przez organ nadzoru budowlanego w ramach wniesionych zarzutów przez skarżącego do postępowania egzekucyjnego.
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący zarzucił mu naruszenie art. 33 pkt 5, 6 i 8 ustawy, art. 35 § 1 ustawy i art. 59 § 1 pkt 7 p.e.a. oraz wniósł o jego uchylenie, umorzenie postępowania egzekucyjnego oraz o uchylenie zastosowanych środków egzekucyjnych.
Podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zarzutach do postępowania egzekucyjnego, a ponadto dodał, że pomimo wystąpienia przesłanek ustawowych organ nie wstrzymał czynności egzekucyjnych ani nie umorzył postępowania egzekucyjnego.
Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Gdańsku, postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r. utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] października 2014 r. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie, organ odwoławczy wyjaśnił, że na etapie prowadzonego postępowania egzekucyjnego nie dokonuje się weryfikacji decyzji nakazującej rozbiórkę. Dlatego zarzut o błędnym zakwalifikowaniu banneru reklamowego jako obiektu budowlanego na obecnym etapie postępowania nie podlega weryfikacji. Organ II instancji nie może podważać zasadności tytułu wykonawczego.
Ponadto stwierdził - w odniesieniu do zarzutu niedopuszczalności egzekucji – że wystawienie tytułu wykonawczego poprzedziło upomnienie doręczone prawidłowo w dniu 3 lipca 2014 r. Dodał też, że na obecnym etapie żaden z wskazywanych przez skarżącego środków egzekucyjnych nie został jeszcze zastosowany. W ocenie organu odwoławczego wniosek skarżącego o wstrzymanie egzekucji – w świetle nowego brzmienia art. 35 § 1 p.e.a., który stanowi, że zgłoszenie zarzutu powoduje zawieszenie prowadzenia egzekucji z mocy prawa – stał się bezprzedmiotowy.
W skardze na powyższe postanowienie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji. Powtórzył zarzuty zawarte w zażaleniu, a ponadto zarzucił naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na niewyjaśnieniu wszystkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy dotyczących obowiązku rozbiórki reklamy zlokalizowanej na działce nr [...], a także art. 124 § 1 i 2 w zw. z art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a. poprzez błędne uzasadnienie postanowienia.
W uzasadnieniu skargi podtrzymał swoje stanowisko, twierdząc, że nie był zobowiązany do uzyskiwania pozwolenia na budowę obiektu reklamowego, a zatem bezzasadnie wszczęto postępowanie egzekucyjne w celu wykonania obowiązku jego rozbiórki, jak również stanowisko o naruszeniu art. 59 § 1 pkt 7 i art. 35 § 1 p.e.a. Dodał, że przedmiotowy obiekt reklamowy położony jest na działce, której właścicielem nie jest skarżący.
W odpowiedzi na skargę Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Gdańsku wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, oddalając skargę, stwierdził, że materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie postanowień stanowiły przepisy art. 33 i art. 34 p.e.a., które określają możliwości wniesienia zarzutów do wystawionego tytułu wykonawczego, stanowiącego podstawę do prowadzenia egzekucji administracyjnej, zwracając uwagę na okoliczność, że skarżący w zarzutach wskazał na błędną kwalifikację ww. obiektu budowlanego, jako wymagającego uzyskania pozwolenia oraz na zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego.
Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z art. 3 § 1 p.e.a. egzekucję administracyjną stosuje się do obowiązków, gdy wynikają one z decyzji lub postanowień właściwych organów, a w niniejszej sprawie jest bezsporne, że skarżący nie wykonał nałożonego na niego decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] kwietnia 2014r. obowiązku rozbiórki wybudowanego w warunkach samowoli budowlanej obiektu budowlanego – reklamy
Sąd I instancji podkreślił, że zgodnie z art. 29 § 1 p.e.a., organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej, przy czym organ ten nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Zarzuty oraz inne środki odwoławcze przysługujące w ramach postępowania egzekucyjnego nie mogą być wykorzystywane do weryfikacji decyzji administracyjnych, stanowiących podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 października 1999 r., sygn. akt IV SA 1104/96, Lex nr 47780). Dopóki więc w obiegu prawnym pozostaje decyzja ostateczna stanowiąca tytuł wykonawczy, podlega ona egzekucji, a organ egzekucyjny nie jest uprawniony do merytorycznego badania tej decyzji i nie ma możliwości negowania prawidłowości nałożenia obowiązków. Słuszny w opinii tego Sądu zatem jest wniosek organów rozstrzygających w sprawie, że skoro kwestionowany przez skarżącego tytuł wykonawczy, zostały wystawiony w oparciu o ostateczną decyzję organu nadzoru budowlanego, zarzut błędnej kwalifikacji obiektu budowlanego objętego nakazem rozbiórki w tej decyzji nie może zostać uwzględniony.
Sąd ten wyjaśnił też, że w tytule wykonawczym z dnia 13 sierpnia 2014 r. zostały wskazane dwa środki egzekucyjne, tj. grzywna w celu przymuszenia i wykonanie zastępcze, lecz w niniejszej sprawie miało miejsce jedynie wydanie tytułu egzekucyjnego stanowiące wszczęcie postępowania egzekucyjnego. Na dalszym etapie tego postępowania organ dokona zaś wyboru środka egzekucyjnego. Sąd ten podkreślił, że z uwagi na charakter obowiązku podlegającego egzekucji administracyjnej w niniejszej sprawie, organ egzekucyjny będzie miał możliwość zastosowania jedynie dwóch wyżej wymienionych środków egzekucyjnych. I takie właśnie środki egzekucyjne zostały wskazane w wystawionym tytule wykonawczym. Na obecnym etapie postępowania egzekucyjnego żaden z tych środków nie został jeszcze zastosowany, zatem brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutów skarżącego o zbytniej uciążliwości zastosowanych środków egzekucyjnych.
W ocenie Sądu I instancji, brak było podstaw, aby uwzględnić zarzuty skargi dotyczące braku zastosowania art. 35 § 1 i art. 59 § 1 pkt 7 ustawy Zgodnie z art. 35 § zgłoszenie przez zobowiązanego zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 zawiesza postępowanie egzekucyjne do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonego zarzutu, o ile wierzyciel po otrzymaniu zarzutu nie wystąpi z uzasadnionym wnioskiem o podjęcie zawieszonego postępowania egzekucyjnego. Jak stwierdził ten Sąd, bezprzedmiotowe jest zatem żądanie skarżącego, który domagał się wstrzymania czynności egzekucyjnych, skoro prowadzenie egzekucji - na skutek wniesionych zarzutów – podlegało zawieszeniu z mocy prawa. Nie zachodziły również przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego określone w art. 59 § 1 pkt 7 p.e.a., albowiem egzekucja administracyjna w niniejszej sprawie jest dopuszczalna, zaś upomnienie skarżącemu doręczono.
W ocenie Sądu I instancji, również twierdzenie skarżącego o nieprzysługującym mu tytule własności do nieruchomości, na której posadowiony jest obiekt budowlany – reklama, nie mogło stanowić podstawy do uwzględnienia skargi, albowiem skarżący jest adresatem decyzji nakazującej rozbiórkę w następstwie ustalenia, że jest on inwestorem robót budowlanych.
Mając na względzie powyższe Sąd I instancji, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. nr 153, poz. 1270), dalej zwanej: "p.p.s.a.", skargę jako bezzasadną oddalił.
Skarżący, [...], wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zaskarżając go w całości, domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od organu administracji kosztów zastępstwa procesowego (wynagrodzenia adwokata) za sporządzenie oraz wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, t.j.:
1/ art. 145 §1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 59 §1 pkt 4 p.e.a., poprzez nieuchylenie zaskarżonego postanowienia Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia 18 marca 2015 r. pomimo jego wadliwości, a to wobec błędnego ustalenia, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzi podstawa do umorzenia postępowania egzekucyjnego w administracji ze względu na błąd co do osoby zobowiązanego.
2/ art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 29 §1 p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na oddaleniu skargi, w sytuacji gdy organ drugiej instancji nieprawidłowo zbadał dopuszczalność egzekucji administracyjnej wszczętej na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] wystawionego w dniu [...] sierpnia 2014 r. przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] wadliwie przyjmując, że Skarżący domaga się zmiany decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r., będącej podstawą nałożenia obowiązku objętego egzekucją administracyjną;
3/ art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 33 § 1 pkt 1 p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na oddaleniu skargi, pomimo wykazania przez skarżącego, że nie był zobowiązanym - inwestorem robót budowlanych polegających na wybudowaniu w ramach samowoli budowlanej obiektu - reklamy położonej w [...] na działce oznaczonej ewidencyjnie nr [...], co wobec nieistnienia obowiązku czyniło niedopuszczalną egzekucję administracyjną wszczętą na postawie tytułu wykonawczego wystawionego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] sierpnia 2014r.;
4/ art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 1 a pkt 20 p.e.a. w zw. z art. 33 § 1 pkt 4 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na oddaleniu skargi, wobec przyjęcia za prawidłowe ustalenia organu egzekucyjnego, że skarżący był adresatem decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bytowie nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. nakazującej rozbiórkę obiektu budowlanego oraz adresatem obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego w postępowaniu egzekucyjnym, pomimo wykazania, że nie był inwestorem robót budowlanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej, w odniesieniu do 1/ zarzutu wskazano, że skarżący nie był inwestorem obiektu budowlanego, który stanowił reklamę przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą - restauracja "MŁYN" w Bytowie, który był zarazem inwestorem prac budowlanych polegających na posadowieniu reklamy. Podkreślono, że skarżący nie jest przedsiębiorcą, nie prowadzi działalności gospodarczej, ani nie jest wspólnikiem spółek cywilnych czy spółek handlowych, w związku z czym nie mógł być zobowiązanym do spełnienia obowiązku o charakterze niepieniężnym, polegającym na demontażu obiektu budowlanego.
Wywodzono, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] nakazująca rozbiórkę obiektu budowlanego – reklamy, zawierała pierwotną wadę, bowiem była adresowana do osoby, która nie była stroną postępowania administracyjnego.. Zarzucono, że błędne było uznanie Sądu I instancji, że skarżący był właścicielem, względnie inwestorem obiektu budowlanego – reklamy.
W odniesieniu do zarzutu 2/ argumentowano, że Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nieprawidłowo zakwalifikował żądanie skarżącego, jako zmierzające do weryfikacji decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r., gdy tymczasem skarżący w przedmiotowym postępowaniu nie kwestionował merytorycznego rozstrzygnięcia zawartego w treści tej decyzji, lecz wskazywał na pierwotną wadliwość egzekucji administracyjnej, wynikającą z wadliwości ww. decyzji z dnia [...] kwietnia 2014 r. Wywodzono, że pomimo zależności, jaka wystąpiła między decyzją administracyjną a prowadzoną na jej podstawie egzekucją, zarzuty i środki odwoławcze zastosowane przez skarżącego nie zmierzały do zmiany decyzji administracyjnej lecz uchylenia zastosowanych środków egzekucyjnych (zobowiązania do rozbiórki obiektu budowlanego) oraz umorzenia egzekucji administracyjnej.
W odniesieniu do zarzutu 3/ (błędnie wskazanego w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, jako zarzut 4) wywodzono, że zaistnienie wystąpienia przesłanki umorzenia postępowania (art. 59 § 1 pkt 4 p.e.a., z uwagi na błąd co do osoby zobowiązanego), implikowało uznanie zarzutu nieistnienia obowiązku po stronie skarżącego na podstawie art. 33 §1 pkt 1 p.e.a. Skierowanie egzekucji wobec osoby, która nie była zobowiązanym w rozumieniu art. 1a pkt 20 p.e.a. czyniło niedopuszczalnym nałożony na skarżącego obowiązek demontażu obiektu budowlanego.
W nawiązaniu do zarzutu 4/ (błędnie wskazanego w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, jako zarzut 5), wywodzono, że wadliwość rozstrzygnięcia polegała na oddaleniu skargi, wobec przyjęcia za prawidłowe ustaleń, że skarżący był właściwym adresatem decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. oraz zobowiązanym w rozumieniu art. la pkt 20 p.e.a. na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...], albowiem w treści skargi na postanowienie Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wykazał, (jako osoba niebędąca właścicielem nieruchomości, na której wybudowano obiekt budowlany) że nie był inwestorem robót budowlanych (wystąpił błąd określony w art. 59 §1 pkt 4 u.p.e.a.), w związku z czym nie można przyjąć, że po stronie skarżącego istniał podmiotowy obowiązek demontażu reklamy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych, będąc związany granicami skargi kasacyjnej.
W skardze kasacyjnej zawarto jedynie zarzuty naruszenia przepisów postępowania, lecz żaden z nich nie okazał się zasadny.
Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 145 §1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 59 §1 pkt 4 p.e.a., wskazujący na wadliwość zaskarżonego postanowienia ze względu na błąd co do osoby zobowiązanego. Przepis art. 59 §1 pkt 4 p.e.a. stanowi, że postępowanie egzekucyjne umarza się, gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego lub gdy egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego.
Błąd co do osoby zobowiązanego zachodzić może jedynie wówczas, gdy w tytule wykonawczym została wskazana osoba, na której nie ciążył obowiązek egzekucyjny wynikający z orzeczenia nakładającego tenże obowiązek. Zasadą jest bowiem zgodność tytułu wykonawczego z decyzją stanowiącą podstawę jego wystawienia. Skoro podstawą wystawienia tytułu wykonawczego była decyzja określająca zobowiązanie, to w tytule wykonawczym musi być wskazana jako zobowiązana osoba na którą decyzją tą nałożono obowiązek. W realiach niniejszej sprawy nie budzi wątpliwości, że istnieje w obrocie prawnym decyzja ostateczna Powiatowego Inspektora nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r., z której można wywieść ciążący na skarżącym kasacyjnie obowiązek egzekucyjny wykonania rozbiórki obiektu budowlanego, skoro obowiązek ten nie został wykonany dobrowolnie. To zaś oznacza, iż nie ma podstaw do twierdzenia, że w postępowaniu egzekucyjnym wystąpił błąd co do osoby zobowiązanego.
Sytuacja ta może ulec zmianie, jeśli w wyniku działań prawnych zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego decyzja stanowiąca podstawę wystawienia tytułu wykonawczego, a więc w niniejszej sprawie - decyzja nakazująca rozbiórkę obiektu budowlanego w postaci reklamy. Orzecznictwo sądów administracyjnych jednoznacznie wskazuje, iż zarzut w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego podnoszący błąd co do osoby zobowiązanego nie może w praktyce zmierzać do ustalenia osoby zobowiązanego, na co wskazuje skarga kasacyjna (vide: - wyrok NSA z 21.08.2015 r., sygn. akt II OSK 24/14; - wyrok NSA z 18.03.2014 r., sygn. akt II OSK 2494/12; - wyrok NSA z 21.06.2016 r., sygn. akt II OSK 2539/14; - wyrok NSA z 3.04.2014 r., sygn. akt II OSK 2658/12).
Zarzut błędu co do osoby zobowiązanego powinien dotyczyć jedynie kontroli formalnej tożsamości osoby, co do której prowadzi się egzekucję. Do prowadzenia szerszych ustaleń, czy wręcz weryfikacji osoby zobowiązanego w kierunku ustalenia zasadności obciążenia jego egzekwowanym obowiązkiem organ egzekucyjny nie ma prawa (T. Lewandowski, P. Ostojski, Błąd co do osoby zobowiązanego jako podstawa zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym w administracji, Przegląd Prawa Publicznego 2011, z. 9, s. 79-85). Innymi słowy, zarzut co do osoby zobowiązanego nie może zmierzać do merytorycznego ustalenia osoby zobowiązanego. W przeciwnym wypadku sprowadzałby się do badania zasadności prowadzonego postępowania egzekucyjnego, co zostało zabronione przez ustawodawcę w art. 29 § 1 p.e.a.
Zarzut zatem naruszenia art. 145 §1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 59 §1 pkt 4 p.e.a., uznać należało za całkowicie bezzasadny.
Z tych samych też przyczyn jako bezpodstawny należało uznać zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 1 a pkt 20 p.e.a. w zw. z art. 33 § 1 pkt 4 u.p.e.a., który opiera się na założeniu, że w sposób wadliwy przyjęto, iż skarżący był adresatem decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] kwietnia 2014 r. nakazującej rozbiórkę obiektu budowlanego oraz adresatem obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego w postępowaniu egzekucyjnym, pomimo wykazania, że nie był inwestorem robót budowlanych.
Nie był też zasadny zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 29 §1 p.e.a. poprzez nieprawidłowe zbadanie dopuszczalność egzekucji administracyjnej wszczętej, co polegało na wadliwym przyjęciu, że skarżący domaga się zmiany decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] kwietnia 2014 r., będącej podstawą nałożenia obowiązku objętego egzekucją administracyjną.
Przepis art. 29 § 1 p.e.a., stanowi, że organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej i nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym.
Wbrew wywodom zawartym w skardze kasacyjnej Sąd I instancji w sposób prawidłowy, zgodny z ww. przepisem przyjął, że dopóki w obiegu prawnym pozostaje decyzja ostateczna stanowiąca tytuł wykonawczy, podlega ona egzekucji, a organ egzekucyjny nie jest uprawniony do merytorycznego badania tej decyzji i nie ma możliwości negowania prawidłowości nałożenia obowiązków, a tego w istocie domagał się skarżący, skoro przytaczał merytoryczną argumentację celem wykazania, że w sposób nieprawidłowy nałożono na niego obowiązek wykonania rozbiórki. Skarżący domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia, uzasadniał tego konieczność wadliwością decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] kwietnia 2014 r., co oznacza, że organ egzekucyjny miałby merytorycznie badać zasadność tej decyzji. Jest to stanowisko bezzasadne w świetle poczynionych wyżej wywodów i dlatego też omawiany zarzut należało uznać za nietrafny.
Wobec powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.