Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 8 grudnia 2004 r. oddalił skargę H. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] października 2002 r. wydana w trybie art. 127 § 3 kpa, utrzymującą w mocy decyzję tego organu z dnia 7 sierpnia 2002 r. orzekającą o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] września 2002 r., ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy budynku jednorodzinnego z garażem oraz przyłącza wody i kanalizacji na nieruchomości przy ul. [...] i [...] w S. W uzasadnieniu wyroku sąd wskazał, że organ nadzoru trafnie uznał, iż skarżąca H. W. nie legitymuje się interesem prawnym w rozumieniu art. 28 kpa w sprawie, której dotyczy decyzja Prezydenta Miasta S. z dnia [...] września 2001 r., nie jest zatem uprawniona do występowania z wnioskiem o stwierdzenie nieważności tej decyzji.
Jest bowiem właścicielką działki o numerze [...], która nie graniczy bezpośrednio z działką, której dotyczy omawiana decyzja - bowiem od działek tych oddzielona jest działką Nr [...], na której nie przewidziano realizacji jakichkolwiek obiektów czy urządzeń budowlanych. Podnoszone zaś w skardze kwestie dotyczące realizacji budowy niezgodnie z warunkami decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu mogą być ewentualnie przedmiotem postępowania przed organami nadzoru budowlanego jako organami powołanymi do usuwania skutków samowoli budowlanej. Skargę kasacyjną od tego wyroku wniosła H. W. reprezentowana przez radcę prawnego. Jako podstawa skargi kasacyjnej wskazane zostały przepisy prawa materialnego: art. 42 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zmianami) i art. 140 kc oraz przepisy postępowania: art. 28 i 156 § 1 pkt 2 kpa przez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania przestrzennego wydanej z naruszeniem art. 7, 8, 9, 10 § 1, 11, 61 § 4, 104 i 107 kpa oraz art. 5 ust. 2 pkt 4 prawa budowlanego, a także art. 29 i 32 "oraz pozostałych artykułów w zakresie rozgraniczenia nieruchomości".
Z tych względów skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozstrzygnięcie sprawy co do istoty tj. orzeczenie o nieważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji: budowa budynku mieszkalnego z przyłączami wydanej na wniosek A. i K. S. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że skarżąca upatruje swój przymiot strony, a tym samym swoją legitymację do wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla zamierzonej budowy budynku mieszkalnego na działkach nie przylegających bezpośrednio do jej nieruchomości w tym, że w związku z budową tego budynku usypana została skarpa na działce Nr [...] znajdującej się pomiędzy jej nieruchomością, a terenem oznaczonym w decyzji jako przewidziany pod omawianą zabudowę.
Wykonanie tej skarpy, zdaniem skarżącej narusza jej prawo własności, powoduje określone szkody skarżącej, a tym samym – nieruchomość skarżącej znalazła się w zasięgu oddziaływania obiektu budowlanego realizowanego przez małż. S. Z tych względów zdaniem skarżącej oddalenie jej skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonane zostało z naruszeniem przepisów przytoczonych w osnowie skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Skarżąca podnosi, że przepis art. 42 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 89, poz. 515 ze zmianami) obowiązującej w dacie wydania zaskarżonej decyzji zapewnia ochronę interesów osób trzecich w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Ochrona ta dotyczy jednak przede wszystkim właścicieli (użytkowników wieczystych) nieruchomości bezpośrednio przylegających do nieruchomości, której dotyczy wydana decyzja, a także – właścicieli (wieczystych użytkowników) działek położonych dalej, jeśli zamierzona inwestycja z uwagi na jej rodzaj stwarzać może uciążliwości o zasięgu obejmującym te działki. Przepis ten stanowi, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu określa wymagania, dotyczące ochrony interesów osób trzecich. Z przepisu tego nie wynika jednak przymiot strony dla osoby, której nieruchomość nie przylega bezpośrednio do działki inwestora, a zamierzona przez inwestora inwestycja, z uwagi na jej rodzaj, nie stwarza uciążliwości przekraczających granice działki.
Taka sytuacja zachodzi w spawie niniejszej. Przedmiotem decyzji, której naruszenia w trybie stwierdzenia nieważności domaga się skarżąca jest zamierzona budowa obiektu mieszkalnego z garażem, a więc inwestycji, która nie jest uciążliwa i nie stwarza zagrożeń dla sposobu użytkowania działek sąsiednich. Skoro zatem działka skarżącej nie sąsiaduje bezpośrednio z terenem inwestycji, a nadto w sprawie nie występują okoliczności, z których możliwe byłoby wywiedzenie interesu prawnego skarżącej w kwestionowaniu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji, to nie ma podstaw do przyjęcia, iż skarżącej przysługuje prawo żądania stwierdzenia nieważności tej decyzji.
Zważywszy treść uzasadnienia skargi kasacyjnej należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 40 ust. 1 pow. ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu rozstrzyga jedynie o zgodności zamierzonej inwestycji z przeznaczeniem terenu, określonym w obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego i przepisami szczególnymi. Stosownie zaś do regulacji art. 46 ust. 2 tej ustawy decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie rodzi praw do terenu, nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. To zaś oznacza, że decyzja ta nie uprawnia do wykonywania jakichkolwiek robót budowlanych. Roboty związane z budową zamierzonej inwestycji można rozpocząć dopiero po uzyskaniu przez inwestora ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, dla uzyskania której wymagana jest decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Podnoszona więc w skardze okoliczność, że w trakcie wykonywania robót inwestor naruszył granice jej działki oraz że wykonał nasyp powodujący szkody na działce skarżącej pozostają bez związku z legalnością wydanej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Nie można więc uznać, że decyzja ta wywiera wpływ na sytuacje prawną skarżącej, a tym samym – nie można przyjąć, że skarżąca ma interes prawny, a tym samym – status strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności tej decyzji.
Ponieważ w skardze kasacyjnej nie wykazano ani naruszeń prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie ani naruszeń stosowanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny prawa procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) – orzekł jak w sentencji.