Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 12 czerwca 2013 r., sygn. akt II OSK 399/12

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 25 października 2011 r., sygn. akt II SA/Po 457/11, oddalił skargę A. B. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą Zakład "B." A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] marca 2011 r. w przedmiocie odmowy zezwolenia na odbieranie odpadów komunalnych.

Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Wnioskiem z dnia 13 stycznia 2010 r. A. B., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą Zakład "B." A. B. z siedzibą w R. nr [...] ([...] K.) wystąpił o udzielenie zezwolenia na odbiór odpadów komunalnych stałych od mieszkańców z terenu Miasta i Gminy W..

W dniu 19 kwietnia 2010 r. Burmistrz Miasta i Gminy W. wezwał A. B. do przedstawienia dokumentacji: 1. poświadczającej dysponowanie stanowiskiem odbioru odpadów wielkogabarytowych i niebezpiecznych, znajdującym się na terenie gminy W.;

1. 2. zdjęć poszczególnych pojazdów specjalistycznych z widocznym numerem rejestracyjnym;
2. 3. wskazania miejsca mycia i dezynfekowania pojazdów oraz pojemników;
3. 4. wskazania miejsca napraw pojazdów;
4. 5. udokumentowania gotowości odbioru odpadów komunalnych przez prowadzącego składowisko odpadów w B.;
5. 6. przedstawiającej sposób realizacji obowiązku selektywnego odbierania odpadów, a także odbioru odpadów niebezpiecznych oraz sprzętu elektrycznego i elektronicznego;
6. 7. sposób realizacji obowiązku ograniczenia masy odpadów ulegających biodegradacji składowanych na składowisku odpadów.

Pismem z dnia 6 maja 2010 r. A. B. odpowiedział na wezwanie. Do pisma dołączył szereg dokumentów, w tym zaświadczenie Wójta Gminy K., iż prowadzący przez niego Zakład ma urządzoną bazę techniczną na własnej działce oznaczonej nr [...], położoną w obrębie geodezyjnym D. Pismem z dnia 11 maja 2010 r. Burmistrz Miasta i Gminy W. ponownie wezwał A. B. o uzupełnienie wniosku o dokumentację potwierdzającą dysponowanie stanowiskiem do odbioru odpadów wielkogabarytowych oraz stanowiskiem do odbioru odpadów niebezpiecznych, znajdującym się na terenie gminy W.. Wyjaśnił, że wymóg taki został określony w § 1 pkt 7 uchwały nr XXVI/349/2009 Rady Miejskiej w W. z dnia 29 września 2009 r.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] Burmistrz Miasta i Gminy W., działając na podstawie art. 8, art. 8a ust. 3 oraz art. 9 ust. 1c ustawy z dnia 13 W. 1996 r. utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. Nr 132, poz. 622, ze zm.) odmówił A. B. zezwolenia na odbieranie odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości z terenu Miasta i Gminy W. W motywach rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że w odpowiedzi na wystosowane wezwanie przedstawił on tylko część brakujących dokumentów. Zgodnie z uchwałą nr XXVI/349/2009 Rady Miejskiej w W. przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia powinien udokumentować posiadanie stanowiska odbioru odpadów wielkogabarytowych i niebezpiecznych, znajdującego się na terenie gminy W. (§ 1 ust. 7). Tymczasem A. B. wykazał jedynie dysponowanie podobnym stanowiskiem na obszarze gminy K. Pomimo wezwań wnioskodawca nie doręczył wymaganej dokumentacji dotyczącej posiadania stanowiska odbioru odpadów wielkogabarytowych oraz stanowiska do odbioru odpadów niebezpiecznych, znajdującego się na terenie gminy W. Następnie Burmistrz podkreślił, że 11 maja 2010 r. ponownie wezwał A. B. do uzupełnienia wniosku.

Wezwanie to pozostało jednak bez odpowiedzi. Wskazując na powyższe organ wyjaśnił, że w art. 8 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach sprecyzowano wymogi, jakie musi spełnić przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia na odbiór odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości. Zgodnie z art. 7 ust 3 tej ustawy rada gminy określa w drodze uchwały, wymagania, jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia na odbieranie odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości. Oznacza to, że przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia powinien spełniać zarówno wymogi nałożone przez ustawę o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, jak i wymogi określone w uchwale nr XXVI/349/2009 Rady Miejskiej w W. Następnie Burmistrz stwierdził, iż na podstawie art. 8a ust. 1 pkt 1 ustawy uzyskał uprawnienie do wezwania przedsiębiorcy do uzupełnienia brakującej dokumentacji poświadczającej, że przedsiębiorca spełnia warunki określone przepisami prawa, wymagane do wykonywania działalności objętej zezwoleniem.

Skoro przedsiębiorca nie uzupełnił wniosku o wszystkie wymagane prawem dokumenty należy przyjąć, że nie spełnia wszystkich wymagań przewidzianych przez prawo. Zgodnie z art. 9 ust. 1c pkt 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, organ odmówi wydania zezwolenia, jeżeli zamierzony sposób gospodarowania odpadami jest niezgodny z wymaganiami ustawy i przepisami odrębnymi. W konkluzji Burmistrz wskazał, że odmowa udzielenia zezwolenia w tej sprawie podyktowana była nieprzedstawieniem przez A. B. dokumentacji poświadczającej dysponowanie stanowiskiem odbioru odpadów wielkogabarytowych i niebezpiecznych na terenie Gminy W. - przez co nie spełniał on warunku określonego w § 1 ust. 7 uchwały nr XXVI/349/2009 Rady Miejskiej w W. W odwołaniu od ww. decyzji A. B. wniósł o jej uchylenie zarzucając naruszenie art. 8 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Podkreślił, że w toku postępowania złożył wraz z wnioskiem wszystkie wymagane ustawowo dokumenty oraz informacje. Zdaniem skarżącego Burmistrz zażądał od niego informacji wykraczających poza zakres określony w art. 8 ustawy.

Decyzją z dnia [...] marca 2011 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało decyzję Burmistrza w mocy. Kolegium wyjaśniło, przywołując treść art. 9 ust. 1 c oraz art. 7 ust. 3a ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, że wnioskujący o wydanie zezwolenia na odbiór odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości powinien spełnić nie tylko wymagania określone w art. 8 ustawy, ale także wymagania określone w innych przepisach - w tym aktach prawa miejscowego. Zdaniem Kolegium zarzut skarżącego dotyczący złożenia przez niego wniosku zawierającego wszystkie elementy konieczne określone w art. 8 ustawy jest bezzasadny. A. B., pomimo wezwania z dnia 11 maja 2010 r., nie uzupełnił wniosku o dokumentację poświadczającą dysponowanie stanowiskiem odbioru odpadów wielkogabarytowych i niebezpiecznych na terenie gminy W.. Kolegium nie zgodziło się również, że wszystkie i jedyne konieczne elementy wniosku o wydanie zezwolenia znajdują się w art. 8 ustawy.

Zwróciło uwagę, że mowa tam o elementach, które wniosek "powinien zawierać", co oznacza, że mogą istnieć elementy wniosku konieczne dla jego złożenia, które nie są wymienione w tym przepisie, ale w innych artykułach ustawy oraz innych aktach prawa (powszechnego i miejscowego). Organ odwoławczy zaznaczył też, że art. 7 ust. 3a ustawy zawiera delegację dla Rady Miejskiej w W. dla utworzenia aktu prawa miejscowego (uchwały) określającego wymogi dla przedsiębiorcy ubiegającego się o wydanie zezwolenia na odbiór odpadów, a skarżący mógł się zapoznać z tą uchwałą.

Skargą A. B. zaskarżył powyższą decyzję, zarzucając jej naruszenie: art. 7 Konstytucji RP - w zakresie w jakim działania obu organów przekroczyły normę wynikającą z tego przepisu; art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, w zakresie w jakim działania organów obu instancji naruszyły uprawnienie przedsiębiorcy wypływające z tego przepisu; art. 6 ust. 2 o swobodzie działalności gospodarczej - w zakresie w jakim w wyniku błędnej interpretacji art. 8 ustawy o zachowaniu czystości i porządku w gminach, organ żądał od przedsiębiorcy dokumentów nie wymaganych przepisami prawa; art. 8 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, określającym dokumentację jaką powinna być załączona do wniosku o wydanie zezwolenia, poprzez przyjęcie przez organ wykładni rozszerzającej wskazanego przepisu; art.

9. ust. 1c ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - w zakresie w jakim brak było przesłanek do odmowy wydania zezwolenia w przedmiotowej sprawie, z uwagi na spełnienie przez przedsiębiorcę wszystkich prawnie określonych wymogów. Ponadto skarżący zarzucił naruszenie art. 7 - poprzez pominięcie przez organ odwoławczy, że decyzja o odmowie udzielenia przedmiotowego zezwolenia naruszała słuszny interes przedsiębiorcy.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie stwierdzając, że podniesione zarzuty są nieuzasadnione. Organ podkreślił też, że skarżący miał możliwość zapoznania się z uchwałą Rady Miejskiej w W. nr XXIV/349/2009, a pomimo to nie spełnił wynikających z niej wymogów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu przywołanego na wstępie wyroku wskazał na treść art. 8, 8a ust. 3 oraz 9 ust. 1c ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach i stwierdził, iż nie może budzić wątpliwości, że przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia na odbieranie odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości obowiązany jest wykazać, iż spełnia wszystkie warunki określone przepisami prawa, wymagane do wykonywania działalności objętej zezwoleniem. Wbrew stanowisku A. B. obowiązki wnioskującego o udzielenie zezwolenia, o którym mowa w art. 7 ust. 1 ustawy, nie ograniczają się jedynie do przedstawienia dokumentacji, określonej w art. 8 ust. 1 ustawy. Wymóg poświadczenia (poprzez udokumentowanie) - na wezwanie organu, spełnienia wszelkich warunków wynikających z przepisów prawa wynika bowiem wprost z art. 8a ust. 1 ustawy.

Sąd podkreślił, że na gruncie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach poprzez "warunki określone przepisami prawa, wymagane do wykonywania działalności objętej zezwoleniem" należy rozumieć nie tylko wymagania wynikające bezpośrednio z przepisów ustawy i ustaw szczególnych, ale także z przepisów prawa miejscowego, do których wydania ustawa wprost upoważnia rady gmin. Zgodnie z art. 7 ust. 3a pkt 2 ustawy rada gminy jest upoważniona do określenia, w drodze uchwały, wymagań, jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia.

Mając na względzie wyżej wskazane regulacje nie ulega wątpliwości, że przedsiębiorca występujący o zezwolenie na odbieranie odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości obowiązany jest spełnić wymagania określone w ustawie, jak i wymagania zawarte w obowiązującej uchwale wydanej na podstawie art. 7 ust. 3a ustawy. Sąd zaznaczył w tym miejscu, że o znaczeniu ww. uchwały dla przedsiębiorców występujących o zezwolenia określone w art. 7 ust. 1 świadczy nie tylko treść przepisu upoważniającego do jej wydania, ale także to, że ustawodawca wprost odwołuje się do treści tego aktu prawa miejscowego w innych przepisach (art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy). W tej sprawie przyczyną odmowy udzielenia zezwolenia na odbieranie odpadów komunalnych było nieudokumentowanie przez A. B. jednego z warunków wynikających z obowiązującej na terenie gminy W. uchwały Rady Miejskiej nr XXVI/349/2009 z dnia 29 września 2009 r. "w sprawie: wymagań jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia na odbieranie odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości oraz opróżnianie zbiorników bezodpływowych i transport nieczystości ciekłych na terenie Miasta i Gminy W.".

Skarżący nie wykazał bowiem, że posiada stanowiska odbioru odpadów wielkogabarytowych (meble, sprzęt RTV, AGD, itp.) oraz stanowiska (boksy, kontenery) do odbioru odpadów niebezpiecznych znajdującego się na terenie gminy W. (§ 1 pkt 7 uchwały).

Sąd wskazał, że zdaniem skarżącego Burmistrz, a następnie Kolegium błędnie uznali, że od spełnienia ww. warunku zawartego w uchwale można uzależniać udzielenie zezwolenia na odbieranie odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości. Warunek taki nie wynika bowiem z ustawy, gdzie w art. 8 ust. 1 wymieniono elementy z jakich powinien składać się wniosek. Ze stanowiskiem skarżącego nie sposób się zgodzić, ponieważ zupełnie abstrahuje on od art. 8a ust. 1, który wyraźnie daje podstawę organom gminy na egzekwowanie od przedsiębiorców ubiegających się o zezwolenie na odbieranie odpadów komunalnych od mieszkańców spełnienia wymagań określonych w przepisach, w tym aktach prawa miejscowego. Mając to na uwadze nie można zatem uznać zarzutu naruszenia art. 7 Konstytucji i art. 6 ust. 1 i 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Przepisy te stanowią, że organy działają na podstawie i w granicach prawa (art. 7 Konstytucji), a gdy chodzi o wymagania, jakie stawia się przedsiębiorcom w sprawach dotyczących działalności gospodarczej - nie można uzależnić decyzji w sprawie zezwolenia na jej podjęcie i wykonywanie od spełnienia warunków nie przewidzianych przepisami prawa (art. 6 ust. 1 i 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej).

Jak wskazano wyżej, w tej sprawie - wbrew twierdzeniom skarżącego - istniał bowiem wyraźny wymóg posiadania przez przedsiębiorcę stanowiska do odbioru odpadów wielkogabarytowych oraz stanowiska do odbioru odpadów niebezpiecznych znajdującego się na terenie gminy W. (§ 1 pkt 7 uchwały) oraz jednoznaczne uprawnienie po stronie organów prowadzących postępowanie do żądania przedłożenia dokumentacji potwierdzającej spełnienie tego wymogu (art. 8a ust. 1 ustawy). Skarżący nie przedłożył żądanej dokumentacji, stąd organ miał podstawy, aby odmówić udzielenia mu zezwolenia na odbieranie odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości na podstawie art. 9 ust. 1c pkt 1 ustawy (ze względu na niezgodność zamierzonego sposobu gospodarowania odpadami z wymaganiami zawartymi w przepisach odrębnych).

Nie mogą też, zdaniem Sądu, odnieść skutku zarzuty podniesione w końcowej części skargi, iż odmowa zezwolenia tworzy zagrożenie dla interesów ekonomicznych skarżącego, gdyż ogranicza mu możliwość świadczenia usług w sposób dyskryminujący. Zarzuty te w istocie są bowiem adresowane względem przepisu gminnego - uchwały nr XXVI/349/2009 wydanej na podstawie art. 7 ust. 3a ustawy. Skarżący jest uprawniony do domagania się sądowej kontroli legalności jej postanowień, jednakże kontrola taka może być przeprowadzona dopiero na podstawie odrębnej skargi wniesionej w oparciu o art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym (skarżący takiej skargi dotychczas nie złożył). Niniejsza sprawa dotyczy natomiast sprawy indywidualnej rozstrzyganej w drodze decyzji administracyjnej, jedynie opartej o uchwałę nr XXVI/349/2009. Stąd jej ramy nie pozwalają na kontrolę legalności aktu prawa miejscowego.

Skargą kasacyjną A. B. zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie:

1. 1) przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.a. który mówi, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli - w zakresie w jakim Sąd wydając orzeczenie nie stwierdził, iż decyzja o odmowie udzielenia przedmiotowego zezwolenia naruszała słuszny interes przedsiębiorcy;
2. 2) przepisów prawa materialnego:
3. a) art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, stanowiącego, że Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej - w zakresie w jakim Sąd odmówił kontroli przepisów, na podstawie których wydana została zaskarżona decyzja,
4. b) art. 7 Konstytucji RP, traktującym o tym, że organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa - w zakresie w jakim Sąd nie stwierdził, że działania obu organów przekroczyły normę wypływającą z przytoczonego przepisu,
5. c) art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, mówiącym o tym, że podejmowanie, wykonywanie i zakończenie działalności gospodarczej jest wolne dla każdego na równych prawach, z zachowaniem warunków określonych przepisami prawa w zakresie w jakim Sąd nie stwierdził, że działania organów obu instancji narusza uprawnienie przedsiębiorcy wypływające z tego przepisu,
6. d) art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej stanowiącym, że właściwy organ nie może żądać ani uzależniać swojej decyzji w sprawie podjęcia, wykonywania i zakończenia działalności gospodarczej przez zainteresowaną osobę od spełnienia przez nią dodatkowych warunków, w szczególności od przedłożenia dokumentów lub ujawnienia danych nieprzewidzianych przepisami prawa - w zakresie w jakim Sąd nie stwierdził, iż organ żądał od przedsiębiorcy dokumentów nie wymaganych przepisami prawa,
7. e) art. 8 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, określającym dokumentację jaką powinna być załączona do wniosku o wydanie zezwolenia, poprzez niestwierdzenie, że organ w sposób nieuprawniony dokonał wykładni rozszerzającej wskazanego przepisu,
8. f) art.
9. 9. ust. 1c ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach stanowiącym, że właściwy organ odmówi wydania zezwolenia, o którym mowa w art. 7 ust. 1, jeżeli zamierzony sposób gospodarowania odpadami lub nieczystościami ciekłymi: 1. jest niezgodny z wymaganiami ustawy i przepisami odrębnymi;
10. 2. mógłby powodować zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi lub środowiska;
11. 3. jest niezgodny z gminnym planem gospodarki odpadami;
12. 4. przedsiębiorca ma zaległości podatkowe lub zaległości w płaceniu składek na ubezpieczenie zdrowotne lub społeczne - w zakresie w jakim brak było przesłanek do odmowy wydania zezwolenia w przedmiotowej sprawie, z uwagi na spełnienie przez przedsiębiorcę wszystkich prawnie określonych wymogów.

W związku z powyższym wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i wydanie orzeczenia co do istoty sprawy. Ponadto wniesiono o zasądzenie od Burmistrza na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania z kosztami zastępstwa procesowego i rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie w całości.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Chybiony jest zarzut naruszenia przepisu art. 1 § 1 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych. Przepis art. 1 powołanej ustawy zakreśla jedynie właściwość sądów administracyjnych, stanowiąc, że sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Nie ma zaś żadnych podstaw do przyjęcia, iż Sąd Wojewódzki nie dokonał w analizowanej sprawie takiej kontroli albo, że ocenę swoją oparł na innym kryterium niż zgodność zaskarżonej decyzji z prawem. W związku z powyższym przepis ten mógłby być naruszony tylko wtedy, gdyby skarga w ogóle nie została przez Sąd rozpoznana, albo rozpoznanie jej opierałoby się na innych kryteriach, niż są one określone w art. 1 § 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych. Wydanie natomiast wyroku niezgodnego z oczekiwaniem skarżącego kasacyjnie nie może być utożsamiane z uchybieniem powołanej normie.

Pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej stanowią powielenie zarzutów skargi wniesionej do Sądu I instancji. Nie zasługują one na uwzględnienie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji oddalając skargę A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] marca 2011 r. w przedmiocie odmowy zezwolenia na odbieranie odpadów komunalnych zasadnie uznał je za pozbawione usprawiedliwionych podstaw.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisu art. 8 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji (Dz. U. Nr 132, poz. 622, ze zm.) wskazać należy, że przepis ten określa jedynie wymagania formalne wniosku o udzielenie zezwolenia na prowadzenie działalności określonej w art. 7 ust. 1 ustawy. Zgodnie natomiast z art. 7 ust. 3a ustawy rada gminy jest upoważniona do określenia, w drodze uchwały, wymagań, jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia o którym mowa w ust. 1 pkt 1 i 2. Wymagania te, określone aktem prawa miejscowego jakim jest uchwała rady gminy w tym przedmiocie, stanowią więc uszczegółowienie dodatkowych wymagań, jakie musi spełniać przedsiębiorca składający wniosek w danej gminie. Od spełnienia tych dodatkowych wymagań, niezależnie od wymogów formalnych wniosku określonych w art. 8, uzależnione jest więc udzielenie zezwolenia.

Podkreślić należy, że akty prawa miejscowego zgodnie z art. 87 ust. 2 Konstytucji RP, są źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej na obszarze działania organów, które je ustanowiły. Dopiero prawomocne stwierdzenie nieważności takiego aktu organu gminy przez organ nadzoru (art. 91 ust.1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym – Dz. U. z 2001r., nr 142, poz. 1591 ze zm.) lub sąd (art. 147 § 1 p.p.s.a.) pozbawia go mocy obowiązującej.

W niniejszej sprawie bezsporne jest, że Rada Miejska w W. w dniu 29 września 2009 r. podjęła uchwałę nr XXVI/349/2009 w sprawie wymagań jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia na odbieranie odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości oraz opróżnianie zbiorników bezodpływowych i transport nieczystości ciekłych na terenie Miasta i Gminy W. W § 1 ust. 7 uchwały nałożono na przedsiębiorcę ubiegającego się o uzyskanie zezwolenia obowiązek udokumentowania posiadania stanowiska odbioru odpadów wielkogabarytowych i niebezpiecznych, znajdującego się na terenie gminy W.. Wypełnienie tego obowiązku jest zatem wymogiem koniecznym dla uzyskania przez każdego przedsiębiorcę zezwolenia o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy na terenie Miasta i Gminy W., a brak spełnienia tego warunku nałożonego aktem prawa miejscowego skutkować musi stosownie do przepisu art. 9 ust.1c pkt 1 ustawy odmową wydania zezwolenia ze względu na niezgodność zamierzonego sposobu gospodarowania odpadami z ustawą (art. 7 ust. 3a, art. 8a) i przepisami odrębnymi (§ 1 ust. 7 uchwały Rady Miejskiej w W. nr XXVI/349/2009 z dnia 29 września 2009 r.).

W zaskarżonym wyroku nie doszło zatem do zarzucanego naruszenia przepisów art. 8 i art. 9 ust. 1c ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach.

W świetle powyższego za chybione należy uznać także zarzuty naruszenia przepisów art. 7 Konstytucji RP i art. 6 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej. Żądanie od skarżącego, jako przedsiębiorcy ubiegającego się o uzyskanie zezwolenia na odbiór odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości na terenie Miasta i Gminy W., udokumentowania posiadania stanowiska odbioru odpadów wielkogabarytowych i niebezpiecznych, znajdującego się na terenie gminy W. było bowiem zgodne z obowiązującymi na terenie tej gminy przepisami prawa miejscowego i dotyczyło wszystkich przedsiębiorców ubiegających się o takie zezwolenie. Uchwała Rady Miejskiej we W. nr XXVI/349/2009 z dnia 29 września 2009 r. została wydana na podstawie delegacji ustawowej określonej w art. 7 ust. 3a ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach i nie została przez skarżącego zaskarżona w przewidzianym trybie.

Nie znajduje także żadnego uzasadnienia zarzut naruszenia art. 7 k.p.a., co skarżący wiąże z brakiem stwierdzenia przez Sąd I instancji, że decyzja o odmowie udzielenia przedmiotowego zezwolenia naruszała słuszny interes przedsiębiorcy. Określona w art. 7 k.p.a. zasada prawdy obiektywnej i obowiązek wyważania przez organy interesu społecznego i słusznego interesu obywateli nie może bowiem prowadzić do naruszania obowiązujących przepisów, a te w badanym przypadku nakazywały skarżącemu spełnienie warunków określonych w uchwale Rady Miejskiej we W. nr XXVI/349/2009 z dnia 29 września 2009 r.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.