Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjnego w Warszawie wyrokiem z 25 czerwca 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 472/18, oddalił skargę M. D. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] grudnia 2018 r., którą utrzymano w mocy decyzję tego organu z [...] stycznia 2016 r. o odmowie udostępnienia skarżącemu danych osobowych M. D. z rejestru PESEL.
W skardze kasacyjnej, zaskarżając wyrok Sądu pierwszej instancji w całości, skarżący zarzucił naruszenie art. 46 ust. 2 pkt 1 ustawy o ewidencji ludności przez błędną wykładnię przesłanki interesu prawnego i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że skarżący nie wykazał interesu prawnego w uzyskaniu danych swoich synów, gdyż brak jest relacji prawnej łączącej skarżącego z osobami, których udostępnienia danych się domagał.
We wnioskach skargi kasacyjnej zażądano uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.
Organ administracji w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie.
Rozpoznając skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie podstawy nieważności wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie zachodzą, zaś granice skargi kasacyjnej zostały wyznaczone przez jej podstawy (wskazane naruszenia przepisów prawa). Rozpoznając zatem w tak określonych granicach sprawę NSA uznał, że skarga kasacyjna nie jest zasadna.
Zgodnie z art. 46 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1382 ze zm.) dane z rejestru PESEL mogą być udostępniane m.in. osobom i jednostkom organizacyjnym, jeżeli wykażą w tym interes prawny.
Z podstaw skargi kasacyjnej i jej uzasadnienia wynika, że w ocenie skarżącego wyrok Sądu pierwszej instancji jest wadliwy, gdyż akceptując stanowisko organu administracji, według którego skarżący nie wykazał interesu prawnego uzasadniającego udostępnienie mu z rejestru PESEL danych osobowych jego syna M., nie uwzględniono, iż ten interes prawny może wynikać z art. 129 § 1 k.r. i o., w szczególności z roszczenia rodzica wobec dziecka o wykonanie obowiązku alimentacyjnego.
W ocenie NSA tak ujęta podstawa kasacyjna nie jest zasadna, gdyż skarżący w toku postępowania administracyjnego nie powoływał się na to, że dane osobowe syna są mu potrzebne w celu wytoczenia przeciwko niemu powództwa o alimenty. Takie uzasadnienie interesu prawnego skarżącego w udostępnieniu mu danych osobowych syna po raz pierwszy pojawiło się przed Sądem pierwszej instancji w piśmie procesowym z 13 czerwca 2019 r. sporządzonym przez pełnomocnika skarżącego. Istotne jest, że w tym piśmie procesowym oraz w skardze kasacyjnej poza ogólnym twierdzeniem o zamiarze wytoczenia powództwa na podstawie art. 129 § 1 k.r. i o. nie wskazuje się na żadne konkretne okoliczności świadczące o tym, że taki zamiar jest realny.
Ponadto, mimo że Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wyjaśnił, iż skarżący domagał się danych osobowych syna M. w celu powołania go w charakterze świadka, w skardze kasacyjnej nie wskazano na żadne pisma skarżącego z postępowania administracyjnego, z których wynikałoby, że skarżący domagał się tych danych także z innego powodu, w szczególności w związku z zamiarem wytoczenia przeciwko synowi powództwa o alimenty.
W skardze kasacyjnej twierdzi się też, że skarżący domagał się udostępnienia danych osobowych dwóch synów, a nie jednego. Ze skargi kasacyjnej nie wynika, jednak, aby na tym twierdzeniu oparto jakikolwiek zarzut naruszenia prawa.
Mając powyższe na uwadze NSA skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił.
Wobec tego, że strony postępowania przed sądem administracyjnym zgodziły się na rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym (pisma z 21 lipca 2020 r. oraz z 4 sierpnia 2020 r.) NSA na podstawie art. 15zzs4 ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz.U. poz. 1842 ze zm.) rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.