Postanowienie NSA z 23 czerwca 2005 r., II OSK 4/05

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 23 czerwca 2005 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 24 września 2004 r. sygn. akt II SA/Sz 136/04 odrzucające jej skargę

Sprawa

w sprawie ze skargi W. T. na uchwałę Rady Gminy Dobra z dnia 30 grudnia 2003 r. Nr XI/210/03 w przedmiocie odrzucenia protestu w sprawie zmiany w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego Gminy Dobra p o s t a n a w i a: oddalić skargę kasacyjną.

Skład

Sędzia NSA del. Stanisław Nowakowski

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowieniem z dnia 24 września 2004r. odrzucił skargę W. T. W uzasadnieniu postanowienia Sąd podniósł, że wniesiona skarga nie została poprzedzona wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa. Wskazał też Sąd pierwszej instancji, że zaskarżyć uchwałę o odrzuceniu protestu można jedynie na podstawie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. Z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), co wymaga uprzedniego bezskutecznego wezwania organu do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącej strony.

Skarga kasacyjna wniesiona przez radcę prawnego zarzuca, że zaskarżone postanowienie zapadło z naruszeniem prawa materialnego a mianowicie art. 23 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) wskutek błędnego zastosowania oraz naruszenia prawa materialnego – art. 24 ust. 1 – 4 powołanej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z powodu niezastosowania tego przepisu w sprawie. Wskazując na te zarzuty wnosi o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania lub rozstrzygnięcie w sprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Z zaskarżonej uchwały wyraźnie wynika, że organ gminy postawiony przez skarżącą zarzut zakwalifikował jako protest i ten odrzucił. Tak też to przyjęła skarżąca W. T. skoro w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wykazuje, że zrozumiała, że jej zarzut potraktowano jako protest z czym się nie zgadza. Nie zmienia to jednak sytuacji i stanu prawnego zaskarżonej uchwały. Organ gminy bowiem nie odrzucił zarzut skarżącej ale odrzucił protest, bo tak zakwalifikował pismo, które nazwała zarzutem. Skarga zatem była na uchwałę o odrzuceniu protestu i gdyby skarżąca w toku postępowania wykazała, że to nie protest ale zarzut był przedmiotem rozpoznania przez organ, to wówczas sąd pierwszej instancji by dał temu wyraz w wyroku. Jednakże skarga dotyczyła konkretnego aktu i skoro akt ten nie dotyczył zarzutu ale protestu, to winna skarżąca przed wysłaniem skargi do organu administracyjnego wezwać ten organ do usunięcia naruszenia prawa, ponieważ zastosowanie miał w tym przypadku przywołany przez Sąd pierwszej instancji art.101 ustawy o samorządzie gminnym. Brak wezwania jest równoznaczny z niewyczerpaniem środków zaskarżenia w rozumienia art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwaną dalej P.p.s.a.).

Z tych więc względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.