Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 5 marca 2004 r. sygn. akt 6 II SA 2403/02 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K. S. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie uregulowania własności nieruchomości rolnej.
W uzasadnieniu wyroku podano, że prowadzone na wniosek o stwierdzenie nieważności aktu własności ziemi Nr AWZ 29/221/78 wydanego przez Naczelnika Gminy C. w dniu 20 kwietnia 1978 roku na rzecz J. K. w odniesieniu do działki 1307 położonej w P. postępowanie zostało decyzją Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] umorzone na podstawie art. 63 ust. 2 i ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, zgodnie z którym z dniem 1 stycznia 1992 r. do ostatecznych decyzji wydanych na podstawie przepisów ustawy z dnia 26 października 1971 roku o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczących wznowienia postępowania i stwierdzenia nieważności decyzji a postępowanie administracyjne toczące się w wyżej wymienionych sprawach podlega umorzeniu. Decyzja Wojewody [...] po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez K. S., została utrzymana w mocy decyzją Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...].
Skargę K. S. wniesioną od powyższych decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił podnosząc, iż z dniem 1 stycznia 1992 roku weszła w życie ustawa z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa /Dz. U. z 2001 r. Nr 57, poz. 603 z późn. zm./, która w art. 63 ust. 2 stanowiła, że do ostatecznych decyzji wydanych na podstawie przepisów ustawy z dnia 26 października 1971 r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych /Dz. U. Nr 27, pos. 250 i z 1975 r. Nr 16, poz. 91/ nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczących wznowienia postępowania, stwierdzenia nieważności i uchylenia lub zmiany decyzji, zaś postępowanie administracyjne toczące się w powyższych sprawach podlega umorzeniu.
Kwestionowana przez skarżącego decyzja o uwłaszczeniu stała się ostateczna z dniem 7 maja 1978 roku, w związku z czym od chwili wejścia w życie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, to jest od dnia 1 stycznia 1992 r. nie jest możliwe jej wzruszenie na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ administracji na mocy art. 63 ust. 3 cyt. ustawy zobowiązany był więc do umorzenia postępowania z wniosku skarżącego o stwierdzenie nieważności kwestionowanej decyzji.
Sąd zauważył przy tym, że przepis art. 63 ust. 2 i 3 ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa był poddany kontroli Trybunału Konstytucyjnego, który uznał, iż nie narusza on wynikających z art. 2 i art. 64 Konstytucji RP zasad ochrony prawnej własności oraz demokratycznego państwa prawnego. Trybunał Konstytucyjny stwierdził, iż przepisy umożliwiające podważanie decyzji administracyjnych o nadaniu własności gospodarstw rolnych w drodze nadzwyczajnych środków ich zaskarżania do końca 1991 r. wprowadzały wystarczająco długi okres czasu dla zapewnienia osobom zainteresowanym możności skorzystania z przysługujących im środków wzruszenia ostatecznych decyzji administracyjnych.
W ocenie Trybunału Konstytucyjnego "przyjęcie zaskarżonego rozwiązania prawnego uzasadniało dążenie ustawodawcy do zapewnienia stabilności prawa własności nieruchomości rolnych nabytych na drodze określonej ustawą z dnia 26 października 1971 r. i pewności obrotu prawnego tymi nieruchomościami" /OTK 2000/4/110/.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł K. S. reprezentowany przez radcę prawnego W. M. N. zarzucając:
1/ cyniczne zalegalizowanie przez miejscowe władze bezprawnego uwłaszczenia, 2/ celowe poczynienie tego faktu bez wiedzy i zgody Z. S., matki K. S., 3/ świadome utrzymywanie Z. S. w niewiedzy faktu uwłaszczenia innej osoby w celu pobierania od niej podatku gruntowego i innych świadczeń, 4/ istotną wadliwość całego postępowania administracyjnego /pomijanie strony w dokonywanych czynnościach procesowych/.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż skarga kasacyjna jest niedopuszczalna z następujących względów:
Stosownie do art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej "ppsa", skarga kasacyjna może być oparta na następujących podstawach:
1/ naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie /art. 174 pkt 1/, 2/ naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy /art. 174 pkt 2/.
Stosownie do art. 175 (1 ppsa skarga kasacyjna musi być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniami wynikającymi z (2 i 3. W myśl art. 176 ppsa skarga kasacyjna powinna m. in. czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.
Wprowadzenie tzw. przymusu adwokackiego /radcowskiego/ a więc nałożenie obowiązku sporządzenia skargi kasacyjnej przez określonych ustawowo profesjonalistów powoduje, iż skarga ta powinna być odpowiednio, w profesjonalny sposób sformułowana. W zależności od braków skargi kasacyjnej, skarga kasacyjna nie odpowiadająca ustawowym wymaganiom, podlega odrzuceniu w razie uznania jej niedopuszczalności ze względów formalnych.
W niniejszej sprawie w skardze kasacyjnej w ogóle nie wskazano jej podstaw. Podnoszone bowiem argumenty takie jak "cyniczne zalegalizowanie" bezprawnego uwłaszczenia przedmiotową działką innej osoby, bez wiedzy i zgody matki wnoszącego skargę kasacyjną oraz dopuszczenie do tego, że opłacała ona "nienależny podatek gruntowy" i ponosiła inne świadczenia nie mogą być uznane za odpowiadające wymogom Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zakresie powołania podstaw skargi kasacyjnej sporządzonej nadto przez radcę prawnego.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na mocy art. 180 ppsa.