Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 grudnia 2004 r. oddalił skargę Stowarzyszenia P. M. na decyzję, Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] stycznia 2004 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję nr [...] z dnia [...] czerwca 2002 r., którą Burmistrz Gminy Warszawa-B. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu inwestycji polegającej na budowie [...] przy ul. [...] w Warszawie.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. decyzję z dnia [...] stycznia 2004 r. Stowarzyszenie "P. M." zarzucało, iż uniemożliwiono udział Stowarzyszenia w postępowaniu administracyjnym w tej sprawie przez co nie mogło wnieść zażaleń od postanowień uzgadniających starosty i powiatowego inspektora sanitarnego, czym naruszono art. 125 kpa. Poza tym zaskarżona decyzja jest sprzeczna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, gdyż inwestycja wykraczać będzie poza teren lokalizacji obiektu ze względu na uciążliwy ruch dostawczy i osobowy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę wyrokiem z dnia 9 grudnia 2004 r., w uzasadnieniu wyroku między innymi stwierdził, iż brak podstaw w świetle przedstawionej dokumentacji planistycznej, aby przyjąć, że planowana inwestycja jest niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i przepisami prawa.
Twierdzenia skarżącej, iż uciążliwości spowodowane zwiększonym ruchem samochodów, wykroczą poza teren inwestycji są "dowolne", skoro w decyzji I instancji określono, że uciążliwość inwestycji nie może wykraczać poza teren działki inwestora, a nadto zobowiązano inwestora do wykonania w projekcie budowlanym wszelkich zaleceń wynikających z raportu oddziaływania na środowisko i postanowień uzgadniających decyzję. Stowarzyszenie zostało dopuszczone do udziału w postępowaniu od dnia 6.02.2002 r. i prawo czynnego udziału w tym postępowaniu, jak i prawo otrzymywania postanowień uzgadniających od tego czasu Stowarzyszeniu przysługiwało, co nie miało istotnego wpływu na rozstrzygnięcie sprawy.
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku z dnia 8 grudnia 2004 r. wniesionej przez Stowarzyszenie "P. M.", reprezentowane przez adw. M. M., zaskarżonemu orzeczeniu zarzuca się:
- - naruszenie prawa materialnego, w tym przepisu art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,
- - naruszenie art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, przez błędną wykładnię,
- - naruszenie przepisów postępowania, w tym art. 10 § 1, 11, 125 i 124 § 1 kpa oraz 134 § 1 i 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej powołanej jako ppsa), które to naruszenie miało istotny wpływ na przebieg sprawy.
Wskazując na powyższe podstawy, pełnomocnik Stowarzyszenia "P. M." wnosi o:
- - zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uwzględnienie skargi, ewentualnie:
- - uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik [...], wnosi o odrzucenie skargi kasacyjnej jako nie spełniającej wymogów z art. 176 ppsa, ewentualnie o jej oddalenie, gdyż zaskarżonym wyrokiem nie naruszono przepisów wskazanych w skardze kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje"
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Zarzut oparty na naruszeniu przepisów postępowania w części, w której wskazuje się naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, należy pozostawić bez rozpoznania, bowiem zgodnie z art. 174 pkt 2 ppsa, nie może on być podstawą skargi kasacyjnej z uwagi na to, że Sąd pierwszej instancji w swoim postępowaniu nie stosuje w ogóle tych przepisów. Nieuzasadnione są natomiast w świetle obowiązujących przepisów prawa pozostałe zarzuty. Z brzmienia art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o dostępie do informacji... wynikało, że jedynie art. 31 § 2 kpa nie stosuje się, co nie wykluczało stosowania pozostałych przepisów zawartych w art. 31 kpa. Kwestia dopuszczenia do postępowania Stowarzyszenia "P. M.", zgodnie z wnioskiem Stowarzyszenia, została rozstrzygnięta przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie postanowieniem z dnia [...] lutego 2002 r. (co nie zostało zaskarżone do sądu administracyjnego).
I od tego czasu Stowarzyszenie brało czynny udział w postępowaniu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu, trudno więc przyjąć, że mogło to mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1c ppsa, tym bardziej, że decyzja pierwszej instancji została wydane dopiero dnia 25 czerwca 2002 r. Skarga kasacyjna, a wcześniej skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego, zostały wniesione w związku z decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] stycznia 2004 r., a nie w związku z innymi postępowaniami mającymi charakter incydentalny, wypadkowy w sprawie głównej. Do takich postępowań należy, rozstrzygnięcie kwestii dopuszczenia organizacji społecznej do postępowania (art. 31 § 2 kpa), czy też wskazane w skardze postępowania uzgodnieniowe, zakończone wydaniem postanowień przez Starostę Powiatu Warszawskiego i Powiatowego Inspektora Sanitarnego (art. 106 kpa).
Do postanowień powyżej wymienionych, jeżeli służą na nie zażalenia (art. 141 § 1 kpa), to stosuje się odpowiednio przepisy wymienione w art. 126 kpa, w tym również przepisy dotyczące wznowienia postępowania administracyjnego, nie było więc przeszkód, aby strona skarżąca żądała wznowienia postępowań uzgodnieniowych na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa, w związku z art. 126 kpa, co mogło by stanowić później podstawę do ewentualnego wznowienia postępowania głównego w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 kpa. Jak wynika jednak z akt sprawy, żadne z postanowień wydanych w postępowaniach incydentalnych, nie zostało wzruszone w trybie wznowienia postępowania, trudno więc oczekiwać aby uczynił to Sąd pierwszej instancji w trybie art. 135 ppsa, jeżeli nie było to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy i jeżeli Stowarzyszenie samo wcześniej nie wykorzystało wszystkich środków prawnych przewidzianych w przepisach.
Wskazanie naruszenia art. 134 ppsa w skardze kasacyjnej, jest chyba nieporozumieniem, bowiem kwestie, które zdaniem strony skarżącej, powinny być rozpoznane przez sąd z urzędu w oparciu o ww. przepis, były expressis verbis wymienione w skardze, nie było więc potrzeby orzekania w oparciu o art. 134 ppsa. Poza tym, przepisy art. 134 i 135 ppsa, nie powinny być stosowane przez sąd w sytuacjach, kiedy stronie służyły środki prawne do wzruszenia określonych aktów, a strona nie wykorzystała tych możliwości. Środki prawne przewidziane w art. 134 i 135 ppsa nie mogą bowiem zastępować inicjatywy strony i podmiotów uczestniczących na prawach strony w postępowaniu administracyjnym, bowiem byłoby to zaprzeczeniem tego, że postępowanie przed sądami administracyjnymi jest postępowaniem skargowym, a nie z urzędu. Przepisy art. 134 i 135 ppsa należy rozumieć, jako wyjątek od zasady, nie można więc tu stosować wykładni rozszerzającej, co nie narusza dotychczasowego orzecznictwa, jak i poglądów doktryny, w tym również powołanych w skardze kasacyjnej.
Zarzut naruszenia art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, poza wskazaniem go na początku skargi kasacyjnej, w zasadzie nie został rozwinięty w uzasadnieniu tak, jak to się podnosi w odpowiedzi na skargę kasacyjną. Zarzut naruszenia tego przepisu jest zupełnie dowolny i gołosłowny, opiera się bowiem na przypuszczeniach i przewidywaniach, niczym nie popartych, co nie może stanowić przeciwwagi dla "raportu oddziaływania na środowisko", sporządzonego zgodnie z obowiązującymi w tym czasie przepisami.
Odpowiadając na wątpliwości wyrażone w przedostatnim akapicie skargi kasacyjnej, należy stwierdzić, iż uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wymogi określone w art. 141 § 4 ppsa.
Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ppsa orzekł, jak w sentencji.