Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 13 listopada 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 1832/08 – po rozpoznaniu skargi R. A. – Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2008 r., nr [...] oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] marca 2008 r. w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej; stwierdził, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu oraz zasądził od Komendanta Głównego Policji na rzecz R. A. 440 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd podał, że postępowanie w sprawie cofnięcia R. A. pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich zostało wszczęte z uwagi na uzyskaną przez Komendanta Stołecznego Policji informację, że przeciwko stronie jest prowadzone postępowanie karne o czyn z art. 286 § 1 k.k. Organ uzyskał opinię o stronie w miejscu jej zamieszkania, informację z Krajowego Rejestru Karnego, odpis aktu oskarżenia o przestępstwo z art. 286 § 1 k.k., a następnie odpis prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi Północ III Wydział Karny z dnia 6 listopada 2007 r., sygn. akt III K 580/07 warunkowo umarzającego postępowanie karne wobec R. A. o czyn z art. 286 § 1 i 3 k.k. na okres próby jednego roku oraz orzekający wobec oskarżonego świadczenie pieniężne w kwocie 500 zł na rzecz Domu Dziecka w G. D.. R. A. oskarżony był o to, że w dniu [...] marca 2007 r. w Warszawie przy ul. M. [...] w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem pracowników marketu L. M., co do rzeczywistej wartości śrubokręta, który zakupił w tym hipermarkecie po uprzedniej zmianie mocowania z kodem kreskowym, który zdjął ze śrubokręta tańszego, gdzie suma strat powstała w wyniku tego czynu wyniosła 5,38 zł na szkodę hipermarketu L. M. Decyzją z dnia [...] marca 2008 r., na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) Komendant Stołeczny Policji cofnął R. A. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej.
Organ I instancji podkreślił, że z wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi Północ III Wydział Karny warunkowo umarzającego postępowanie karne wynika, iż strona dopuściła się czynu z art. 286 § 1 i 3 k.k., tj. przestępstwa przeciwko mieniu. Zatem strona należy do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W ocenie Komendanta Stołecznego Policji warunkowe umorzenie postępowania karnego jest - na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji - okolicznością obligującą do cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską.
W odwołaniu od powyższej decyzji R. A. zarzucił obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, a także przepisów prawa procesowego, tj. art. 7 i art. 107 § 3 k.p.a. Zdaniem skarżącego organ I instancji błędnie przyjął, że wyrok warunkowo umarzający postępowanie karne przeciwko stronie jest tożsamy z wyrokiem skazującym. Organ I instancji nie zbadał, czy istnieje przesłanka obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Komendant Stołeczny Policji nie podjął wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie odniósł się do dowodów z dokumentów przedstawionych w toku postępowania przez stronę.
Decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. Komendant Główny Policji, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy wskazał, że art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji ma charakter obligatoryjny, co oznacza, że w przypadku stwierdzenia, iż osoba posiadająca pozwolenie na broń, zalicza się do osób, o których mowa w tym przepisie obowiązkiem właściwego organu Policji jest cofnięcie tej osobie pozwolenia. Jedną z wymienionych w tym przepisie przesłanek dających podstawę do uznania danej osoby, że zachodzi uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego jest skazanie lub toczące się postępowanie karne o przestępstwo przeciwko mieniu, a więc takie, którego dopuścił się R. A. Organ odwoławczy podkreślił, że wprawdzie sąd karny warunkowo umorzył postępowanie wyznaczając okres próby jednego roku, ale fakt popełnienia przestępstwa nie budzi w świetle wyroku sądowego żadnej wątpliwości.
Warunkowe umorzenie postępowania karnego o czyn z art. 286 § 1 k.k., nie oznacza bowiem, iż R. A. tego czynu nie popełnił. Zastosowanie tej instytucji prawa karnego jest immanentnie związane ze stwierdzeniem winy. Dlatego obawa, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy jest w pełni uzasadniona także, gdy postępowanie karne wobec posiadacza broni o taki czyn, z którego rodzaju sam ustawodawca ją wywodzi, zostanie warunkowo umorzone. Oceny tej nie mogą również zmienić pozytywne opinie o R. A. w miejscu jego zamieszkania i pracy oraz wśród poszczególnych myśliwych.
Organ odwoławczy podkreślił, że nie można utożsamiać przesłanek branych pod uwagę przez sąd powszechny w przypadku stosowania instytucji warunkowego umorzenia postępowania karnego z przesłankami, które wchodzą w rachubę w przypadku stosowania przez organ art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Organ stwierdził, że pozytywne ocenienie przez sąd postawy oskarżonego w kontekście zastosowania instytucji warunkowego umorzenia postępowania karnego nie wiąże organu Policji w postępowaniu administracyjnym co do ustalania przesłanek faktycznych i prawnych cofnięcia pozwolenia na broń.
Komendant Główny Policji wskazał ponadto, że także negatywnie świadczy o stronie okoliczność, iż w 2001 r. Sąd Rejonowy dla Krakowa Nowa Huta warunkowo umorzył na 2 lata próby postępowanie karne prowadzone przeciwko stronie, o czyny z art. 190 § 1 k.k., tj. grożenie pozbawieniem życia i art. 191 § 1 k.k., tj. grożenie pobiciem i okaleczeniem drugiej osoby – okres próby minął. Strona także w zakresie innych dóbr chronionych (bezpieczeństwo w ruchu drogowym) strona nie wykazuje dbałości i szacunku dla przepisów prawa czego potwierdzenie stanowi informacja w opinii z jej miejsca zamieszkania o popełnionych przez nią wykroczeniach drogowych.
W ocenie organu odwoławczego strona ma nie tylko lekceważący stosunek do prawa, ale przede wszystkim takie cechy osobowościowe, które wykluczają możliwość dysponowania przez nią bronią.
W skardze na powyższą decyzję R. A. zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 1 pkt 6 oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, a także prawa procesowego, tj.: art. 107 § 3, art. 7, 10 § 1 i art. 15, art. 136 oraz art. 138 § 2 k.p.a.
Skarżący podniósł, iż żadna z sytuacji określonych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji nie występuje w niniejszej sprawie. Okoliczność warunkowego umorzenia postępowania karnego nie przesądza bowiem o istnieniu obawy, a linia orzecznicza sądów administracyjnych wskazuje na obowiązek organu dokładnego zbadania okoliczności indywidualnych sprawy, co w przedmiotowej sprawie nie zaistniało. Skarżący stwierdził, iż wyrok Sądu Rejonowego dla Krakowa Nowej Huty z 2001 r. warunkowo umarzający postępowanie w stosunku do skarżącego oraz informacja dotycząca popełnionych przez niego wkroczeń drogowych, nie były przedmiotem ustaleń przed organem I instancji, co nakładało na organ II instancji obowiązek zastosowania przepisu art. 138 § 2 k.p.a. lub 136 k.p.a. Oparcie rozstrzygnięcia na okolicznościach, które przytoczono, bez wskazania konkretnych dowodów zgromadzonych w sprawie narusza ponadto art. 7, 10 § 2 i 15 k.p.a., albowiem organ winien dokładnie zbadać okoliczności prowadzonych w stosunku do odwołującego się postępowań tak w sprawach karnych, jak i dotyczących wykroczeń i dopiero stwierdzić, czy świadczą one o istnieniu obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.
Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę za uzasadnioną.
Przytaczając treść art. 18 ust. 1 pkt 2 oraz art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji Sąd stwierdził, że dyspozycja art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji wskazuje, iż jest to przepis mający charakter obligatoryjny stanowiący podstawę do wydania tzw. decyzji związanej (pozbawionej uznaniowości). Niemniej jednak, mając na uwadze art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, decyzja ta ma w pewnym zakresie charakter zbliżony do tzw. decyzji uznaniowej, albowiem ustawodawca posługuje się zwrotami nieostrymi przy opisie stanu faktycznego uzasadniającego działanie organu.
Sąd podkreślił, że powołany przez organy wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi Północ z dnia 6 listopada 2007 r., stanowiący podstawę cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń nie stwierdza skazania R. A. za opisane w nim przestępstwo, gdyż orzeczenie o warunkowym umorzeniu postępowania nie jest wyrokiem skazującym. W ocenie Sądu nie wystąpiły przesłanki określone w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wyrażające się w stwierdzeniu "(...) w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw".
Skarżący w dacie orzekania przez organ nie był bowiem skazany za przestępstwo przeciwko mieniu i nie toczyło się przeciwko niemu postępowanie karne o popełnienie takiego przestępstwa. Zdaniem Sądu w świetle art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji fakt warunkowego umorzenia postępowania o czyn z art. 286 § 1 i 3 k.k. nie był wystarczającą przesłanką do cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń myśliwską. Sama treść wyroku warunkowo umarzającego postępowanie nie uzasadniała domniemania obawy, o której mowa w tym przepisie. Sąd stwierdził, iż generalną przesłanką stosowania warunkowego umorzenia postępowania, dotyczącą osoby sprawcy, jest uzasadnione przypuszczenie sądu, że oskarżony pomimo umorzenia postępowania będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa. To przypuszczenie sądu ma być oparte na postawie sprawcy, jego dotychczasowej niekaralności za przestępstwo umyślne, jego właściwościach i warunkach osobistych oraz na dotychczasowym sposobie życia.
Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi Północ założył, że R. A. ponownie przestępstwa nie popełni oraz uznał, że stopień niebezpieczeństwa społecznego popełnionego przez niego czynu nie jest znaczny. Organy administracji, opierając się na ww. wyroku sądu karnego - wyprowadziły natomiast zupełnie odmienną ocenę prognozowanego zachowania się skarżącego w przyszłości stwierdzając, iż sam fakt popełnienia przez stronę tego przestępstwa uzasadnia uznanie jej za osobę, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.
Nadto Sąd wskazał, że odpis postanowienia Sądu Rejonowego dla Krakowa Nowej Huty z dnia 9 kwietnia 2001 r. sygn. akt II K 248/01/N warunkowo umarzającego postępowanie karne w stosunku do skarżącego o czyny z art. 190 § 1 i art. 191 § 1 k.k., na które powołał się organ odwoławczy, został załączony do akt administracyjnych pozwolenia na broń w 2002 r. w związku z ubieganiem się przez R. A. o zezwolenie na zakup dwóch nowych sztuk broni. Organy Policji nie uznały wówczas za zasadne wszczynanie postępowania w przedmiocie cofnięcia R. A. pozwolenia na broń.
W ocenie Sądu, w sytuacji, gdy Komendant Główny Policji uznał za celowe włączenie postanowienia Sądu Rejonowego dla Krakowa Nowej Huty z 2001 r. do materiału dowodowego niniejszego postępowania administracyjnego, to strona powinna zostać poinformowana o tym fakcie w celu umożliwienia jej, przed wydaniem decyzji II instancji, wypowiedzenia się co do tego dowodu.
Zdaniem Sądu prawomocny wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi Północ z dnia 6 listopada 2007 r. warunkowo umarzający postępowanie karne o czyn z art. 286 § 1 i 3 k.k., nie mógł być w świetle art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wystarczającą przesłanką do uznania, że skarżący stwarza uzasadnioną obawę użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Organy Policji, powinny zebrać i ocenić wszystkie dowody istotne w sprawie, w tym także dotyczące prowadzonych przeciwko stronie w 2001 r. oraz w 2007 r. postępowań karnych, popełnionych przez niego wykroczeń drogowych, a także ocenić załączone do akt administracyjnych opinie o stronie z miejsca jej pracy, zamieszkania oraz wśród myśliwych.
Sąd stwierdził, iż zaskarżone rozstrzygnięcie organu w przedmiocie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską wydane zostało z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., co skutkowało w konsekwencji naruszeniem prawa materialnego tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Komendant Główny Policji, reprezentowany przez radcę prawnego J. S. Wyrok zaskarżono w całości, zarzucając:
- 1) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 z późn. zm.) poprzez błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że osoby, której aktem oskarżenia postawiono zarzuty popełnienia przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. i wobec której toczyło się postępowanie karne o popełnienie w./w. czynu zabronionego nie zachodzi uzasadniona obawa, że użyje ona broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego, gdy tymczasem wymieniony czyn przez ustawodawcę został przedstawiony w szczególności jako wskazujący na zaistnienie takiej obawy;
- 2) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, polegające na przyjęciu, że organy Policji wydały zaskarżone decyzje bez należytego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz bez rozważenia zebranego w sprawie materiału dowodowego.
W oparciu o powyższe zarzuty kasacyjne Komendant Główny Policji wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi co do istoty, ewentualnie uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Komendant Główny Policji podkreślił, że prowadzenie przeciwko skarżącemu postępowania karnego o popełnienie przestępstwa skierowanego przeciwko mieniu, a także przedstawienie aktem oskarżenia zarzutów opartych na przestępstwie z art. 286 § 1 k.k., nakazuje uznać skarżącego za osobę, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Organy Policji są wówczas ustawowo zobligowane do cofnięcia pozwolenia na broń. Organ podkreślił, że o lekceważącym stosunku skarżącego wobec prawa świadczy także prowadzenie przez Sąd Rejonowy dla Krakowa Nowa Huta postępowania o czyny z art.190 § 1 k.k. (tj. grożenie pozbawieniem życia) oraz z art. 191 § 1 k.k. (tj. grożenie pobiciem i okaleczeniem drugiej osoby). Komendant Główny Policji nie podzielił stanowiska Sądu, że warunkowe umorzenie postępowania karnego o przestępstwo przeciwko mieniu nie przesądza o istnieniu obawy, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy.
Z literalnego brzmienia tego przepisu wynika, że ma on zastosowanie wprost do osób, wobec których toczyło się postępowanie o popełnienie przestępstwa skierowanego przeciwko mieniu. Tym samym organy administracyjne - wolą ustawodawcy - miały ustawowy obowiązek zaliczyć skarżącego do kategorii osób, którym obligatoryjnie należy cofnąć pozwolenie na broń. W ocenie Komendanta Głównego Policji Sąd pierwszej instancji naruszył art. 145 § 1 pkt 1 c) p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § k.p.a., gdyż organ zbadał wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a.).
W odpowiedzi na skargę kasacyjną R. A. wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej.
Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw zaskarżenia, a to z poniższych względów.
Stosownie do art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.j. Dz. U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525 ze zm.) właściwy organ cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 6 tej ustawy.
Jednoznaczne brzmienie przepisu art. 18 ust. 1 ustawy "cofa pozwolenie na broń" oznacza, iż decyzja w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń nie jest decyzją wydawaną w granicach uznania administracyjnego; ma charakter decyzji związanej. Przepis ten nakłada na organ Policji obowiązek wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń w przypadku zaistnienia przesłanek określonych w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 6 ustawy. Przepis art. 18 ust. 1 ustawy nie pozostawia zatem organom Policji swobody przy podejmowaniu decyzji. Tym samym zastosowanie przez organ Policji przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy, tj. cofnięcie pozwolenia na broń jest obligatoryjne w każdym przypadku, gdy dana osoba należy do kategorii osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy.
Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji stanowi, iż pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Przepis ten ustanawia negatywne przesłanki, tj. takie, które wyłączają możliwość wydania pozwolenia na broń. Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy ma charakter bezwzględnie wiążący. Odwołanie się przez ustawodawcę w art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji do art. 15 ust. 1 pkt 6 oznacza, że organ obligatoryjnie orzeka o cofnięciu pozwolenia na broń wydanego osobie, o której mowa w tym przepisie. Z literalnego brzmienia art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy wynika, że przepis ten ma przede wszystkim zastosowanie do osób skazanych za którekolwiek z przestępstw wymienionych w tym przepisie.
Sąd pierwszej instancji zasadne uznał, że w niniejszej sprawie prawomocny wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi Północ z dnia 6 listopada 2007 r. warunkowo umarzający postępowanie karne o czyn z art. 286 § 1 i 3 k.k., nie może stanowić w świetle art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wystarczającej przesłanki do uznania, że skarżący stwarza uzasadnioną obawę użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.
W tym miejscu zwrócić należy uwagę na uchwałę składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OPS 4/09, iż "Osoba skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu jest osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co uzasadnia cofnięcie pozwolenia na broń takiej osobie, na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525 ze zm.)" (por. uchwała składu siedmiu sędziów z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OPS 4/09, ONSAiWSA 2010/1/5).
W niniejszej sprawie podstawę faktyczną decyzji organów administracji stanowił wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi Północ III Wydział Karny z dnia 6 listopada 2007 r., warunkowo umarzający postępowanie karne wobec R. A. – oskarżonego o popełnienie przestępstwa z art. 286 § 1 i 3 k.k. - na okres próby jednego roku oraz orzekający wobec oskarżonego świadczenie pieniężne w kwocie 500 zł na rzecz Domu Dziecka w G. D. R. A. oskarżony był o to, że w dniu [...] marca 2007 r. w Warszawie przy ul. M. [...] w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem pracowników marketu L. M., co do rzeczywistej wartości śrubokręta, który zakupił w tym hipermarkecie po uprzedniej zmianie mocowania z kodem kreskowym, który zdjął ze śrubokręta tańszego, gdzie suma strat powstała w wyniku tego czynu wyniosła 5,38 zł na szkodę hipermarketu L. M. Podkreślić należy, iż w sytuacji, gdy posiadacz broni nie został prawomocnie skazany wyrokiem sądu, przyjęcie istnienia w danym, konkretnym przypadku "uzasadnionej obawy" winno zostać poprzedzone należycie przeprowadzonym postępowaniem administracyjnym.
Rację ma Sąd pierwszej instancji, iż fakt warunkowego umorzenia postępowania karnego wobec Ryszarda Abramowskiego nie jest wystarczającą przesłanką do cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń myśliwską. Sama treść wyroku warunkowo umarzającego postępowanie nie uzasadnia domniemania obawy, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Ponadto należy podzielić stanowisko Sądu pierwszej instancji, że wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi Północ z dnia 6 listopada 2007 r., nie oznacza skazania R. A. za przestępstwo z art. 286 § 1 i 3 k.k., gdyż wyrok warunkowo umarzający postępowanie nie jest wyrokiem skazującym.
A zatem, w toku tego postępowania organy administracji publicznej winny ustalić istnienie takich okoliczności faktycznych popełnienia czynu bądź takich cech osobowych sprawcy czy też nagannego dotychczasowego postępowania tej osoby, które należycie uzasadnią wniosek organów, iż osoba ta stwarza uzasadnioną obawę, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.
Należy zgodzić się ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji, że sam fakt warunkowego umorzenia postępowania o przestępstwo z art. 286 § 1 i 3 k.k. nie uzasadnia przekonania użycia broni sprzecznie z porządkiem prawnym.
Dopuszczenie i ocena dowodów dotyczących cech osobowych sprawcy, dotychczasowego postępowania tej osoby czy też okoliczności faktycznych popełnienia czynu stanowi ocenę zaistnienia jednej z istotnych przesłanek cofnięcia pozwolenia na broń, tj. zaistnienia przesłanki uzasadnionej obawy, że dana osoba może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. A zatem, takie dowody jak opinia środowiskowa i opinia z Koła Łowieckiego stanowi istotny element orzekania.
W niniejszej sprawie organy Policji nie wyjaśniły należycie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy i nie rozważyły wnikliwie zebranego w sprawie materiału dowodowego w aspekcie uzasadnionej obawy, o jakiej mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.
Zauważyć należy, iż Sąd Rejonowy w dla Warszawy Pragi umarzając postępowanie karne wobec R. A. wyraził swoje przekonanie co do prognozy zachowania się skarżącego w przyszłości a także uznał, iż społeczna szkodliwość czynu nie jest znaczna. Zgodnie z art. 66 § 1 k.k. Sąd może warunkowo umorzyć postępowanie karne, jeżeli wina i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne, okoliczności jego popełnienia nie budzą wątpliwości, a postawa sprawcy nie karanego za przestępstwo umyślne, jego właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniają przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa. Skoro Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi Północ umorzył postępowanie karne wobec skarżącego, to tym samym uznał, że zarówno okoliczności popełnienia tego czynu jak i cechy osobowe oraz dotychczasowy sposób życia skarżącego uzasadniają przypuszczenie, że będzie przestrzegał porządku prawnego.
Powołany w skardze kasacyjnej wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 października 2008 r. – wbrew stanowisku Komendanta Głównego Policji – wydany został w odmiennym stanie faktycznym sprawy. A mianowicie, wskazany przez stronę wyrok zapadł w sytuacji, gdy osoba, której cofnięto pozwolenie na broń – palną myśliwską – w dacie wydania decyzji była osobą skazaną wyrokiem karnym za przestępstwo przeciwko mieniu (kradzieży).
W niniejszej sprawie R. A. nie jest osobą skazaną prawomocnym wyrokiem karnym.
W tym stanie rzeczy za chybiony także należy uznać zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę kasacyjną