Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 6 grudnia 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] maja 2004 r. Nr [...], która utrzymała w mocy decyzję Wójta Gminy S. Nr [...] (znak...) z dnia [...] lutego 2004 r. w sprawie ustalenia J. K. jednorazowej opłaty w kwocie 68.076 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości oznaczonej nr ew. [...], o powierzchni 2297 m2 położonej we wsi L. W uzasadnieniu wyroku Sądu podniesiono, iż w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] lutego 2004 r. Wójt Gminy S. wskazał, iż nieruchomość - działka nr [...] zmieniła w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (uchwała Nr XXVIII/245/98 z dnia 29 kwietnia 1998 r.) charakter z rolnego na budowlany o przeznaczeniu mieszkaniowo - usługowym. J. K. dnia 17 marca 2000 r. zbyła niezabudowaną działkę aktem notarialnym Rep. [...] przed upływem 5 lat od dnia, w którym miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (m.p.z.p.) stał się obowiązujący.
Organ zlecił opracowanie operatu szacunkowego w celu ustalenia wartości zbytej działki przed oraz po zmianie m.p.z.p. Opłata z tytułu wzrostu wartości nieruchomości przy zastosowaniu stawki 30 % określonej w art. 29 podjętej uchwały - m.p.z.p. została ustalona w kwocie 68.076 zł.
Decyzja z dnia [...] lutego 2004 r. została wydana na podstawie art. 36 ust. 3, 6, 7 oraz 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy wskutek uchylenia wyrokiem NSA z dnia 15 kwietnia 2003 r. poprzednio wydanych decyzji I i II instancji w przedmiotowej sprawie wskutek naruszenia przez organy art. 7, 10, 61 oraz 77 i 107 § 3 Kpa.
Organ I instancji zajął stanowisko, iż roszczenie z tytułu renty planistycznej nie uległo przedawnieniu, ponieważ przedmiotowe postępowanie zostało wszczęte po upływie 3 lat od uchwalenia m.p.z.p.
Pismem z dnia 12 marca 2004 r. J. K. wniosła odwołanie od decyzji organu I instancji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie, podnosząc że zgodnie z art. 36 ust. 6 ustawy z 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym organ ma na pobranie renty planistycznej 5 lat od dnia, w którym m.p.z.p. stał się obowiązujący, tj. od dnia 9 lipca 1998 r. Termin ten upłynął z dniem 10 lipca 2003 r., co wywołuje taki skutek, że "organ nie ma prawa pobierać opłaty planistycznej ani tym bardziej wszczynać postępowania administracyjnego w tej sprawie". Skarżąca wskazała, że organ wszczął postępowanie po 3 latach od chwili, gdy m.p.z.p. stał się obowiązujący, ale zostało ono zakończone wyrokiem NSA, zaś ponowne postępowanie wszczęto po 3 miesiącach od dnia, w którym minął termin umożliwiający wszczynanie postępowań w przedmiocie renty planistycznej (organ wezwał stronę pismem z dnia 30 września 2003 r. do złożenia dodatkowych wyjaśnień i przedstawienia dowodów w sprawie).
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] maja 2004 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu SKO stwierdziło, iż zgodnie z przepisem art. 36 ust. 6 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z roku 1994, roszczenia, o których mowa w art. 36 ust. 2 w/w ustawy można wnosić w terminie 5 lat od dnia, w którym m.p.z.p. stał się obowiązujący, a więc w przedmiotowej sprawie od dnia 9 lipca 1998 r. Przepis ust. 6 ustawy stosuje się odpowiednio do opłat z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, o jakich mowa w ust.
- 3. Zdaniem organu odwoławczego działaniem nakierowanym na dochodzenie opłaty - renty planistycznej w przedmiotowej sprawie jest wszczęcie postępowania administracyjnego, o którym mowa w ust. 9 art.
- 36. Czynność ta przerywa bieg terminu określonego w art. 36 ust.
- 6. Gmina może dochodzić opłat z tytułu wzrostu nieruchomości nawet po upływie tego terminu, jeśli przed jego upływem wszczęła postępowanie administracyjne. Dla zachowania terminu jest zatem niezbędne wszczęcie postępowania. W niniejszej sprawie organ dochował terminu 5 lat liczonego od dnia 9 lipca 1998 r., wszczynając postępowanie w tym okresie, a za datę jego wszczęcia należy przyjąć datę wydania decyzji Nr [...] z dnia [...] maja 2001 r.
Skargę na powyższą decyzję SKO do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła J. K. Skarżąca podniosła, że decyzje organów I i II instancji są pozbawione podstawy prawnej. Po uchyleniu wyrokiem NSA z dnia 15 kwietnia 2003 r. uprzednio wydanych decyzji organ dokonał pismem z dnia 30 września 2003 r. tylko powiadomienia strony o możliwości zapoznania się z zebranymi dowodami oraz sporządził operat szacunkowy, o czym poinformował Skarżącą pismem z dnia 16 października 2003 r. Zdaniem skarżącej czynności powyższe organ uznał za konwalidowanie wad procesowych uprzednio prowadzonego postępowania podczas, gdy to postępowanie dotknięte było wadą o charakterze materialno-prawnym - nie wydano bowiem postanowienia o wszczęciu postępowania w sprawie opłat oraz nie dokonano zawiadomienia strony o wszczęciu postępowania. Skarżąca twierdzi, że wydane decyzje w przedmiotowej sprawie (decyzje z roku 2004) są nieważne z powodu spełnienia się przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 kpa.
Czynności podjęte prze Gminę S. zostały dokonane po upływie pięcioletniego terminu z art. 36 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z roku 1994. Nadto zarzucono organom błędne oparcie decyzji SKO o przepis międzyczasowy art. 85 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wynikające z uznania, że toczące się postępowanie nie zostało zakończone. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu skarżonej decyzji i w szczególności wywodząc, iż wszczęcie postępowania administracyjnego nastąpiło z dniem 16 maja 2001 r. — była to bowiem pierwsza czynność dokonana przez organ w stosunku do strony - t.j. przed upływem 5 lat od dnia, w którym m.p.z.p. stał się obowiązujący.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 6 grudnia 2004 r. podniósł, iż nowa ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, która weszła w życie z dniem 11 lipca 2003 r. zawiera w art. 36 oraz 37 taką samą regulację dot. opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości - renty planistycznej, jak poprzednio obowiązująca ustawa z roku 1994 o zagospodarowaniu przestrzennym. Dochodzenie roszczenia - wskazanej opłaty jest czasowo ograniczone, ponieważ sprzedaż nieruchomości po upływie lat 5 od daty wejścia w życie m.p.z.p. wyłącza możliwość ustalenia opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości.
Również dochodzenie opłaty po upływie tego terminu jest bezskuteczne. Działaniem nakierowanym na "dochodzenie opłaty" jest wszczęcie postępowania administracyjnego z urzędu - czynność ta przerywa bieg przedawnienia, zatem do zachowania terminu niezbędne jest wszczęcie postępowania przed jego upływem. Zdaniem Sądu wbrew twierdzeniom Skarżącej organ I i II instancji w sposób prawidłowy dokonały oceny, iż dochodzenie renty planistycznej nastąpiło z zachowaniem terminu liczonego od dnia 9 lipca 1998 r. na skutek wszczęcia postępowania z dniem [...] maja 2001 r., tj. z dniem wydania decyzji Nr [...].
Sąd stwierdził, że uchylenie m.in. wspomnianej decyzji przez NSA wyrokiem IV S.A. 2653/01 z dnia 15 kwietnia 2003 r. z powodu uchybień procesowych nie oznacza, że postępowanie w ogóle nie zostało wszczęte. Nadto konsekwencją wyrokowania przez NSA jest obowiązek organu administracji publicznej ponownego rozpatrzenia sprawy i rozstrzygnięcie sprawy co do istoty. O tym ponownym rozpatrywaniu sprawy organ powiadomił Skarżącą już w sposób prawidłowy.
Nadto wbrew zarzutom Skarżącej przepisy K.p.a. nie przewidują co do zasady i nie nakazują wydawania przez organ osobnego postanowienia o wszczęciu postępowania.
Sąd I instancji podkreślił, iż uchybienie przepisowi art. 61 § 4 kpa nie stanowiło rażącego naruszenia prawa, co zostało potwierdzone przez powołany wyżej wyrok NSA, na skutek którego uprzednio wydane w niniejszej sprawie decyzje uchylono, lecz nie stwierdzono ich nieważności.
WSA zgodził się co do jednego z podnoszonych przez Skarżącą zarzutów, a mianowicie co do tego, że nie było w dacie orzekania przez organy w 2004 r. podstawy do powoływania w decyzji SKO przepisów starej ustawy z dnia 7 lipca 1994 r., ponieważ w dacie orzekania obowiązywała już ustawa nowa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ odwoławczy w motywach decyzji powołał przepis art. 85 nowej ustawy z 2003 r,, zgodnie z którym do spraw wszczętych, a nie zakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe, a zatem przepisy ustawy z roku 1994. Sąd wskazał jednak, że w przypadku, gdy nastąpiło wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji ostatecznej przez sąd administracyjny, to przy powtórnym (ponownym) rozpatrzeniu sprawy co do istoty stosować należy ustawę nową (zob. też w tym zakresie, Z. Niewiadomski [red.], Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Komentarz, 2.Wydanie, C.H.Beck, Warszawa 2005, s. 570 i n.).
Choć organ odwoławczy oparł swe rozstrzygnięcie na przepisach dotychczasowych, to wskutek tego, iż rozwiązania dot. uregulowania opłaty planistycznej w ustawie nowej są tożsame, także co do terminu jej dochodzenia, wydana decyzja nie jest pozbawiona podstawy prawnej, a uchybienie, którego organ się dopuścił nie miało wpływu na wynik sprawy.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 6 grudnia 2004 r. (sygn. IV SA/Wa 515/04) oddalił skargę J. K. Na powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca wniosła skargę kasacyjną.
Skarżąca zaskarżyła wyrok w całości zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:
- - art. 64 § 4 kpa w zw. z art. 6 i 8 kpa polegające na przyjęciu, że decyzja Wójta Gminy S. z dnia [...] maja 2001 r. wszczęła postępowanie w sprawie.
Ponadto pełnomocnik zarzuca zaskarżonemu wyrokowi naruszenie prawa materialnego, a to:
- - art. 36 ust. 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, iż wydanie decyzji Wójta Gminy S. z dnia [...] lutego 2004 r. nastąpiło w okresie, o którym mowa w cytowanym przepisie.
Nadto wniesiono o zasądzenie kosztów postępowania wedle norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi Pełnomocnik podniósł, iż Skarżąca w toku całego postępowania w sprawie twierdziła, iż wydanie decyzji z dnia [...] maja 2001 r. przez Wójta Gminy S. nie może być traktowane jako wszczęcie postępowania w sprawie, ponieważ takie działanie jest sprzeczne z art. 10 oraz art. 61 § 4 kpa. Argumentacja ta została w ocenie Skarżącej podzielona przez powoływany w sprawie wyrok NSA z dnia 15 kwietnia 2003 r. i wynika zeń, iż wydanie decyzji merytorycznej w sprawie nie stanowiło jej wszczęcia. W konsekwencji twierdzi się, że dopiero czynność organu podjętą wobec Strony pismem z dnia 30 września 2003 r. należy traktować jako wszczęcie postępowania w sprawie - wszczęcie to nastąpiło po dacie upływu 5-letniego terminu, określonego w art. 36 ust. 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - termin ten minął dnia 9 lipca 2003 r.
Skarżąca stwierdza więc, iż nie można konwalidować uchylonej decyzji nr [...] z dnia [...] maja w ten sposób, iż przyjmuje się, że wraz z chwilą doręczenia skutecznie wszczęła ona postępowanie w sprawie renty planistycznej - odmienne stanowisko byłoby bowiem sprzeczne z wyrokiem NSA z 2003 r. oraz z poglądami doktryny i orzecznictwa. W postępowaniu z urzędu za datę wszczęcia należy bowiem uznać pierwsza czynność wobec strony, ale nie czynność polegającą na wydaniu decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 15 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, Dz. U. z 2004 r. Nr 162 poz. 1692), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., Sąd ten rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych, stosownie do przepisów ustawy.
Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i z urzędu może wziąć pod uwagę tylko nieważność postępowania.
Należy po pierwsze wskazać, odnosząc się do treści skargi kasacyjnej, iż nie jest zasadny zarzut naruszenia przepisów art. 12 i 77 k.p.a. O ile przepisy te miały zastosowanie przed organami administracji orzekającymi w sprawie to w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym od 1 stycznia 2004 r. obowiązuje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) i Wojewódzki Sąd Administracyjny mógł stosować wyłącznie przepisy tej ustawy. Skoro przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie mają zastosowania przed sądem, to sąd nie mógł naruszyć tych przepisów.
Podkreślić należy, iż adresatem podnoszonego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia prawa procesowego może być tylko sąd I instancji, ponieważ przedmiotem kontroli dokonywanej w postępowaniu kasacyjnym jest orzeczenie sądu, a nie decyzja administracyjna lub inny akt administracyjny.
Nie stanowi zatem wskazania prawidłowej podstawy kasacyjnej odnoszącej się do przepisów postępowania powołanie wyłącznie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 21 grudnia 2004 r., sygn. GSK 1149/04, niepublikowany oraz wyrok NSA z dnia 19 maja 2004 r., sygn. FSK 80/04, ONSAiWSA 2004, nr 1, poz.12; zob. też B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Kraków 2005, s.404 i 414).
Zgodnie z brzmieniem art. 61 § 4 kpa o wszczęciu postępowania z urzędu lub na żądanie jednej ze stron należy zawiadomić wszystkie osoby będące stronami w sprawie. Z przepisu powyższego wskutek tego, iż art. 61 § 3 kpa reguluje moment wszczęcia postępowania na wniosek strony, nie zaś z urzędu, wywodzi się, że za datę taką w przypadku postępowania z urzędu należy przyjąć pierwszą czynność wobec strony, a taką czynnością byłoby w szczególności zawiadomienie strony (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, 6. Wydanie, C.H.Beck, Warszawa 2004, s. 345, Nb 11).
Trzeba jednak wskazać również na poglądy doktryny podkreślające, iż na gruncie przepisów kpa samo podjęcie czynności urzędowej w sprawach wszczynanych z urzędu z określoną datą powoduje z mocy prawa wszczęcie postępowania (por. np. R. Hauser, Wszczęcie postępowania administracyjnego, "Ruch Prawniczy, Ekonomiczny i Socjologiczny", 1998/1/3 i przywołane tam orzecznictwo sądowe).
Niewątpliwie Wójt Gminy S., gdy wszczynał z urzędu postępowanie mające na celu nałożenie na Stronę obowiązku zapłaty renty planistycznej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości zbytej przez nią przed upływem 5 lat od chwili, gdy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego stał się obowiązujący, nieprawidłowo zastosował przepis art. 61 § 4 kpa, ponieważ Strona została powiadomiona o wszczętym postępowaniu dopiero z chwilą doręczenia jej decyzji z dnia [...] maja 2001 r.
Uchybienie to wywarło jednak skutek w postaci uchylenia tej decyzji oraz decyzji organu II instancji orzeczeniem NSA z dnia 15 kwietnia 2003 r. (sygn. IV S.A. 2653/01) z powodu naruszenia art. 7, 10, 61, 77 oraz 107 § 3 kpa., a więc m.in. z tego powodu, iż adresat decyzji J. K. nie została prawidłowo powiadomiona o wszczęciu postępowania w sprawie, co stanowiło naruszenie zasady ogólnej czynnego udziału strony. Skutkiem orzeczenia nie było jednak definitywne zakończenie postępowania w przedmiotowej sprawie. Orzeczenie NSA wyeliminowało z obrotu prawnego decyzje I i II instancji a sprawa powróciła do etapu po wszczęciu postępowania w sprawie.
Z twierdzeń Skarżącej dotyczących skutków powołanego orzeczenia NSA można wywodzić, że postępowanie w sprawie ustalenia renty planistycznej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości we wsi L. oznaczonej nr ewid. [...] w ogóle nie zostało wszczęte i nie było przez organy prowadzone.
Nieuprawnionym - zdaniem Sądu - jest podnoszone przez Skarżącą twierdzenie, iż NSA w wyroku z 15 kwietnia 2003 r. uznał, iż wskutek naruszenia przez organ I instancji art. 10 kpa poprzez niezawiadomienie strony przed wydaniem decyzji o wszczęciu postępowania, wydanie decyzji merytorycznej przez Wójta Gminy S. w dniu [...] maja 2001 r. nie stanowiło jej wszczęcia.
Ze względów wskazanych wyżej z poglądem taki nie można się zgodzić.
Przepis art. 36 ust. 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r., Nr 15 poz. 139 ze zm.) odnosi się do możliwości wnoszenia przez właściciela lub użytkownika wieczystego roszczeń z tytułu obniżenia wartości nieruchomości wskutek uchwalenia lub zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, o którym mowa w ust. 2 tego artykułu w terminie 5 lat od dnia, w którym miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego lub jego zmiana stały się obowiązujące. Powyższy przepis na mocy ust. 7 art. 36 stosuje się odpowiednio do opłaty - tzw. renty planistycznej, o której mowa w ust. 3, pobieranej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości wskutek uchwalenia lub zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Termin wnoszenia roszczeń z tytułu wzrostu lub obniżenia wartości nieruchomości w związku z uchwaleniem (zmianą) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest terminem w równym stopniu dotyczącym roszczeń właściciela (użytkownika wieczystego) nieruchomości w stosunku do gminy w związku z obniżeniem wartości nieruchomości jak i gminy do właściciela (użytkownika wieczystego) w związku ze wzrostem wartości nieruchomości. Świadczenia te nie różnią się od strony materialnoprawnej. Stanowią o systemie wzajemnych rozliczeń gminy i właściciela (użytkownika wieczystego) z tytułu zmiany wartości nieruchomości. Różnica tkwi w trybie ich dochodzenia. Roszczenia właściciela (użytkownika wieczystego) nieruchomości w stosunku do gminy są z woli ustawodawcy dochodzone na drodze cywilnoprawnej, zaś roszczenia gminy w stosunku do właściciela (użytkownika wieczystego) nieruchomości w trybie publicznoprawnym.
Stąd wymóg zawarty w przepisie art. 36 ust. 7 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym "odpowiedniego" stosowania przepisu ust. 6 stanowiącego o roszczeniach właściciela (użytkownika wieczystego), powstających w związku z obniżeniem wartości nieruchomości, do opłaty należnej gminie z tytułu wzrostu wartości nieruchomości. Jeżeli tak, to 5-letni termin dochodzenia roszczeń dotyczy w równym stopniu obu podmiotów wzajemnych rozliczeń z tytułu wzrostu lub obniżenia wartości nieruchomości, niezależnie od drogi, którą dla ich dochodzenia przewiduje ustawodawca. Gmina jest zatem uprawniona do "wnoszenia" roszczeń z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w takim samym terminie jak działający na drodze cywilnoprawnej właściciel (użytkownik wieczysty). Wnoszenie roszczeń, wówczas gdy są one wymagalne w trybie publicznoprawnym, oznacza nic innego, jak wszczęcie postępowania administracyjnego (zob. Pr. zb. pod red. R.Hauser, Z.Niewiadomski, Ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Wyd. Prawnicze, Warszawa 1995).
W niniejszej sprawie nie jest sporne, iż uchwała Rady Gminy S. z dnia [...] kwietnia 1998 r. Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego weszła w życie z dniem 9 lipca 1998 r., zaś zbycie przedmiotowej nieruchomości nastąpiło aktem notarialnym w dniu 17 marca 2000r., a więc przed upływem 5 lat od chwili gdy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego lub jego zmiana, w wyniku której wzrosła wartość nieruchomości, stał się obowiązujący.
Słusznie Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że wydanie decyzji nr [...] z dnia [...] maja 2001 r. było wszczęciem postępowania w przedmiocie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości i przerwało bieg prekluzyjnego terminu 5 lat, o którym mowa w art. 37 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (por. też w tym względzie wyrok NSA z dnia 25 września 2003 r., sygn. II SA/Łd 1826/02 oraz w związku z podobną regulacją "renty planistycznej" w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 ze zm. - por. też, Z. Niewiadomski [red.], Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Komentarz, 2.Wydanie, C.H.Beck, Warszawa 2005, s. 292). A zatem decyzja organu I instancji - Wójta Gminy S. z dnia [...] lutego 2004 r. wydana w ponownym postępowaniu w przedmiocie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości zapadła bez uchybienia powołanemu wyżej terminowi.
Z powyższych względów należy uznać, iż skarga kasacyjna w przedmiotowej sprawie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw a wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 6 grudnia 2004 r. odpowiada prawu. Stąd w oparciu o przepis art. 184 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) należało orzec jak w sentencji wyroku.