Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 29 października 2015 r., sygn. akt II OSK 407/14

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 listopada 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 1351/13 oddalił skargę I. P. na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z dnia [...] kwietnia 2013 r., znak [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej.

W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że Śląski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...] lutego 2013r. na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 150 § 1 K.p.a. (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zmianami), art. 2351 ustawy z dnia 26.06.1974r. Kodeks pracy (Dz. U. z 1998r. Nr 21, poz. 94 ze zm.) oraz § 8 i § 11 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30.06.2009r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869 ze zm.) po przeprowadzeniu na wniosek I. P. postępowania o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z dnia [...].09.2004r. utrzymującą w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Kłobucku z dnia [...].11.2003r. o braku podstaw do stwierdzenia u I. P. choroby zawodowej narządu słuchu wymienionej w poz. 21 wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30.07.2002r. - odmówił uchylenia dotychczasowej decyzji ostatecznej z dnia [...].09.2004r.

W uzasadnieniu organ podał, że podaniem z dnia 7.12.2012r. I. P. wniósł o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...].09.2004r. utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Kłobucku z dnia [...].11.2003r. stwierdzającą brak podstaw do rozpoznania u ww. choroby zawodowej narządu słuchu. W podaniu z dnia 7.12.2012r. I. P. wniósł o wznowienie postępowania, powołując się na okoliczność odnalezienia "przypadkowo kilka dni temu" nowego dokumentu, tj. audiogramu AAD-80 z dnia 19.04.1996r. wydanego przez ZOZ w K., który jego zdaniem nie był znany organowi inspekcji sanitarnej w dniu wydania decyzji.

Wojewódzki Inspektor Sanitarny celem rozpatrzenia zasadności żądania zweryfikowania twierdzeń o istnieniu podstawy wznowieniowej wymienionej w art. 145 § 1 pkt. 5 K.p.a., wskazanej przez stronę, w myśl art. 149 § 1 k.p.a. postanowieniem z dnia [...]01.2013r. wznowił postępowanie administracyjne zakończone ostateczną decyzją Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z dnia [...].09.2004r.

Rozpatrując sprawę organ wskazał, że z wniosku I. P. toczyło się już postępowanie wznowieniowe w tym samym przedmiocie. W jego wyniku Śląski Wojewódzki Inspektor Sanitarny w dniu [...].02.2010r. wydał decyzję odmawiającą uchylenia własnej decyzji ostatecznej z dnia [...].09.2004r.

Decyzja powyższa została utrzymana w mocy decyzją Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...].07.2010r., a WSA w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 29.11.2010r. oddalił skargę I. P. na tę decyzję.

Powyższe postępowanie wznowieniowe było zainicjowane wnioskami I. P. z dnia 21.01.2009r. i 19.02.2009r. o wznowienie postępowania. Do wniosków wnioskodawca załączył wówczas "odnalezione przypadkowo" audiogramy m.in. z roku 1987, 1992 i ostatni z dnia 18.04.1996r., które po wznowieniu postępowania, poddano weryfikacji w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu (skrót. IMPiZS) w Sosnowcu. Lekarze orzecznicy po zapoznaniu się z przedstawionymi audiogramami uznali, że nie znajdują podstaw do zmiany swojego orzeczenia lekarskiego z dnia 25.07.2003r., gdyż przedłożone wówczas dokumenty, a w szczególności audiogram z dnia 18.04.1996r. nie dają możliwości oceny stanu narządu słuchu wymaganej do wydania orzeczenia lekarskiego.

Na podstawie tej opinii IMPiZS – Śląski Wojewódzki Inspektor Sanitarny wydał decyzję z dnia [...].02.2010r. o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji własnej z dnia [...].09.2004r.

Aktualnie I. P. ponownie powoływał się na "odnalazł nieznany organom audiogram" z dnia 19.04.1996r. i złożył w dniu 7.12.2012r. kolejny wniosek o wznowienie postępowania.

Organ stwierdził, iż powoływany audiogram z dnia 19.04.1996r. był znany inspekcji sanitarnej, gdyż wnioskodawca powołał się na ten dokument i przedstawił go w trakcie przesłuchania w Wojewódzkim Inspektoracie Sanitarnym w dniu 1.07.2009r., co znalazło wyraz w odwołaniu z dnia 22.07.2009r. do Głównego Inspektora Sanitarnego od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z dnia [...].07.2009r. odmawiającej wznowienia postępowania.

I. P. w piśmie z dnia 22.01.2013r. przedstawił organowi dwa dodatkowe audiogramy z 1987 i 1992 roku - bez pieczątek identyfikujących miejsce wykonanych badań oraz bez czytelnych podpisów osób wykonujących badania, oraz audiogramy z 1998 i 2000 roku, które były znane i oceniane tak przez orzeczników jak i organ przy wydawaniu decyzji z dnia [...].07.2009r.

Wobec faktu, że audiogram z dnia 19.04.1996r. był znany inspekcji sanitarnej, co znalazło potwierdzenie w odwołaniu z dnia 22.07.2009r. do Głównego Inspektora Sanitarnego w Warszawie od decyzji z dnia [...].07.2009r. odmawiającej wznowienia postępowania, to zdaniem organu I instancji nie wystąpiła przesłanka, o której stanowi przepis art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Dlatego Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Katowicach w oparciu o art. 151 §1 pkt 1 k.p.a. odmówił uchylenia dotychczasowej własnej decyzji z dnia [...].09.2004r.

Główny Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...] kwietnia 2003r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku 145 § 1 pkt 5 k.p.a. i art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania I. P. od decyzji Śląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...].02.2013r. odmawiającej uchylenia dotychczasowej decyzji z dnia [...].09.2004r. - utrzymał w mocy decyzję Śląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...].02.2013r.

I. P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wskazał, że decyzja jest dla niego krzywdząca i niesprawiedliwa oraz oparta na nieprawdziwych faktach. Zdaniem organów audiogram z dnia 19.04.1996 r. był znany inspekcji sanitarnej, co znalazło potwierdzenie w odwołaniu z dnia 22.07.2009 r. od decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z dnia [...].07.2009 r. odmawiającej wznowienia postępowania.

Tymczasem jak wywodził skarżący, audiogram z badań słuchu wykonany 19.04.1996 r. w Poradni Laryngologicznej w Kłobucku do badań okresowych nigdy wcześniej nie był znany Inspekcji Sanitarnej w Katowicach.

Główny Inspektor Sanitarny w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podkreślił, że w podaniu z dnia 7.12.2012 r. I. P. wniósł o wznowienie postępowania powołując się na okoliczność odnalezienia,,przypadkowo kilka dni temu" nowego dokumentu w sprawie, tj. audiogramu AAD-80 z dnia 19.04.1996 r. wydanego przez ZOZ w Kłobucku, który jego zdaniem nie był znany organowi Inspekcji Sanitarnej w dniu wydania decyzji.

Wskazywana przez wnioskodawcę podstawa wznowienia postępowania mogła być rozważana jako pojawienie się istotnych dla sprawy nowych faktów lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nie znanych organowi, który wydał decyzję – przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.

Śląski Wojewódzki Inspektor Sanitarny celem rozpatrzenia zasadności żądania strony i zweryfikowania twierdzeń o istnieniu podstawy wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt. 5 k.p.a., w myśl art. 149 §1 k.p.a. postanowieniem z dnia 10.01.2013 r. wznowił postępowanie administracyjne zakończone ostateczną decyzją Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z dnia 6.09.2004 r.

Warunkiem wznowienia postępowania jest pojawienie się tylko takich dowodów, które są dla sprawy istotne, nowe i istniały w dniu wydania decyzji oraz nie były znane organowi administracji. Uchylenie decyzji ostatecznej może nastąpić tylko wtedy, gdy okoliczności stanowiące podstawę wznowienia okażą się na tyle istotne, że wywrą bezpośredni wpływ na rozstrzygnięcie zawarte w decyzji ostatecznej.

Okolicznością faktyczną istotną dla sprawy jest taka okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, że w sprawie mogłaby zapaść decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego.

Skarżący wskazał na nowy dokument (dowód) o charakterze medycznym mający potwierdzić, iż jego zły stan słuchu wynikał z długoletniej pracy w narażeniu na ponadnormatywny hałas.

Sąd I instancji stwierdził, iż po zbadaniu sprawy organy prawidłowo oceniły, że przesłanka wznowieniowa wskazana w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. nie potwierdziła się. Nie zaistniała żadna nowa istotna okoliczność faktyczna, ani nie ujawnił się żaden nowy istotny dowód mogący być podstawą do uchylenia decyzji dotychczasowej. Materiał dowodowy sprawy dowodzi, że u skarżącego na przestrzeni wielu lat wykonano wiele badań – audiogramów, wskazujących na chorobę słuchu. Także wiele z nich było przedkładane organom sanitarnym i analizowane przez lekarzy orzeczników. Jednak istnienie audiogramów potwierdzających niedosłuch, nie jest jednoznaczne ze stwierdzeniem choroby zawodowej narządu słuchu wymienionej w poz. 21 wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30.07.2002r. Podkreślić należy, iż w toku postępowania głównego zakończonego kwestionowaną decyzją Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z dnia 6.09.2004r., został stwierdzony u skarżącego znaczny niedosłuch. Tego faktu lekarze orzecznicy jak i organy nie kwestionowali.

Tym samym jednostkowe badanie słuchu, nawet takie, które nie było przedstawione w toku głównego postępowania, jeśli nie wynikają z niego wprost nowe okoliczności co do stanu zdrowia skarżącego (a należy mieć na względzie, że radiogram jest jedynie graficznym zapisem przeprowadzonego badania słuchu), nie mogły podważyć oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie przy wydaniu decyzji ostatecznej. Takie badanie nie mogło być w okolicznościach sprawy uznane za nowy istotny dowód na istnienie choroby zawodowej, skoro z natury tego badania wynikać może jedynie stwierdzenie niedosłuchu, czego w tej sprawie nikt nie kwestionował. Podkreślenia wymaga, iż skarżący nie powoływał się na fakt, iż z tego dowodu wprost wynika potwierdzenie istnienia choroby zawodowej.

Skargę kasacyjną od powyższego orzeczenia wniósł skarżący i zaskarżając orzeczenie w całości zarzucił:

1. I. Na podstawie art. 174 pkt 2 PPSA naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:
2. 1. art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych zwanym dalej PSA w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) PPSA w zw. z art. 7, 8, i 9 Kodeksu postępowania administracyjnego (kpa) i art. 77 § 1 kpa w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 kpa polegające na oddaleniu skargi oraz nieuchyleniu decyzji organów obu instancji, pomimo iż załączone do wniosku o wznowienie dowody w postaci audiogramów miały istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy oraz wywierały bezpośredni wpływ na wynik niniejszej sprawy, w sytuacji gdy przedmiotowe dowody istniały w chwili orzekania przez organy co do meritum w 2004 r., zostały ujawnione później niż została wydana decyzja a organ nie posiadał wiedzy o tych dowodach, przy czym poprzez wiedzę należy rozumieć fakt merytorycznego zapoznania się z dowodem, a nie sam fakt wiedzy o jego istnieniu,
3. 2. art. 1 § 1 i 2 PSA w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) PPSA w zw. z art. 7, 8, 9, 77 § 1 oraz art. 107 § 3 kpa, polegające na oddaleniu skargi oraz nieuchyleniu decyzji organów obu instancji, poprzez błędne przyjęcie, iż audiogram z dnia 18 kwietnia 1996 r. oraz audiogram z dnia 19 kwietnia 1996 r. są tym samym, pojedyńczym dowodem w sytuacji gdy w rzeczywistości są to dwa różne dokumenty, co w ocenie skarżącego nie znajduje odzwierciedlenia w treści ustaleń Sąd I instancji, co w efekcie może doprowadzić do nieusprawiedliwionego błędu w ustaleniach istnienia bądź nie istnienia podstawy wznowienia postępowania,
4. 3. art. 1 § 1 i 2 PSA w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) PPSA w zw. z art. 7, 8, 9, 77 § 1 oraz art. 107 § 3 kpa, polegające na oddaleniu skargi oraz nieuchyleniu decyzji organów obu instancji, poprzez błędne przyjęcie, iż audiogram z roku 1996 był znany organom, przed jego załączeniem do wniosku o wznowienie z roku 2012 r. oraz poprzez przyjęcie, iż audiogramy z 1987 r. i 1992 r. nie były opatrzona stosowną pieczęcią oraz nie były podpisane, w sytuacji gdy owe audiogramy były stosownie opieczętowane i podpisane,
5. 4. art. 1 § 1 i 2 PSA w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) PPSA w zw. z art. 134 § 1 PPSA w zw. z art. 7, 8, 9 kpa oraz art. 77 § 1 kpa oraz art. 107 § 3 kpa polegające na oddaleniu zamiast uwzględnienia skargi, a w konsekwencji nieuchyleniu decyzji organów administracji obu instancji, pomimo, iż nie zebrano i nie rozważono całego materiału dowodowego w niniejszej sprawie, w tym nie wyjaśniono w sposób należyty na podstawie którego audiogramu Sąd i organy opierały swoje ustalenia znaczenia i konkluzji wynikających z przedstawionych audiogramów poprzez ich niesłuszne pozbawienie mocy dowodowej, co skutkowało nienależytym i niewyczerpującym wyjaśnieniem skarżącemu w uzasadnieniach obu decyzji okoliczności faktycznych i prawnych, mających wpływ na ustalenie praw i obowiązków skarżącego w postaci rzetelnego przeprowadzenia postępowania administracyjnego, w tym postępowania dowodowego, wyjaśnieniu skarżącemu przesłanek jakimi kierował się Sąd a wcześniej organy I i II instancji, a co za tym idzie należytemu uzasadnieniu wydania decyzji odmownej, prawa do rzetelnego zapoznania się organu z dowodami przedstawianymi przez stronę postępowania,
6. 5. art. 1 § 1 i 2 PSA w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) PPSA w zw. z art. 7, 77 § 1, art., 107 § 3 kpa, polegające na oddaleniu skargi oraz nieuchyleniu decyzji organów obu instancji, poprzez nie uwzględnienie w toku prowadzone postępowania okoliczności, iż w czasie swojej pracy zawodowej Pan P. był narażony na ciągłe oddziaływanie hałasu, ewentualnym jakkolwiek nieskutecznym zabezpieczeniem, przed hałasem był wata, którą pracodawca udostępniał pracownikom, która jednakże sama ze względu na swój skład i brak na niej osłonek powodował stany zapalne w uszach skarżącego.
7. II. Na podstawie art. 174 pkt 1 PPSA skarżący wskazał również na naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 235 (1) Kodeksu pracy (kp) w zw. z § 6 i § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych w zw. z pkt 21 wykazu chorób zawodowych wraz z okresem, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym stanowiącym załącznik do tego rozporządzenia poprzez nie zastosowanie przedmiotowych przepisów i nie uznanie choroby Pana I. P. za chorobę zawodową.

Na podstawie art. 176 PPSA w zw. z art. 185 § 1 PPSA wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Na podstawie art. 203 PPSA wniesiono o zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu nadmieniono, że odnaleziona dokumentacja to m.in. audiogramy AAD-80 z dnia 18.04.1996 r. wydane przez ZOZ Kłobuck, które to nie były znane organowi, w chwili podejmowania decyzji. W dniu 22 stycznia 2013 r. skarżący przedstawił organowi dodatkowe audiogramy z roku 1987 i 1992. W ocenie organu przyjętej następnie przez sąd I instancji owe audiogramy nie posiadały pieczątek identyfikujących miejsce wykonania badań oraz były bez czytelnych podpisów osób wykonujących badania. W ocenie skarżącego sam fakt wskazania w decyzjach, iż organy zapoznały się z przedmiotową dokumentacją w sytuacji gdy faktycznie dany dowód nie został przeprowadzony a organ poza formalnym wskazaniem, iż owy dowód został przeprowadzony nie zapoznał się z jego treścią - gdy niejako odmówił jego przyjęcia się i zapoznania się z nim pozwala przyjąć iż dowody te nie zostały przez organ przeprowadzone a zatem nie były mu znane.

Audiogram z 18 jak i 19 kwietnia 1996 r. w sposób jasny i precyzyjny wskazuje na ubytek słuchu u skarżącego. Oczywistym jest również, iż z samego audiogramu nie będzie wynikać iż ubytek został spowodowany warunkami pracy. Jednakże jest w ocenie skarżącego logicznym następstwem faktu, iż świadczył on prace w warunkach dużego szkodliwego ponadnormatywnego hałasu, który to uszkodził jego słuch, co znajduje wyraz w przedstawianych przez wnioskodawcę audiogramach, tym samym wnioskiem oczywistym po właściwej i należytej ocenie materiału dowodowego jest okoliczność, że ubytek słuchu powstał z przyczyn zawodowych.

W ocenie skarżącego uzasadnionym jest stwierdzenie, iż organy nie dopełniły wszystkich ciążących na nich obowiązków procesowych. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, pozwalał na wznowienie przedmiotowego postępowania. Przedstawione dowody były nieznane organowi, miały one, co najistotniejsze zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Trudno wymagać od wnioskodawcy, aby na okoliczność swojej choroby zawodowej dostarczył jeszcze inne dokumenty niż przedstawione w postępowaniu, szczególnie, iż były one wykonywane na przestrzeni lat, co powinno pozwolić organowi na ustalenie faktycznych przyczyn choroby skarżącego i ustaleniu, że jest to choroba zawodowa. Efektem wskazanych powyżej naruszeń przepisów procedury było naruszenie przez Sąd I instancji za organami administracji przepisów art. 235 (1) kp w zw. z § 6 i § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych w zw. z pkt 21 wykazu chorób zawodowych wraz z okresem, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym stanowiącym załącznik do tego rozporządzenia poprzez nie zastosowanie przedmiotowych przepisów i nie uznanie choroby skarżącego za chorobę zawodową.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej oznacza, iż podstawy, na jakich zostaje oparta skarga kasacyjna wyznaczają kierunek i zakres kontroli kasacyjnej zaskarżonego wyroku. W myśl art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1. 1) naruszeniu przepisów prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
2. 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W rozpoznawanej sprawie nie zachodziła żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodziła żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych. W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli sądu I instancji było postępowanie administracyjne zainicjowane wnioskiem o wznowienie postępowania z powodu wyjścia na jaw nowych dowodów w rozumieniu art. 145§1pkt.5 kpa, istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi. W jego trakcie wydane zostały decyzje, mocą których odmówiono uchylenia kwestionowanej w postępowaniu wznowieniowym decyzji.

W ocenie organów nie zaistniała wskazywana przez stronę podstawa wznowieniowa, powoływane dowody nie potwierdziły istnienia choroby zawodowej. Celem postępowania wznowieniowego jest w pierwszej kolejności ustalenie istnienia podstaw wznowienia postępowania. W razie pozytywnego wyniku tych czynności - przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w celu rozstrzygnięcia istoty sprawy, będącej przedmiotem weryfikowanej decyzji ostatecznej" (B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne..., s. 288). Granice tego postępowania wyznacza treść art. 145 § 1 i art. 145a k.p.a., stąd organ administracji musi zbadać, czy i w jakim zakresie postępowanie, w którym zapadła decyzja ostateczna, było dotknięte wadą wymienioną w tych przepisach. Zadaniem organu administracyjnego jest więc ustalenie, czy przesłanka stanowiąca podstawę do wznowienia rzeczywiście wystąpiła. Dopiero po ustaleniu podstaw wznowienia, organ administracyjny winien dokonać rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, w której postępowanie zostało wznowione.

Następuje więc otwarcie postępowania, w wyniku którego ma być podjęta decyzja w sprawie dalszego obowiązywania dotychczasowej decyzji ostatecznej. Stwierdzenie braku podstaw wznowienia skutkować musi wydaniem decyzji w trybie art. 151§1pkt.1 kpa. Odnosząc się do przesłanki wznowienia, zawartej w art. 145§1pkt.5 kpa wyjaśnić należało, że ujawnione dowody muszą być nowe, co w istocie oznacza dowody nowo odkryte, jak i poraz pierwszy zgłoszone przez stronę. Ujawnienie nowych dowodów musi prowadzić nie tylko do ustalenia nowych okoliczności, ale i do zmiany oceny stanu faktycznego sprawy.

W okolicznościach niniejszej sprawy za niezasadne uznać należało zarzuty skargi kasacyjnej sprowadzające się w istocie do podważenia stanowiska sądu I instancji, który przyjął brak podstaw do wznowienia postępowania w oparciu o przesłankę z art. 145§1pkt.5 kpa.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie budzą wątpliwości ustalenia sądu I instancji, iż wskazywany przez skarżącego audiogram z dnia 19 kwietnia 1996r był w istocie ujawniony organom inspekcji sanitarnej już w 2009r. Fakt uprzedniego złożenia dokumentu w organach inspekcji potwierdził sam skarżący w oświadczeniu złożonym w skardze z dnia 7 maja 2013r., skierowanej do sądu I instancji. Także stwierdzenia zawarte w skardze kasacyjnej potwierdzają tę okoliczność. Wynika z nich, że skarżący kasacyjnie spełnienie przesłanek z art. 145§1pkt.5 kpa upatruje nie tyle w fakcie wcześniejszego niedostarczenia dokumentu z 1996r. organom, co z faktu odmiennej jego oceny dowodowej. Tymczasem nie mogą podstawą wznowienia być dowody znane organowi i poraz kolejny zgłoszone przez stronę.

Odnosząc się do pozostałych dokumentów złożonych przez skarżącego przy piśmie z dnia 22 stycznia 2013r podkreślić należało, iż skarga kasacyjna nie podważyła skuteczności przeprowadzonej oceny materiału dowodowego. Ze wskazywanych dokumentów nie wynikają nowe okoliczności co do stanu zdrowia skarżącego kasacyjnie. Ponadto, zgodzić należy się z sądem I instancji, że sytuacji gdy z przedłożonych badań wynika jedynie istnienie niedosłuchu, którego wystąpienia nikt nie kwestionował, to badań tych w żadnym razie nie można zinterpretować jako potwierdzenie istnienia choroby zawodowej. Rację ma kontrolowany sąd, iż jednostkowe badania słuchu, jeśli nie wynikają z niego wprost nowe okoliczności co do stanu zdrowia skarżącego nie podważają oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie przy wydaniu decyzji ostatecznej.

W świetle powyższych rozważań nie można było dopatrzeć się zasadności w przypisywaniu sądowi I instancji wadliwej oceny materiału dowodowego, przyjęcia za istotne faktów, które takiego charakteru nie miały, błędnej oceny w zakresie daty zaznajomienia się przez organy z dokumentem badania z 1996r., nieuwzględnienia iż w trakcie całej pracy wnioskujący narażony był na ciągłe oddziaływanie hałasu.

Stąd też za niezasadne uznać należało zarzuty naruszenia art. 1§1 i 2 prawa o ustroju sądów administracyjnych, art. 145§1pkt.1 lit.b p.p.s.a., art. 145§1pkt.1lit.c p.p.s.a. w związku z art. 7-9, 77§1 kpa, 145§1pkt.5 kpa, 107§3 kpa, art. 134§1 p.p.s.a, naruszenia przepisów art. 235(1) kp w związku z § 6 i § 8 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych. Zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego został wadliwie skonstruowany, wskazane w nim przepisy, zawierają liczne jednostki redakcyjne, w postaci ustępów, punktów, paragrafów, które nie zostały wskazane. Paragraf 6 rozporządzenia składa się z 6 ustępów, niektóre z nich dzielą się jeszcze na punkty, paragraf 8 dzieli się na 4 ustępy, ustęp trzeci składa się z 4 punktów. Uniemożliwiono w ten sposób dokonanie jego prawidłowej kontroli, Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony, by za stronę precyzować jej rzeczywistą wolę, by domyślać się o jaką jednostkę redakcyjną autorowi skargi kasacyjnej chodziło.

Stąd orzeczono jak w sentencji wyroku na zasadzie art. 184 p.p.s.a.