Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 23 maja 2006 r. sygn. akt III SA/Kr 792/04 po rozpoznaniu skargi T. J. na decyzję Wojewody M. z dnia [...] utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta R. z dnia [...] o wymeldowaniu skarżącego z pobytu czasowego w lokalu mieszkalnym nr [...] w R. przy ul. [...] - oddalił skargę.
W uzasadnieniu wyroku podano, że wymeldowanie nastąpiło wobec stwierdzenia, że skarżący opuścił przedmiotowy lokal, w którym był zameldowany na okres czasowy to jest od dnia [...] do [...]. Fakt nieprzebywania skarżącego w tym lokalu został ustalony w sposób niesporny. Skarżący osobiście złożył oświadczenie w dniu [...], że w przedmiotowym lokalu nie mieszka od [...] i nie ma w nim żadnych swoich rzeczy. Okoliczność ta została uznana za wystarczającą do przyjęcia, iż zachodzi podstawa do orzeczenia o wymeldowaniu wobec spełnienia przesłanki z art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. to jest opuszczenia lokalu i niewypełnienia ustawowego obowiązku wymeldowania. Zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu w lokalu i nie jest uzależnione od praw do lokalu.
Skargę na powyższą decyzję wniósł T. J. podnosząc, że poniósł koszty na zakup przedmiotowego lokalu, natomiast osoba trzecia włamała się do niego i dokonała wymiany zamków. Podkreślił, że nie opuścił lokalu dobrowolnie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga nie jest zasadna. Jako przesłankę do wymeldowania przepis art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /tekst jednolity 2001 r. Nr 87, poz. 960 ze zm./ przyjmuje opuszczenie miejsca pobytu stałego. Okoliczność, że skarżący został przymuszony przez osobę trzecią do opuszczenia lokalu i nie skorzystał z przysługujących mu środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu, pozwala na uznanie, że nastąpiło opuszczenie lokalu w rozumieniu powyższego przepisu. Lokal ponadto, jak to zostało ustalone w toku postępowania, nie nadaje się do zamieszkania.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł T. J., zastępowany przez adwokata z urzędu, zarzucając naruszenie prawa materialnego - art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, poprzez niewłaściwe zastosowanie. Skarga kasacyjna zawiera wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny oraz wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreśla się, że skarżący nie opuścił przedmiotowego lokalu dobrowolnie, o czym świadczy zwłaszcza fakt, iż poniósł koszty zakupu lokalu. Skarżący podjął ponadto środki prawne wobec osoby, która zmusiła go do opuszczenia lokalu, wnosząc do Sądu Rejonowego w P. pozew o wydanie przedmiotowego lokalu mieszkalnego.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.
Nie został bowiem naruszony, wbrew twierdzeniu wnoszącego skargę kasacyjną, przepis art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Prawidłowo w toku postępowania administracyjnego ustalono, co potwierdza także uzasadnienie zaskarżonego wyroku, a nawet treść uzasadnienia skargi kasacyjnej, iż skarżący faktycznie opuścił przedmiotowy lokal, a kwestionuje jedynie, iż opuszczenie to nie miało charakteru dobrowolnego, lecz został do tego przymuszony przez osobę trzecią. Ta jednak okoliczność, jak to słusznie wskazuje się w zaskarżonym wyroku, w niniejszej sprawie nie miała istotnego znaczenia zważywszy, iż meldunek ma jedynie charakter rejestrowy. Oczywiste jest, że w razie uzyskania przez skarżącego pozytywnego wyniku sporu toczonego przed sądem powszechnym w sprawie cywilnej i zamieszkania w przedmiotowym lokalu, będzie możliwe ponowne zameldowanie skarżącego w tym lokalu, w celu potwierdzenia dla celów rejestrowych tego faktu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpozna stosownie do art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, zwanej dalej "ppsa", zawarty w skardze kasacyjnej wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku z mocy art. 184 ppsa.