Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 27 lipca 2016 r., sygn. akt II SA/Bd 575/16 oddalił skargę L. S. na zarządzenie zastępcze Wojewody [...] z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia mandatu radnego.
Powyższy wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Pismami z dnia 8 października 2015 r. Radny Rady Powiatu [...] oraz Radni Rady Miejskiej [...] zwrócili się do Wojewody [...] o podjęcie działań nadzorczych wobec Rady Miejskiej [...] w związku ze stwierdzonym wykonywaniem przez L. S. (skarżącą) mandatu radnej z jednoczesnym pełnieniem funkcji ławnika sądowego. W uzasadnieniach obu pism wskazano, że skarżąca wybrana została na ławnika Sądu Rejonowego w [...] uchwałą z dnia 27 października 2011 r. na kadencję 2012-2015. Uzyskała następnie mandat radnego w wyniku wyborów przeprowadzonych 16 listopada 2014 r. i złożyła ślubowanie w dniu 1 grudnia 2014 r. W związku z tym, iż skarżąca nie zrzekła się funkcji ławnika w terminie do 1 marca 2015 r., a Rada Miejska [...] nie stwierdziła w drodze uchwały wygaśnięcia mandatu radnego, zasadne jest w ocenie autorów pism wezwanie Rady Miejskiej [...] do podjęcia stosownej uchwały lub wydanie przez Wojewodę [...] zarządzenia zastępczego.
Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, pismem z dnia 16 grudnia 2015 r. Wojewoda [...] wezwał Radę Miejską[...] do podjęcia w terminie 30 dni uchwały w sprawie wygaśnięcia mandatu skarżącej. Na sesji 22 lutego 2016 r. Rada Miejska przegłosowała stanowisko o odstąpieniu od podejmowania działań zmierzających do stwierdzenia wygaśnięcia mandatu.
Zarządzeniem zastępczym nr [...] z dnia [...] marca 2016 r., poprzedzonym zawiadomieniem z 29 lutego 2016 r. skierowanym do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, Wojewoda[...], działając na podstawie art. 98a ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 1515 ze zm. – dalej "u.s.g.") w zw. z art. 383 § 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. Kodeks wyborczy (Dz. U. z 2011 r., Nr 21, poz. 112 ze zm. – dalej "k.w.") oraz art. 159 § 1 pkt 9 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 133 ze zm. – dalej "p.u.s.p.") stwierdził wygaśnięcie mandatu radnej w związku z pełnieniem przez nią jednocześnie funkcji ławnika w Sądzie Rejonowym w[...]. W uzasadnieniu zarządzenia organ stwierdził, że skarżąca, obejmując najpierw w dniu 27 października 2011 r. funkcję ławnika sądowego na kadencję 2012-2015 i następnie uzyskując w trakcie pełnienia tej funkcji mandat radnego Rady Miejskiej[...], łączyła obie funkcje, co stanowi naruszenie art. 159 § 1 pkt 9 p.u.s.p. i powoduje skutek określony w art. 383 § 1 pkt 5 k.w.
Przytoczywszy treść art. 383 § 5 k.w. wskazał, że skarżąca złożyła ślubowanie radnego w dniu 1 grudnia 2014 r., zaś z funkcji ławnika skreślona została z końcem lipca 2015 r., nie zachowując zatem 3-miesięcznego terminu na zrzeczenie się funkcji ławnika. Jak stwierdził organ, w tej sytuacji mandat radnego wygasł, a rada gminy winna podjąć uchwałę o wygaszeniu mandatu. Zauważył, że mimo, iż Rada Miejska [...] wprowadziła do porządku obrad sesji odbytej w dniu 22 września 2015 r. stosowny punkt dotyczący wygaszenia mandatu radnej, uchwały w tym zakresie jednak nie podjęła.
Pismem z dnia 14 kwietnia 2016 r. L. S. zaskarżyła powyższe zarządzenie zastępcze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, zarzucając mu naruszenie art. 98 a ust. 1 u.s.g. poprzez przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie spełnione zostały przesłanki przemawiające za możliwością wydania przez Wojewodę zarządzenia zastępczego, oraz naruszenie art. 7, 77, 79 i 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016, poz. 23 – dalej "K.p.a.") poprzez pominięcie dowodów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, niewyjaśnienie wszystkich istotnych elementów stanu faktycznego i przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów. Wniosła o uchylenie zaskarżonego zarządzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skarżąca - poczyniwszy rozważania na temat kompetencji Wojewody działającego jako organ nadzoru względem organów samorządowych, zasad zbierania i rozpatrywania materiału dowodowego w sprawie administracyjnej oraz stopnia dopuszczalnej ingerencji organów administracji rządowej w autonomię samorządów – wskazała, że kwestia utraty mandatu radnego rzutuje na sferę zarówno uprawnień i obowiązków samego radnego, jak i na sferę społeczną, ingerując w wolę wyborców, a wszelkie zmiany związane ze statusem radnego winny być dokonywane w sytuacji niewątpliwego zaistnienia przesłanek wynikających z przepisów prawa, nakazujących wygaszenie mandatu. Powołując wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 października 2012 r., sygn. akt II OSK 2357/12, podniosła, iż właściwą jest bardziej liberalna wykładnia przepisów regulujących kwestie wygaśnięcia mandatu radnego, prowadząca do zachowania konstytucyjnej zasady proporcjonalności.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym zarządzeniu zastępczym.
Pismem procesowym z dnia 23 lipca 2016 r. skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu z załączonego dokumentu - pisma Wojewody [...] z 16 lutego 2015 r. – na okoliczność, że Wojewoda nie pouczył radnych miejskich o zakazie łączenia funkcji ławnika z funkcją radnego miejskiego.
W motywach wskazanego na wstępie wyroku oddalającego skargę Sąd pierwszej instancji odwołał się do treści art. 383 k.w. oraz art. 159 § 1 pkt 9 p.u.s.p., a także art. 98 a u.s.g. Wyjaśnił, że jeżeli organ gminy, wbrew obowiązkowi wynikającemu m.in. z art. 383 § 6 k.w., nie podejmuje uchwały stwierdzającej wygaśnięcie mandatu radnego, wojewoda wzywa organ gminy do podjęcia odpowiedniego aktu w terminie 30 dni. W razie zaś bezskutecznego upływu tego terminu, zgodnie z treścią art. 98a ust. 2, wojewoda, po zawiadomieniu ministra właściwego do spraw administracji publicznej, wydaje zarządzenie zastępcze. Wydanie takiego zarządzenia ma charakter obligatoryjny - od wykonania ustawowego obowiązku wojewoda nie może odstąpić, jeżeli z niebudzących wątpliwości dowodów wynika, że nastąpiło złamanie przez radnego ustawowego zakazu łączenia mandatu radnego z wykonywaniem określonych w odrębnych przepisach funkcji lub działalności, o czym mowa w art. 383 § 1 pkt 5 k.w.
Brak rezygnacji z określonej funkcji (w tym przypadku ławnika) w ustawowym terminie rodzi wprost skutek w postaci wygaśnięcia mandatu radnego, zaś uchwała rady gminy w tej kwestii ma charakter deklaratoryjny. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że skarżącej powierzona została funkcja ławnika sądowego Sądu Rejonowego w [...] na kadencję 2012-2015. W wyniku zaś przeprowadzonych w dniu 16 listopada 2014 r. wyborów samorządowych, skarżąca uzyskała mandat radnego Rady Miejskiej[...], składając ślubowanie radnego w dniu 1 grudnia 2014 r. Zgodnie więc z przytoczonymi wcześniej przepisami, mając na uwadze brak możliwości jednoczesnego sprawowania funkcji ławnika sądowego i wykonywania mandatu radnego, skarżąca obowiązana była do zrzeczenia się funkcji ławnika sądowego w ciągu trzech miesięcy od dnia złożenia ślubowania, tj. do 1 marca 2015 r. Wobec niewypełnienia powyższego obowiązku przez skarżącą w ustawowym terminie, rada gminy zobligowana była stwierdzić w drodze uchwały wygaśnięcie mandatu skarżącej, przy czym termin na podjęcie tej uchwały upływał z dniem 1 kwietnia 2015 r. Wobec braku stwierdzenia przez Radę Miasta [...] powyższego, Wojewoda[...], pismem z dnia 16 grudnia 2015 r., wezwał Radę do podjęcia uchwały w sprawie wygaśnięcia mandatu skarżącej, wypełniając tym samym obowiązek wynikający z art. 98a ust. 1 u.s.g.
W odpowiedzi na powyższe Przewodniczący Rady Miasta [...] poinformował Wojewodę, iż we wskazanym przez organ nadzoru, 30-dniowym terminie nie ma możliwości zapoznania się z treścią wezwania i zajęcia stanowiska. Z tych względów Sąd pierwszej instancji nie miał wątpliwości, iż wydanie przez Wojewodę zarządzenia zastępczego na podstawie art. 98a ust. 2 u.s.g., stwierdzającego wygaśnięcie mandatu radnego skarżącej znajdowało uzasadnienie faktyczne i prawne.
Oceniając zarzuty zawarte w skardze Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż nie zostały one w żaden sposób uprawdopodobnione i są w zasadzie wywodami prawnymi o dużym stopniu ogólności, niezawierającymi konkretnych okoliczności potwierdzających zarówno zarzucane naruszenia prawa w zakresie zbierania i oceny materiału dowodowego, jak i nieprawidłowości w zastosowaniu przez Wojewodę kompetencji wynikających z art. 98a u.s.g. Wywody zawarte w skardze Sąd uznać musiał zatem za przemyślenia skarżącej oraz postulaty de lege ferenda, nie mogące jednak wywrzeć jakiegokolwiek wpływu na ocenę prawidłowości podjętego zgodnie z obowiązującymi przepisami, zaskarżonego zarządzenia zastępczego. Podkreślił, że gdyby nawet odmówiono w drodze uchwały stwierdzenia wygaśnięcia mandatu radnego, dla realizacji ustawowych obowiązków przez Wojewodę w postaci wydania zarządzenia zastępczego, Wojewoda nie musiałby usunąć takiego aktu z obrotu prawnego przed wydaniem zarządzenia, gdyż skutek w postaci wygaśnięcia mandatu radnego następuje z mocy prawa, a nie aktu organu samorządowego. Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarżąca nie wyjaśniła, na czym mają polegać naruszenia przepisów dotyczące postępowania dowodowego, ani zasady proporcjonalności.
W odniesieniu zaś do powołanego w toku postępowania sądowego argumentu, że brak pouczenia skarżącej przez Wojewodę o niemożności jednoczesnego sprawowania przedmiotowych funkcji uzasadniał stwierdzenie, iż zaskarżone zarządzenie zastępcze wydane zostało z naruszeniem prawa, Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, iż z żadnego przepisu prawa nie wynika, by Wojewoda miał obowiązek stosowania pouczeń w tym zakresie. Funkcja radnego kolegialnego organu samorządowego jest funkcją publiczną i od osób ją sprawujących oczekuje się znajomości właściwych regulacji. Nieznajomość przepisów dotyczących sprawowanej funkcji nie usprawiedliwia negatywnych następstw tej nieznajomości.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła L. S., wnosząc o jego uchylenie w całości oraz rozpoznanie przez Naczelny Sąd Administracyjny sprawy i wydanie wyroku reformatoryjnego. W przypadku stwierdzenia, że istota sprawy nie została dostatecznie wyjaśniona, skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku.
Zarzuciła, na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) - P.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- - art. 134 § 1 P.p.s.a. poprzez pominięcie przez Sąd I instancji zarzutów dotyczących: sprzeczności istotnych ustaleń ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, pominięcie dowodów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, niewyjaśnienia wszystkich istotnych elementów stanu faktycznego, przekroczenia zasady swobodnej oceny dowodów, a które to uchybienia Wojewódzki Sąd Administracyjny nie uznał za tyle istotne, a przy tym oczywiste, iż bez względu na treść skargi nie powinien był on przechodzić nad nimi do porządku bez odniesienia się do nich, co w konsekwencji skutkowało przekroczeniem granic swobodnej oceny dowodów polegające na dowolnym, arbitralnym i odbiegającym od stanu faktycznego sprawy;
- - art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez niewyjaśnienie w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z treści niniejszego przepisu, dlaczego pomimo zgłoszonych zarzutów naruszenia prawa materialnego, a konkretnie art. 98a ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, Sąd stwierdził, że zaskarżone zarządzenie zastępcze Wojewody [...] nie narusza prawa, a zarzuty skarżącej mają jedynie charakter rozważań dotyczących kompetencji Wojewody oraz postulatów, podczas gdy w uzasadnieniu skargi precyzyjnie ujęto istnienie obiektywnych przesłanek wskazujących na możliwość wydania w okolicznościach spraw zarządzenia zastępczego stwierdzającego wygaśnięcie mandatu radnej rady miejskiej.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie od skarżącej na swoją rzecz kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - zwanej dalej: "P.p.s.a."), rozpoznaje sprawę w jej granicach, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyła się wyłącznie do zbadania zawartych w skardze zarzutów sformułowanych w granicach podstaw kasacyjnych.
W pierwszej kolejności należy wskazać, że wygaśnięcie mandatu radnego jest instytucją prawa wyborczego. Jako sankcja uchybienia zakazowi łączenia mandatu radnego z wykonywaniem określonych funkcji lub działalności, wygaśnięcie mandatu jest wkroczeniem ustawodawcy w materię chronioną konstytucyjnie, jaką jest czynne i bierne prawo wyborcze. Do wygaśnięcia mandatu dochodzi na skutek zdarzeń, z którymi ustawa wiąże utratę mandatu uzyskanego w wyborach powszechnych. Zasadą jest, że im bardziej drastyczne, (co do przedmiotu, zakresu, sposobu czy skutków) jest wkroczenie władzy w materię konstytucyjnie chronionych praw podstawowych, tym bardziej rygorystycznym przesłankom powinna podlegać procedura tej ingerencji (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 marca 2007 r., sygn. K 8/07, OTK ZU 2007, nr 3A, poz. 26; wyrok NSA z dnia 15 listopada 2012 r., sygn. II OSK 2094/12, [w:] CBOSA).
W myśl art. 383 § 5 k.w. wygaśnięcie mandatu radnego następuje w przypadku naruszenia ustawowego zakazu łączenia mandatu radnego z wykonywaniem określonych w odrębnych przepisach funkcji lub działalności. W rozpoznawanej sprawie L. S. naruszyła zakaz łączenia funkcji radnego gminy z funkcją ławnika, przewidziany art. 159 § 1 pkt 9 p.u.s.p. L. S. objęła mandat radnego w wyniku wyborów z dnia 16 listopada 2014 r. na podstawie art. 387 § 1 k.w. i w dniu 1 grudnia 2014 r. złożyła ślubowanie. Od tego czasu rozpoczął się bieg trzymiesięcznego terminu do zaprzestania pełnienia funkcji ławnika w Sądzie Rejonowym w [...] i zakończył z dniem 1 marca 2015 r. Zrzeczenie się funkcji ławnika nastąpiło dopiero pod koniec lipca 2015 r., a zatem już po upływie ustawowego terminu do zrzeczenia się tej funkcji – art. 383 § 5 k.w. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli radny przed dniem wyboru wykonywał funkcję lub prowadził działalność o, której mowa w § 1 pkt 5, obowiązany jest do zrzeczenia się funkcji lub zaprzestania prowadzenia działalności w ciągu 3 miesięcy od dnia złożenia ślubowania.
W przeciwnym przypadku, zgodnie z § 6 powołanego artykułu, rada stwierdza wygaśnięcie mandatu radnego w drodze uchwały, w terminie miesiąca od upływu tego terminu. Należy podkreślić, że w razie zaistnienia jednej z okoliczności uzasadniających stwierdzenie wygaśnięcia mandatu radnego właściwy organ ma obowiązek stwierdzić wygaśnięcie mandatu. Przepisy u.s.g. (art. 98a ust. 1-3) stanowią, że jeżeli rada gminy nie podejmie uchwały o stwierdzeniu wygaśnięcia mandatu radnego, to wojewoda wzywa ten organ do podjęcia uchwały w terminie 30 dni, a w razie bezskutecznego upływu tego terminu wojewoda, po powiadomieniu ministra właściwego do sprawy administracji publicznej wydaje zarządzenie zastępcze. Wymaga wskazania, że Wojewoda, wydając zarządzenie zastępcze o stwierdzeniu wygaśnięcia mandatu radnego, działa niejako za radę zobowiązaną do podjęcia uchwały takiej treści.
Mając na uwadze powyższe ustalenia i rozważania prawne, należy wskazać, że nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a. Przepis ten - dotyczący rozstrzygania przez sąd w granicach danej sprawy oraz braku związania zarzutami i wnioskami skargi i powołaną podstawą prawną, powinien być tak rozumiany, że wprawdzie sąd orzeka w konkretnej sprawie i w występującym w niej przedmiocie, zasadniczo nie rozwiązując problemów generalnych (ogólnych), to w tych granicach jest zobowiązany do dokonania oceny legalności zaskarżonego aktu po dokonaniu koniecznych rozważań bez związania zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w skardze (czy też w kontrolowanym akcie) podstawą prawną. Prawidłowe stosowanie art. 134 § 1 P.p.s.a. wymaga od sądu administracyjnego orzekającego w pierwszej instancji, aby bez względu na treść skargi (jej zarzutów i wniosków) oraz powoływaną w sprawie podstawę prawną (przez organ, lub przez stronę wnoszącą skargę), dokonał z pełną odpowiedzialnością i wnikliwością kontroli legalności zaskarżonego aktu (por. wyrok NSA z dnia 15 marca 2010 r., sygn. II OSK 499/09, LEX nr 597645).
Wymóg ten zrealizował Wojewódzki Sąd Administracyjny, gdyż przeprowadził kontrolę kwestionowanego przez skarżącą zarządzenia zastępczego Wojewody [...] z dnia [...] marca 2016 r., nr[...], w granicach przedmiotu zaskarżenia, którym było wygaśnięcie mandatu radnego z przyczyn określonych w art. 383 § 1 pkt 5 k.w., tj. łączenia mandatu radnego z funkcją ławnika sądowego. Nie można zgodzić się z zarzutem, że Sąd pierwszej instancji oparł się na niepełnych bądź sprzecznych ze sobą ustaleniach faktycznych, a rozstrzygnięcie było arbitralne i podjęte z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów. Niezaprzeczalnie w sprawie ustalono, że skarżąca, pełniąc funkcję ławnika w Sądzie Rejonowym w [...] w kadencji 2012-2015, w wyniku wyborów, które odbyły się w dniu 16 listopada 2014 r., objęła mandat radnego i złożyła ślubowanie w dniu 1 grudnia 2014 r. We wskazanym w ustawie terminie nie zrzekła się funkcji ławnika.
Skarżąca w żaden sposób powyższych ustaleń faktycznych nie podważyła. Przedstawiony przez nią dokument, z którego wynika, że nie pouczono radnych o zakazie łączenia mandatu radnego z funkcją ławnika sądowego pozostaje bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. Przepisy u.s.g., ani innych ustaw nie przewidują, że w przypadku braku pouczenia skutek w postaci wygaśnięcia mandatu nie może nastąpić.
W nawiązaniu do powyższego nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Zgodnie z dyspozycją tego przepisu uzasadnienie wyroku sądu administracyjnego, powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Przepis art. 141 § 4 P.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska, co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uchwała składu 7 sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010 r., nr 3, poz. 39). Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że uzasadnienie prawne zaskarżonego wyroku zawiera rozważania Sądu, co do zgodności z prawem, w tym art. 98a u.s.g., zaskarżonego zarządzenia zastępczego oraz postępowania, w ramach którego ten akt został podjęty.
Sąd pierwszej instancji prawidłowo wskazał, że fakt przegłosowania stanowiska o odstąpieniu od podejmowania działań zmierzających do stwierdzenia wygaśnięcia mandatu i pozostawienie go w obrocie prawnym nie stoi na przeszkodzie wydaniu przez wojewodę zarządzenia zastępczego stwierdzającego wygaśnięcie mandatu. Należy bowiem wskazać, że pod pojęciem bezskutecznego upływu terminu, o którym mowa w art. 98a ust. 2 u.s.g., należy rozumieć zarówno sytuację, kiedy rada gminy w ogóle nie podejmuje uchwały w przedmiocie wygaśnięcia mandatu, jak i stan faktyczny polegający na wydaniu uchwały niezgodnej z obowiązkiem wynikającym z art. 98a ust. 1 u.s.g. (por. wyrok NSA z dnia 25 stycznia 2010 r., II OSK 1544/09, [w:] CBOSA). Chybione jest również odwoływanie się przez skarżącą kasacyjnie do, przytoczonego wcześniej, wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 marca 2007 r., K 8/07.
W ocenie składu orzekającego Naczelnego Sądu Administracyjnego przyczyna wygaśnięcia mandatu w rozpoznawanej sprawie (zasada incompatibilitas - art. 383 § 1 pkt 5 k.w.) jest na tyle poważna, że nie można mówić o naruszeniu zasady proporcjonalności wynikającej z art. 31 ust. 3 Konstytucji. Nie podważają tego powołane przez skarżącą wyroki NSA z dnia 25 października 2012 r., II OSK 2357/12 i z dnia 20 grudnia 2012 r., II OSK 2818/12.
Podsumowując, Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku w sposób prawidłowy i przekonujący przedstawił przesłanki oddalenia skargi. Wskazać należy, że sformułowanie tego zarzutu skargi kasacyjnej i jego uzasadnienie zmierza w istocie do zakwestionowania stanowiska Sądu pierwszej instancji, który dokonał kontroli legalności zaskarżonego zarządzenia w oparciu o określone przepisy prawa materialnego. Okoliczność, że stanowisko Sądu w tej sprawie jest odmienne od przedstawionego przez autora skargi kasacyjnej nie oznacza, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie odpowiada wymogom ustawowym.
W tym stanie rzeczy, wobec bezzasadności zarzutów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzekł w oparciu o art. 204 pkt 1 P.p.s.a.
- - ---------------------- 2