Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 17 grudnia 2007r., sygn. akt II SA/Gd 708/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę Z. S. na uchwałę Nr [...] Rady Gminy S. z dnia [...] czerwca 2007 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu wsi S. - S. C. W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji stwierdził, że warunkiem dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego na ww. uchwałę jest dokonanie wezwania organu gminy do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. W ocenie Sądu z akt sprawy nie wynika, aby skarżąca dopełniła powyższego wymogu, określonego w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.). W szczególności skarżąca nie wykonała zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 25 października 2007 r. wzywającego ją do wskazania czy przed wniesieniem skargi dokonała wezwania do usunięcia naruszenia prawa.
Skarżąca wniosła jedynie o przedłużenie terminu odpowiedzi na pismo Sądu, motywując swój wniosek "powodami osobistymi". Sąd uznał, że skarżąca nie wskazała istotnego powodu przemawiającego za uwzględnieniem tego wniosku i w związku z powyższym odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Od powyższego postanowienia Z. S. złożyła skargę kasacyjną.
W skardze kasacyjnej zarzucono, iż Sąd pierwszej instancji naruszył prawo materialne - art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, poprzez uznanie, że skarżąca nie przedłożyła dowodu, że wezwała Radę Gminy S. do usunięcia naruszenia prawa. W skardze kasacyjnej podniesiono także zarzuty naruszenia przepisów postępowania - art. 49 § 1 i § 2, art. 58 § 1 pkt 6 i art. 84 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez uznanie, że złożona skarga zawiera braki oraz poprzez nieuwzględnienie wniosku skarżącej do uzupełnienia ewentualnych braków.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wyjaśniono, że skarżąca pismem z dnia 17 lipca 2007 r. zaskarżyła uchwałę nr [...] Rady Gminy S. z dnia [...] czerwca 2007 r. do sądu administracyjnego. Pismo to zostało potraktowane przez organ jako wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Uchwałą nr [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. Rada Gminy odmówiła dokonania zmiany zaskarżonej uchwały. Pismem z dnia 21 września 2007 r. Z. S. ponownie złożyła skargę do sądu administracyjnego, podtrzymując swoje stanowisko.
W związku z powyższym Z. S. wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna jest oparta na usprawiedliwionych podstawach.
W myśl art. 58 § 1 pkt 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (aniżeli wymienione w art. 58 § 1 pkt 1-5) wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Skarga na akt prawa miejscowego organu jednostki samorządu terytorialnego (art. 3 § 2 pkt 5 ustawy), jest niedopuszczalna, jeżeli nie dopełniono wymogu określonego w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, tj. gdy skarga ta nie została poprzedzona stosownym wezwaniem do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego. Istotą sporu w niniejszej sprawie jest to, czy skarżąca dokonała skutecznego prawnie wezwania do usunięcia naruszenia prawa i czy była zobowiązana wykazywać przed sądem powyższą okoliczność.
Stwierdzić należy, że Sąd pierwszej instancji nie przeanalizował należycie akt sprawy i niezasadnie wezwał skarżącą do wskazania w trybie art. 49 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi że złożyła wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Z akt sprawy bezspornie bowiem wynika, że pierwsza skarga Z. S., która wpłynęła do Urzędu Gminy S. w dniu 17 lipca 2007 r., została przez organ planistyczny uznana za wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W szczególności Rada Gminy S. udzieliła odpowiedzi na wezwanie, uchwałą z dnia [...] sierpnia 2007 r. odmawiając jego uwzględnienia. Odpis powyższej uchwały został skarżącej doręczony w dniu 27 sierpnia 2007r., a w dniu 24 września 2007 r., czyli z zachowaniem ustawowego terminu Z. S. złożyła skargę do sądu administracyjnego (traktując ją wprawdzie jako drugą skargę złożoną do sądu, co jednak pozostaje bez znaczenia w świetle faktu, iż pierwsza skarga została uznana za wezwanie, o którym mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym).
W tej sytuacji uznać należy, iż Sąd pierwszej instancji naruszył regulację art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym oraz wskazane w skardze kasacyjnej przepisy postępowania - z wyłączeniem art. 84 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który nie miał i nie mógł mieć zastosowania w sprawie, skoro termin określony w art. 49 ustawy będąc terminem sądowym, nie może być przedłużany ani skracany przez przewodniczącego (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006r., s. 131).
Z powyższych przyczyn orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 182 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego Sąd nie orzekł, ponieważ o zwrocie kosztów, stosownie do przepisu art. 209 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę (art. 200) oraz w orzeczeniu o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 tej ustawy. O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzeka jedynie wówczas, gdy rozpoznaje skargę kasacyjną od wyroku, ponieważ przepisy art. 203 i 204 ustawy wiążą zwrot kosztów postępowania kasacyjnego w wyrokiem sądu pierwszej instancji oddalającym lub uwzględniającym skargę, co nie ma miejsca w przypadku rozpoznawania skargi kasacyjnej od postanowienia odrzucającego skargę. W razie uwzględnienia skargi kasacyjnej skarżącego na postanowienie o odrzuceniu skargi, poniesione przez skarżącego koszty postępowania kasacyjnego związane ze skargą kasacyjną na postanowienie o odrzuceniu skargi, podlegają zaliczeniu do poniesionych przez skarżącego kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw i mogą być zasądzone na rzecz skarżącego od organu w razie uwzględnienia skargi, na podstawie art. 200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Natomiast o zwrocie kosztów sądowych, które zostały uiszczone a nie są kosztami należnymi, orzeka z urzędu, na podstawie art. 225 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd pierwszej instancji.