Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 22 września 2005 r., sygn. akt II SA/Gd 430/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku po rozpoznaniu skargi B. R., uchylił zaskarżoną decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wraz z poprzedzającą ją decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] maja 2001 r., Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego.
W uzasadnieniu orzeczenia Sąd I instancji podał, że decyzją z dnia [...] maja 2001r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. nakazał B. R. rozbiórkę obiektu gospodarczego zrealizowanego na działce nr 34/1 w B. Wydane rozstrzygnięcie poprzedzało wydanie postanowienia z dnia 9 listopada 1999 r. o wstrzymaniu robót budowlanych prowadzonych przy wznoszeniu budynku gospodarczego na działce nr 34/1 w B., w związku z tym, iż prowadzone prace odbiegają od dokonanego zgłoszenia w Urzędzie Rejonowym w B. Decyzją z dnia 3 stycznia 2000 r. nałożono obowiązek wykonania do dnia 30 sierpnia 2000r. czynności w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem i uzyskania zezwolenia na wznowienie robót, tj. doprowadzenie realizowanego obiektu do stanu zgodnego ze zgłoszeniem, opracowanie projektu budowlanego budynku gospodarczego i uzyskanie zgody właścicieli sąsiedniej działki nr 35/2 na zbliżenie budynku gospodarczego do granicy. B. R. nie wypełnił obowiązku nałożonego decyzją, co uzasadniało wydanie nakazu rozbiórki.
Po rozpatrzeniu odwołania B. R. decyzją z dnia [...] sierpnia 2001 r. Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że wprawdzie na dzień orzekania obowiązujące przepisy nie przewidują konieczności uzyskania zgody właściciela działki sąsiedniej na przybliżenie obiektu do granicy działki, jednakże inwestor nie przedłożył wymaganej dokumentacji budowlanej.
Na powyższą decyzję B. R. złożył skargę do sądu administracyjnego, którą Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uwzględnił. Sąd uznał za bezsporne, że skarżący nie wykonał w zakreślonym terminie obowiązków przewidzianych w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia 3 stycznia 2000r., jednakże uznał, że w niniejszej sprawie organy nie określiły w sposób precyzyjny przedmiotu rozbiórki. Decyzje organów obu instancji wydane w niniejszej sprawie określają jako przedmiot rozbiórki wybudowany budynek gospodarczy. Nie precyzują jednak jego gabarytów. Natomiast postanowienie o wstrzymaniu i decyzja nakazująca obowiązek wykonania czynności dotyczyły budynku gospodarczego będącego w budowie. Ponadto z twierdzeń skarżącego oraz zaprezentowanych przez niego zdjęć wynika, że na przedmiotowej działce znajdują się również inne budynki gospodarcze.
W konkluzji Sąd I instancji stwierdził, że zaskarżone decyzje wydane zostały z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego, które to uchybienia miały wpływ na wynik sprawy.
Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożył uczestnik postępowania J. S., wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów postępowania – art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) poprzez całkowite pominięcie i niedokonanie oceny decyzji i postanowień właściwych w rozpoznawanej sprawie organów nadzoru budowlanego odnośnie lokalizacji oraz wymiarów obiektu budowlanego podlegającego rozbiórce. Powyższe uchybienie doprowadziło Sąd I instancji do konkluzji, że treść zaskarżonej decyzji nie określa w sposób precyzyjny przedmiotu rozbiórki. Wnoszący skargę kasacyjną nie podziela tego stanowiska, bowiem w jego ocenie obiekt budowlano-gospodarczy podlegający rozbiórce znany był stronom, a przebieg budowy tego obiektu od momentu wszczęcia postępowania administracyjnego, nie budził wątpliwości.
Pismem z dnia 23 lutego 2007 r. J. S. podniósł dodatkowo, że wbrew twierdzeniom B. R. na działce nr 34/1 nie znajduje się żaden inny budynek gospodarczy, aniżeli ten objęty nakazem rozbiórki.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Stosownie do regulacji art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 1543, poz. 1270 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie okoliczności, które przesądzają o ewentualnej nieważności postępowania, o których mowa w art. 183 § 2 ww. ustawy. Stwierdziwszy, że w niniejszej sprawie okoliczności takie nie miały miejsca Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do oceny zgłoszonego zarzutu naruszenia przepisu art. 133 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uznając, iż zarzut ten nie ma usprawiedliwionych podstaw, w sytuacji gdy Sąd pierwszej instancji wydał wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, tak jak wymaga tego ww. przepis prawa. Co prawda z uzasadnienia zarzutu można wnosić, że pełnomocnikowi wnoszącego skargę kasacyjną chodzi o naruszenie innych przepisów postępowania, to mając na uwadze, iż przepisy te nie zostały wskazane, Naczelny Sąd Administracyjny, związany zarzutami skargi kasacyjnej, w myśl przywołanego wyżej art. 183 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie mógł domyślać się intencji strony skarżącej i w konsekwencji doszukiwać się kolejnych – poza zgłoszonym – zarzutów skargi kasacyjnej.
W rezultacie tak sformułowana skarga kasacyjna nie mogła być podstawą do kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie oczekiwanym przez stronę skarżącą, rodząc po stronie Naczelnego Sądu Administracyjnego obowiązek oddalenia skargi na podstawie art. 184 wielokrotnie wyżej przywoływanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.