Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 2 listopada 2005r., sygn. akt VI SA/Wa 799/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę B. C. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2005r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej.
W uzasadnieniu orzeczenia Sąd I instancji stwierdził, co następuje:
Decyzją z dnia [...] stycznia 2005 r. Komendant Wojewódzki Policji w R. cofnął skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską i zaopatrzył tę decyzję w rygor natychmiastowej wykonalności. Organ ustalił, że w dniu 10 grudnia 2003 r. Sąd Rejonowy w M. uznał skarżącego winnym popełnienia przestępstwa z art. 190 § 1 KK (groźba karalna) i wymierzył mu karę grzywny w wymiarze 30 stawek dziennych. W ocenie organu Policji takie zachowanie skarżącego oznacza, że skarżący nie daje gwarancji bezpiecznego posiadania i używania broni palnej, zgodnie z zasadami określonymi w ustawie z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 1999 r. Nr 53, poz. 549 ze zm.). Fakt uznania skarżącego winnym popełnienia wymienionego wyżej przestępstwa uzasadnia zaliczenie go do grupy osób, co do których istnieje uzasadniona obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.
Decyzją z dnia [...] marca 2005 r. Komendant Główny Policji, po rozpatrzeniu odwołania B. C., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję uchylając ją jedynie w części dotyczącej rygoru natychmiastowej wykonalności.
Od tej decyzji B. C. złożył skargę do sądu administracyjnego, zarzucając, że bezpodstawnie zakwalifikowano go do grupy osób, o których mowa w art.15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Podniósł, że popełnił wprawdzie przestępstwo, ale nie takie, o którym mowa w rozdziale XIX, bowiem nie popełnił przestępstwa przeciwko życiu lub zdrowiu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W niniejszej sprawie materialnoprawną podstawę orzekania regulują przepisy art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. W myśl art. 18 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której pozwolenie takie wydano, należy do osób, o których mowa m.in. w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Zgodnie z brzmieniem tego ostatniego przepisu pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takiego przestępstwa. Sąd podkreślił, że w dniu 22 sierpnia 2003 r. skarżący groził J. S. i jego żonie pozbawieniem ich życia poprzez przebicie widłami, przy czym groźby te wzbudziły w zagrożonych uzasadnioną obawę, że zostaną spełnione. Konsekwencją tego czynu był skazujący wyrok Sądu Rejonowego w M. z dnia 20 grudnia 2003 r., który to wyrok uprawomocnił się. Groźba karalna jest wprawdzie przestępstwem usytuowanym w rozdziale dotyczącym przestępstw przeciwko wolności, ale takie cechy posiadaczy broni jak skłonność do nadużywania alkoholu, awantur i nadmierna porywczość, dyskwalifikują ich w świetle przesłanek, o których mowa w przepisach ustawy o broni i amunicji.
Od powyższego wyroku B. C. złożył skargę kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, rozpoznanie skargi i uchylenie zaskarżonych decyzji administracyjnych. Wniósł także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W skardze kasacyjnej podniesiono zarzuty naruszenia przez Sąd prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji poprzez przyjęcie, że skazanie prawomocnym wyrokiem za przestępstwo przeciwko wolności (rozdział XXIII Kodeksu karnego), stanowi jedyną i wystarczającą podstawę do uznania, iż zachodzi uzasadniona obawa, że skarżący użyje broni palnej w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co w konsekwencji uzasadnia zaniechanie wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy.
W skardze kasacyjnej zarzucono także Sądowi I instancji naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy – art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez "nierozpatrzenie naruszeń prawa administracyjnego" w postępowaniu przed organami administracji, a w szczególności art. 6, 7 i 8 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Pismem z dnia 6 marca 2006 r. Komendant Główny Policji złożył odpowiedź na skargę kasacyjną wnosząc o jej oddalenie i o zasądzenie od skarżącego na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
- Zarzut błędnej wykładni wskazanych w niej przepisów prawa materialnego oparty jest na przypisanej sądowi tezie, że "w przypadku skazania za inne przestępstwo niż wymienione w powołanym przepisie niejako ex lege zostaje spełniona przesłanka, iż posiadacz broni użyje tejże broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego" (str. 4 skargi kasacyjnej).
Twierdzenia takiego uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zmienia. Powyższy zarzut stanowi zatem niedopuszczalną nadinterpretację motywów wyroku. W ocenie Sądu I instancji skazanie za groźbę karalną (pozbawienia życia poprzez pobicie widłami) uzasadnia obawę co do niewłaściwego użycia broni, a tym samym zaliczenia jej posiadacza do kategorii osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy.
Jeżeli chodzi o właściwe rozumienie treści zastosowanych w sprawie przepisów to nie ma różnicy pomiędzy wywodami Sądu a uzasadnieniem skargi kasacyjnej. Okoliczność czy skarżący wywołuje "uzasadnioną obawę, że może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego" jest elementem stanu faktycznego sprawy, wynikającym z oceny dowodów a nie kwestią interpretacji przepisów prawa materialnego.
- Bezzasadny – i w części niezrozumiały – jest zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 6, 7 i 8 kpa.
Artykuł 134 § 1 p.p.s.a stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Granice rozpoznania sądu administracyjnego wyznaczone zostają przez granice sprawy administracyjnej. Jest to ta sama sprawa, która została rozstrzygnięta zaskarżoną decyzją (por. T. Woś i inni, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wyd. "LexisNexis", Warszawa 2005, s. 426). Nie ulega wątpliwości, że w niniejszej sprawie Sąd I instancji poza granice sprawy nie wykroczył.
Niezwiązanie zarzutami i wnioskami skargi oznacza natomiast, że sąd, dokonując kontroli decyzji w aspekcie jej legalności:
- ocenia zgodność tego aktu ze wszystkimi przepisami, które miały lub powinny mieć zastosowanie.
- może rozstrzygnąć sprawę w inny niż postulowany przez skarżącego sposób.
Należy również zauważyć, że uzasadnienie skargi kasacyjnej w części dotyczącej naruszenia tego przepisu nie koresponduje z jego treścią. Zarzut dotyczący ogólnych zasad postępowania administracyjnego naruszonych, jakoby przez organy Policji (art.
- 7 i 8 kpa), czego Sąd nie dostrzegł, poza tym że nie został dostatecznie skonkretyzowany, to nie znajduje żadnego uzasadnienia w okolicznościach sprawy. Wystąpienie obawy o niewłaściwe użycie broni zostało wykazane ponad wszelką wątpliwość a odmowa praw nabytych nie może doprowadzić do pozostawienia broni palnej w rękach osoby zagrażającej bezpieczeństwu innych osób.
W realiach rozpoznawanej sprawy skargę kasacyjną należało uznać za oczywiście bezzasadną, wobec czego na podstawie art. 184 i 204 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.