Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 19 grudnia 2005 r. sygn. akt II SA/Bk 901/05, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, oddalił skargę Gminnej Spółdzielni "S." w A., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] sierpnia 2005 r. Nr [...], w przedmiocie odmowy uchylenia we wznowionym postępowaniu ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy.
W uzasadnieniu orzeczenia Sąd I instancji podał, że decyzją z dnia [...] czerwca 2005 r. Burmistrz A. odmówił uchylenia własnej decyzji ostatecznej z dnia 20 września 2004 r., ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie parkingu na około 210 miejsc postojowych na samochody osobowe oraz słupów oświetleniowych i towarzyszącej infrastruktury na działkach nr 1955, 1956, 1957, 1958 i 1959 w A. przy ul. W., wydanej na wniosek J. K. W toku postępowania wyjaśniającego co do przyczyn wznowienia organ ustalił, że Gminnej Spółdzielni "S." w A. nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu, bowiem działki, w stosunku do których wydano decyzję, znajdują się w znacznej odległości od działki należącej do Spółdzielni, zaś budowa projektowanego parkingu nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W związku z powyższym organ uznał, że nie zaistniała przesłanka wznowienia określona w art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Od powyższej decyzji odwołanie złożyła Gminna Spółdzielnia "S", jednakże Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
Na powyższą decyzję Gminna Spółdzielnia "S." złożyła skargę do sądu administracyjnego, którą Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku uznał za bezzasadną. Sąd podzielił stanowisko organów administracji, że skarżącej Spółdzielni nie służył przymiot strony w postępowaniu administracyjnym, zakończonym decyzją ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji, polegającej na budowie parkingu na około 210 miejsc postojowych na samochody osobowe oraz słupów oświetleniowych i infrastrukturze towarzyszącej. Sąd stwierdził, że powyższa inwestycja nie stanowi inwestycji znacząco oddziałującej na środowisko, dla której konieczne byłoby sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko. Bezsporne jest, że skarżąca Spółdzielnia nie jest właścicielem ani użytkownikiem działek objętych wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, ani też działek bezpośrednio sąsiadujących z terenem inwestycji.
Należąca do skarżącej Spółdzielni działka o nr geodezyjnym 1952 znajduje się w odległości 77 metrów od działek, dla których została wydana zakwestionowana decyzja o warunkach zabudowy. W świetle regulacji art. 54 pkt 2 lit. d w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), w myśl której krąg stron ograniczony został do inwestora, właścicieli i użytkowników wieczystych działek, wchodzących do terenu inwestycji oraz działek bezpośrednio z tym terenem sąsiadujących, Spółdzielnia nie jest stroną postępowania, co oznacza, że organy prawidłowo odmówiły uchylenia decyzji ostatecznej we wznowionym postępowaniu, prowadzonym na podstawie przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Od powyższego wyroku Gminna Spółdzielnia "S." złożyła skargę kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, jak również o zasądzenie od strony przeciwnej na jej rzecz, zwrotu kosztów postępowania.
W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 28 i art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego.
W skardze kasacyjnej zarzucono także naruszenie przepisów postępowania – art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez błędną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, polegającą na nieuwzględnieniu faktów świadczących o zamiarze realizacji przez wnioskodawcę w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy, jednego przedsięwzięcia inwestycyjnego.
W uzasadnieniu zarzutów skargi kasacyjnej podniesiono, że ani art. 6, ani inny przepis ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie wprowadzają normy, z której mogłaby wynikać zastosowana przez sąd pomocnicza przesłanka "bezpośredniego sąsiedztwa". Wiążąc regulacje wskazane w skardze kasacyjnej z przepisami art. 58 § 1 i 2 Kodeksu cywilnego i art. 3 Konstytucji RP można dojść do przekonania, że ochrona własności w obszarze zagospodarowania nieruchomości sąsiadujących, występować musi zawsze wtedy, gdy istnieje zamiar zagospodarowania sąsiedniego terenu, w ten sposób, że zagospodarowanie nieruchomości przyległej pozostaje w funkcjonalnym związku z warunkami zagospodarowania nieruchomości z nią sąsiadującej. Ochrona ta powinna być zapewniona także wówczas, gdy obszar inwestycji nie graniczy bezpośrednio z nieruchomością osoby trzeciej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Kontrolowana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny decyzja wydana została w trybie wznowionego postępowania. Odmawiając uchylenia – na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 kpa ostatecznej decyzji Burmistrza Miasta A. z dnia 20 września 2004 r., organy administracyjne uznały, iż nie została spełniona przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 4 kpa, warunkująca wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną, ustalającą warunki zabudowy dla budowy parkingu na około 210 miejsc postojowych.
Istota niniejszej sprawy sprowadza się zatem do rozstrzygnięcia, czy skarżącej Gminnej Spółdzielni "S" w A., przysługiwał status strony w ww. postępowaniu.
Zgodzić należy się ze stanowiskiem zaprezentowanym w zaskarżonym wyroku, iż okolicznościach faktycznych i prawnych niniejszej sprawy brak jest podstaw do przyjęcia, iż skarżąca Spółdzielnia miała interes prawny w uczestniczeniu w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie parkingu dla 210 miejsc postojowych.
Ustalenie, czy dany podmiot ma przymiot strony w ww. postępowaniu, następuje w oparciu o kryteria określone w art. 28 kpa. Niezbędnym zatem do uzyskania statusu strony jest posiadanie interesu prawnego, rozumianego jako interes mający umocowanie w przepisach prawa. Zgodzić należy się z wnoszącym skargę kasacyjną, że przy ustalaniu stron postępowania powadzonego w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, należy mieć na uwadze brzmienie art. 6 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Stwierdza on, że "każdy ma prawo do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób". Powyższe sformułowanie odnosić się będzie przede wszystkim do właścicieli i użytkowników wieczystych, jak również innych podmiotów legitymujących się ograniczonymi prawami rzeczowymi i prawami obligatoryjnymi, o ile wykażą one, że planowana inwestycja może wpływać na ich uprawnienia związane z korzystaniem z nieruchomości.
Ocena prawna dopuszczalności tego rodzaju wpływu powinna opierać się na przepisach prawa materialnego, na przykład - przepisach ustawy Prawo ochrony środowiska, Prawo ochrony przyrody. Trafnie zauważył Sąd I instancji, że przepisami prawa materialnego rozstrzygającymi kwestie posiadania przez skarżącą Spółdzielnie interesu prawnego do występowania w niniejszej sprawie, są przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska oraz przepisy wykonawcze do tej ustawy, tj. rozporządzenie RM z dnia 24 września 2002 r. w sprawie określenia rodzaju przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Pozwalają one określić wpływ planowanego zamierzenia na możliwość korzystania z nieruchomości. Zgodzić zatem należy się z poglądem wyrażonym w zaskarżonym wyroku, że skoro budowa parkingu na 210 miejsc postojowych nie jest zaliczana do inwestycji znacząco oddziałującej na środowisko, to "oddziaływanie" jej na nieruchomość oddaloną o 77 m nie ma miejsca.
Nie sposób w tych warunkach przyjąć, iż pominięcie skarżącej Spółdzielni w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, naruszało jej prawem chroniony interes.
Uwzględniając powyższe, należało wskazane w skardze kasacyjnej zarzuty - uznać za nieusprawiedliwione.
Z wymienionych wyżej przyczyn, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – skargę oddalił.