Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę T. D. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia [...] lipca 2003 r. nr [...] uchylające postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...] maja 2003 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku rozbiórki budynku produkcyjno-usługowego i przekazujące sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku podzielając podstawy faktyczne i prawne do wydania przez organ I instancji postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego jednocześnie podzielił pogląd organu II instancji, iż uchybienia formalne związane z wystawieniem tytułu wykonawczego i uchybienia w sposobie obliczania wysokości grzywny dawały podstawy Pomorskiemu Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w Gdańsku do uchylenia postanowienia organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia.
Od wyroku tego skargę kasacyjną złożył pełnomocnik skarżącej, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Skarga kasacyjna zarzucała zaskarżonemu wyrokowi naruszenie art. 33 pkt 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.) w związku z 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 7 k.p.a.
Zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną prawomocna decyzja o nakazie rozbiórki skierowana jest jedynie do T. D. i W. D., podczas gdy współwłaścicielem obiektu podlegającego rozbiórce jest także D. D., co wynika z odpisu z księgi wieczystej KW nr [...]. Zatem postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku rozbiórki, podobnie jak decyzja nakazująca rozbiórkę, skierowana jest do niewłaściwych osób.
Naczelny Sąd Administracyjny zaważył, co następuje:
Skarga kasacyjna pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw.
Na wstępie zauważyć należy, iż skarga kasacyjna dotyczy wyroku oddalającego skargę na postanowienie uchylające postanowienie Powiatowego Inspektora Budowlanego w W. z dnia [...] maja 2003 r. nr [...] w całości i przekazujące sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Oznacza to, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. zobowiązany będzie do ponownego rozpatrzenia sprawy.
Słusznie zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, iż przedmiotem kontroli Sądu było jedynie postanowienie Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku i poprzedzające je postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...] maja 2003 r.
Sąd meriti zasadnie uznał, iż nie był on uprawniony do rozpoznania w niniejszej sprawie zarzutów odnoszących się do innych postępowań, w szczególności w sprawie napraw, remontu, przebudowy, rozbudowy, czy też zmian sposobu użytkowania budynku gospodarczego położonego na działce nr 695/8 przy ul. G. w R. Zgodnie z ustawą o postępowaniu egzekucyjnym w administracji organy egzekucyjne prowadzą postępowanie służące doprowadzeniu do wykonania obowiązków, gdy wynikają one z decyzji właściwych organów, co jednoznacznie wynika z treści art. 3 § 1 w zw. z art. 2 § 1 pakt 10 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Obowiązek rozbiórki nałożony został na T. D. i W. D. decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...] lutego 2001 r. nr [...]. Decyzja ta stała się prawomocna, co oznacza, iż wyżej wymienieni są stronami postępowania egzekucyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny podzielił w tej kwestii stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku.
Uchybienia formalne związana z wystawieniem tytułu wykonawczego i uchybienia w sposobie obliczania grzywny słusznie uznane zostały przez sąd meriti jako uzasadniające wydanie postanowienia przez Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku.
Mając powyższe rozważania na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż zaskarżony wyrok nie narusza prawa i na mocy art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę kasacyjną.