Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 21 października 2015 r. sygn. akt IV SA/Wa 2343/14 oddalił skargę A. B. i T. B. na uchwałę Rady Gminy Jakubów z [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Jakubów.
W ocenie Sądu I Instancji wskutek uchwalenia studium nie nastąpiła zmiana, która może być kwalifikowana w kategoriach pogorszenia sytuacji prawnej właściciela nieruchomości objętej studium. Nie można bowiem mówić o pogorszeniu sytuacji skarżących, w sytuacji, kiedy dokonana zmiana dotyczy powiększenia pasu ochronnego o 10 metrów zaś sam sposób zagospodarowania nieruchomości nie uległ zmianie. Tym samym zaskarżona uchwała na naruszyła interesu prawnego skarżących bowiem w żadnym zakresie nie zmieniła sytuacji prawnej właścicieli nieruchomości i możliwości jej zagospodarowania.
Natomiast podnoszona przez skarżących obecność radnego J. Z. podczas prowadzonej procedury uchwalania Studium, z jednoczesnym wyłączeniem jego udziału w głosowaniu nad uchwałą, nie może stanowić o naruszeniu prawa. Radny ma prawo brać czynny udział w posiedzeniach Rady, natomiast w sytuacji podejmowania aktów prawnych dotyczących jego interesu prawnego, udział radnego w głosowaniu winien być wyłączony. Tak też było w okolicznościach niniejszej sprawy.
Skarżący zastępowani przez radcę prawnego L. W. wnieśli od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W skardze kasacyjnej radca prawny zawarł sformułowanie "zarzucam wyrokowi I instancji naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię oraz niewłaściwe jego zastosowanie w sposób następujący", po czym w pkt 1 uzasadnienia skargi kasacyjnej opisane zostało uzasadnienie wyroku Sądu I instancji, w pkt 2 stwierdzono że uchwalenie studium naruszyło interes prawny skarżących, zaś w pkt 3 stwierdzono że wadliwie Sąd I instancji ustalił, że radny J. Z. nie brał udziału w procedowaniu studium gminy i "ten fakt wskazuje na bezsprzeczne naruszenie zasad procedury w przeciwieństwie do zmarginesowania sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie".
W uzupełnieniu braków formalnych skargi kasacyjnej radca prawny L. W. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i stwierdzenie nieważności studium w zakresie ustalenia pasów ochronnych drogi gminnej nr [...] w rejonie działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] o szerokości 70 metrów.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna podlegała odrzuceniu.
Zgodnie z art. 174 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1136; dalej Ppsa), skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
- 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Stosownie do art. 183 § 1 Ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania w skardze kasacyjnej konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżącego – uchybił Sąd, uzasadnienia ich naruszenia a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wskazania dodatkowo, że naruszenie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Kasacja nie odpowiadająca tym wymogom pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności.
Ze względu na to, że skarga kasacyjna jest bardzo sformalizowanym środkiem prawnym jest obwarowana przymusem adwokacko – radcowskim (art. 175 § 1 – 3 Ppsa). Opiera się on na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny. Profesjonalny pełnomocnik podejmując się sporządzenia skargi kasacyjnej w interesie swoich mocodawców, powinien dysponować elementarną wiedzą na temat tego jakim środkiem prawnym jest skarga kasacyjna i jakie są rygory jej skutecznego wniesienia. W przedmiotowej sprawie ten warunek nie został niestety spełniony.
Skarga kasacyjna sporządzona w przedmiotowej sprawie przez radcę prawnego L. W. dotknięta jest elementarnym uchybieniem, a mianowicie nie zawiera jakiejkolwiek podstawy kasacyjnej. Jedyne przepisy jakie są powołane i to dopiero w uzasadnieniu skargi kasacyjnej to art. 11 pkt 6 lit. i ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015r., poz.199) wskazany wyłącznie jako podstawa opinii Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w Warszawie, jednak nie jest z nim powiązany żaden zarzut, podobnie jak art.25c ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2017 r. poz. 1875) jest przytaczany jako bliżej nieskonkretyzowane naruszenie procedury przez Sąd I instancji.
W związku z powyższym stwierdzić należy, że skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie - wobec nie wskazania podstaw kasacyjnych - nie spełnia wymogów ustanowionych w art. 176 w związku z art. 174 Ppsa. Powyższe braki skargi kasacyjnej są brakami nieusuwalnymi. Brak tych elementów skargi kasacyjnej uniemożliwia merytoryczne jej rozpoznanie.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 178 w związku z art. 180 Ppsa, orzekł jak w sentencji. O zwrocie uiszczonego wpisu orzeczono na mocy art. 232 § 1 pkt 1 tej ustawy.