Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10 października 2007 r. sygn. akt IV SA/Wa 978/07 oddalił skargę M. Ś. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] marca 2007 r. wydaną w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Jednocześnie Sąd przyznał pełnomocnikowi strony wynagrodzenie z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Przedstawiając w uzasadnieniu stan faktyczny sprawy Sąd pierwszej instancji wskazał, że M. Ś. był właścicielem gospodarstwa rolnego we wsi D. W. o pow. 1.38 ha, składającego się z działek nr [...] o pow. 0,63 ha i nr [...] o pow. 0,75 ha. Na podstawie umowy z dnia 10 grudnia 1977 r., zatwierdzonej decyzją Naczelnika Gminy w Morawicy z dnia [...] grudnia 1977 r., M. Ś. sprzedał na rzecz Rolniczej Spółdzielni Produkcyjnej w D. W. część działki nr [...] o pow. 0,25 ha gruntu oraz całą działkę nr [...] o pow. 0,75 ha., pozostawiając sobie część działki nr [...] o pow. 0,38 ha. W zestawieniu powierzchni sprzedanych gruntów, załączonym do umowy z dnia 10 grudnia 1977 r., pominięto znajdujący się w działce nr [...] kontur pastwiska VI klasy o powierzchni 0,02 ha i błędnie podano, że ogólna powierzchnia sprzedanych na rzecz RSP gruntów wyniosła 0,98 ha.
Postępowaniem scaleniowym zakończonym decyzją Wojewody Kieleckiego z dnia [...] stycznia 1979 r. objęto między innymi grunty M. Ś. położone we wsi D. W., stanowiące część działki ewidencyjnej nr [...] o powierzchni 0,38 ha i wartości szacunkowej 11.40 jedn. szac. W rejestrze szacunku porównawczego gruntów przed scaleniem, w pozycji M. Ś. (w pozostałej po dokonanej sprzedaży części działki nr [...]), przyjęto prawidłowe dane dotyczące konturów klasyfikacyjnych i nadano im numery działek [...],[...],[...],[...] i [...] o łącznej powierzchni 0,38 ha i wartości 11.40 jedn. szac, a jako należny ekwiwalent w wyniku scalenia wydzielono grunty w działce nr [...] o pow. 0,30 ha i wartości szacunkowej 11.30 jedn. szac. M. Ś. zakwestionował prawidłowość wykonanego scalenia gruntów i wystąpił do Wojewody Kieleckiego o wyrównanie mu ekwiwalentu za zmniejszoną w wyniku scalenia powierzchnię jego nieruchomości o 0,02 ha.
Po rozpatrzeniu wniosku M. Ś. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji scaleniowej z dnia [...] stycznia 2007 r. Zdaniem organu ekwiwalent gruntowy dla strony wydzielono w oparciu o stan władania prawidłowo ustalony przed scaleniem.
Strona wystąpiła o ponowne rozpoznanie sprawy jednak Minister utrzymał swoje rozstrzygnięcie w mocy decyzją z dnia [...] marca 2007 r. W uzasadnieniu zauważył, że zgodnie z art. 10 ustawy z dnia 24 stycznia 1968 r. o scalaniu i wymianie gruntów (Dz. U. Nr 3, poz.
13. ze zm.), podstawą zapisów w rejestrze szacunku porównawczego gruntów przed scaleniem winny być dane wynikające z zapisów w operacie ewidencji gruntów, które w odniesieniu do działek nr [...] i [...] były zgodne ze stanem prawnym wynikającym z aktu własności ziemi. Kwestionowana różnica powierzchni 0,02 ha powstała nie w wyniku wadliwie prowadzonego postępowania scaleniowego, ale wskutek błędnie ustalonych danych ewidencyjnych w trakcie dokonywania aktu sprzedaży. W rejestrze szacunku porównawczego gruntów przed scaleniem słusznie przyjęto, że M. Ś. posiadał grunty o powierzchni 0,38 ha i wartości szacunkowej 11.40 jedn. szac. W wyniku scalenia za wymienione grunty otrzymał działkę nr [...] o powierzchni 0,30 ha i wartości szacunkowej 11.30 jedn. szac, a więc pełny należny ekwiwalent. W ocenie Ministra nie było podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Kieleckiego z dnia [...] stycznia 1979 r.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. Ś. zarzucił naruszenie prawa poprzez błędne przyjęcie, niezgodnie z § 1 i § 6 umowy sprzedaży z dnia 10 grudnia 1977 r., że zbył 1 ha gruntów, podczas gdy z umowy tej wynikało, iż wielkość sprzedanych gruntów była określona na 0,98 ha. W konsekwencji postępowanie scaleniowe doprowadziło do pominięcia 0,02 ha gruntów na niekorzyść skarżącego. Ponadto zarzucił naruszenie art. 107 § 3 k.p.a., polegające na pominięciu w decyzji dowodów, na których ją oparto oraz brak odniesienia się do § 1 i § 6 umowy sprzedaży części gospodarstwa rolnego. Skarżący wniósł o uchylenie obu decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi oraz unieważnienie przedmiotowej decyzji Wojewody Kieleckiego.
Skarżący podkreślił, że przedmiotem sprzedaży na rzecz Rolniczej Spółdzielni Produkcyjnej w D. W., była jedynie część gruntów o pow. 0,98 ha, co wyraźnie wskazywała umowa sprzedaży z dnia 10 grudnia 1977 r. Sporna powierzchnia 0,02 ha nigdy nie znalazła się we władaniu Spółdzielni i do czasu postępowania scaleniowego pozostawała we władaniu i użytkowaniu skarżącego. Potwierdza to również pismo Wydziału Geodezji, Kartografii i Katastru Urzędu Wojewódzkiego w Kielcach z dnia 3 listopada 1998 r., skierowane do Zarządu Gminy Morawica, według którego skarżący pozostawał, po zawarciu umowy sprzedaży z dnia 10 grudnia 1977 r., właścicielem 0,40 ha gruntu. Tymczasem z decyzji scaleniowej wynika, że przyznana skarżącemu działka nr [...] jest ekwiwalentem za powierzchnię gruntu 0,38 ha, a więc za posiadaną powierzchnię 0,02 ha gruntu, skarżący nie otrzymał żadnego ekwiwalentu.
Przechodząc do rozważań Sąd pierwszej instancji podkreślił, że zgodnie z art. 156 k.p.a., organ administracji stwierdza nieważność decyzji dotkniętej przynajmniej jedną z wad wyliczonych w tym przepisie, w tym m.in., gdy decyzja wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Wydanie decyzji bez podstawy prawnej oznacza brak przepisu prawa uprawniającego organ administracji do wydania decyzji administracyjnej w danej sprawie. Rażące naruszenia prawa polega natomiast na tym, że istnieje podstawa prawna do wydania decyzji, lecz rozstrzygnięcie zawarte w tej decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z przepisami prawa, na podstawie których decyzja została wydana, lub które uprawniały organ do wydania decyzji. Rażące naruszenie prawa musi przy tym tkwić w samej decyzji od chwili jej wydania, a więc treść decyzji musi pozostawać w oczywistej sprzeczności ze stanem prawnym istniejącym w dniu jej wydania.
Organ nadzoru oceniając legalność decyzji administracyjnej zobowiązany jest dokonać oceny, czy rozstrzygnięcie zawarte w ocenianej decyzji nie pozostaje w sprzeczności z przepisami prawa, na podstawie których decyzja została wydana i czy ustalenia organu wydającego ocenianą decyzję znajdują potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. W przedmiotowej sprawie zadaniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi była ocena, czy decyzja Wojewody Kieleckiego z dnia [...] stycznia 1979 r., nie pozostaje w oczywistej sprzeczności z przepisami ustawy z dnia 24 stycznia 1968 r. o scalaniu i wymianie gruntów, szczególnie w zakresie ustalenia przez organ scaleniowy powierzchni gruntów skarżącego objętych scaleniem w wysokości 0,38 ha.
Zdaniem Sądu pierwszej instancji ocena Ministra była prawidłowa i znajduje potwierdzenie w aktach sprawy. Trafnie uznał on, że organ scaleniowy ustalając powierzchnię nieruchomości skarżącego, objętej scaleniem, na podstawie danych zawartych w ówczesnym operacie ewidencji gruntów i budynków, nie naruszył prawa.
Zgodnie z art. 10 ustawy z dnia 24 stycznia 1968 r. o scalaniu i wymianie gruntów, stan własności lub posiadania uczestników scalenia lub wymiany gruntów oraz powierzchnie użytków i klas gruntów określa się według danych uwidocznionych w ewidencji gruntów. W aktach znajduje się odpis rejestru gruntowego nr [...] (uwzględniającego zmiany dopisane z rejestru gruntowego nr [...]), w którym wykazano M. Ś., jako właściciela działek nr [...] o pow. 0,63 ha i nr [...] o pow. 0,75 ha - łącznie 1,38 ha. Taki stan ewidencyjny istniał przed dokonaniem scalenia. W Rejestrze przejściowym dla obszaru D. W. G. M. woj. kieleckie, sporządzonym dla przeprowadzenia scalenia, pod poz. 189 Ś. M. wykazano 0,38 ha gruntów szacowanych. W aktach znajduje się również umowa sprzedaży z dnia 10 grudnia 1977 r., w której § 1 wskazano, że wymieniony jest właścicielem gruntów rolnych o pow. 1,38 ha i sprzedaje na rzecz Rolniczej Spółdzielni Produkcyjnej w D. W. 0,98 ha.
W zestawieniu działek zawartym w § 6 omawianej umowy sprzedaży zapisano, że wycena sprzedawanych gruntów rolnych obejmuje działkę nr [...] i nr [...] na łączną powierzchnię 0,98 ha. Również w decyzji Naczelnika Gminy w Morawicy z dnia [...] grudnia 1977 r., zatwierdzającej umowę sprzedaży wskazano, iż przedmiotem nabycia przez Rolniczą Spółdzielnię Produkcyjną w D. W. jest część gospodarstwa rolnego o pow. 0,98 ha zapisana w rejestrze gruntów pod poz. [...], działki nr [...] i nr [...].
W ocenie Sądu istotne w sprawie jest, że określenie powierzchni sprzedaży na 0,98 ha nie zmienia faktu, że za przedmiot tej sprzedaży wskazano działkę nr [...]i nr [...]. Działka nr [...], według rejestru gruntów nr [...] przed scaleniem (uwzględniającego zmiany z rejestru nr [...], który to numer rejestru wskazano dla określenia przedmiotu sprzedaży w decyzji Naczelnika Gminy w Morawicy z dnia [...] grudnia 1977 r. o zatwierdzeniu umowy sprzedaży), posiadała 0,75 ha powierzchni gruntów. Brak podstaw do uznania, aby przedmiotem sprzedaży była tylko niewydzielona część powierzchni z działki nr [...], i to niezależnie od tego, czy po dokonaniu sprzedaży część tej działki nadal znajdowała się w posiadaniu skarżącego. Z dokumentów nie wynika, aby działka nr [...] posiadała przed scaleniem inną powierzchnię, nie kwestionuje tego również skarżący. Skoro więc za przedmiot zbycia wskazano m.in. działkę nr [...], to należy stwierdzić, iż przedmiotem zbycia była cała działka, której powierzchnia - według rejestru gruntowego - wynosiła 0,75 ha.
Przedmiotem zbycia była również działka nr [...], która z porównania Rejestru przejściowego oraz rejestrów szacunkowych przed scaleniem i po scaleniu posiadała 0,25 ha powierzchni. Oznacza to, że organ scaleniowy ustalił powierzchnię gruntów do scalenia, pozostających we własności M. Ś., w wysokości 0,38 ha zgodnie z art. 10 ustawy z dnia 24 stycznia 1968 r. o scalaniu i wymianie gruntów. Sporządzony dla potrzeb scalenia rejestr przejściowy oraz rejestry szacunku porównawczego gruntów przed scaleniem i po scaleniu, uwzględniały dokumenty o sprzedaży przez skarżącego części gospodarstwa rolnego, w odniesieniu do powierzchni działek wykazanych w rejestrze ewidencji gruntów i budynków przed scaleniem. Prawidłowo zatem Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi stwierdził, iż organ scaleniowy przyjął do scalenia właściwą powierzchnię gruntów skarżącego, wynikającą ze wzajemnego porównania powierzchni działek z umowy sprzedaży i z rejestru gruntowego.
W tym względzie, organ scaleniowy nie mógł, bez naruszenia art. 10 ustawy z dnia 24 stycznia 1968 r. o scalaniu i wymianie gruntów, wykluczyć rejestru gruntowego i ustalić powierzchnię nieruchomości objętej scaleniem wyłącznie na podstawie powierzchni wykazanych w umowie sprzedaży z dnia 10 grudnia 1977 r., zwłaszcza, że za przedmiot sprzedaży wykazano działki o konkretnych numerach ewidencyjnych, których powierzchnia nie mogła być wiążąco ustalana na podstawie umowy sprzedaży, lecz właśnie na podstawie rejestru gruntowego.
Dla oceny prawnej decyzji scaleniowej Wojewody Kieleckiego z dnia [...] stycznia 2007 r. nie ma znaczenia prawnego, wskazane przez skarżącego pismo Wydziału Geodezji, Kartografii i Katastru Urzędu Wojewódzkiego w Kielcach z dnia 3 listopada 1998 r., ponieważ ocena prawna decyzji administracyjnej dokonywana jest w kontekście stanu prawnego i faktycznego, jaki istniał w dniu wydania ocenianej decyzji. Informacje zawarte w powołanym piśmie odnoszą się wprawdzie do stanu faktycznego dotyczącego sprzedaży części gospodarstwa rolnego przez skarżącego przed scaleniem, lecz zawarte w nim oceny tego stanu, w żaden sposób nie były wiążące dla Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, jako organu zobowiązanego do dokonania własnych ustaleń i ocen w postępowaniu nadzorczym.
W konsekwencji tych ustaleń przyznany skarżącemu ekwiwalent w postaci działki nr [...] o pow. 0,30 ha, w zamian za objętą scaleniem powierzchnię gruntów 0,38 ha, nie narusza art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 24 stycznia 1968 r. o scalaniu i wymianie gruntów. Ekwiwalentność tych gruntów, mierzona jednostkami szacunku gruntu znajduje potwierdzenie w rejestrach szacunku porównawczego gruntów przed scaleniem i po scaleniu.
Jako podstawę prawną wyroku Sąd wskazał art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) - w skrócie p.p.s.a. O zwrocie kosztów zastępstwa procesowego pełnomocnikowi ustanowionemu z urzędu, orzekł na podstawie art. 250 p.p.s.a.
M. Ś., reprezentowany przez radcę prawnego J. B., zaskarżył opisany wyrok do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W skardze kasacyjnej domagał się uchylenia wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji.
Skarżący kasacyjnie zarzucił wyrokowi:
- 1) naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 10 ustawy z dnia 24 stycznia 1968 r. o scalaniu i wymianie gruntów;
- 2) naruszenie przepisów postępowanie poprzez błędną ocenę stanu faktycznego i przyjęcie, że sprzedaż 0,73 ha jest tożsama ze sprzedażą 0,75 ha;
- 3) naruszenie przepisów prawa formalnego poprzez błędną wykładnię art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez przyjęcie, że w sprawie nie zachodzi rażące naruszenie prawa odnośnie przedmiotowej decyzji Wojewody Kieleckiego.
W uzasadnieniu skarżący podniósł, że jeżeli wystąpiła różnica w stanie własności i zapisach ewidencji geodezyjnej, to organ winieni był uwzględnić stan prawny dominujący i dostosować stan geodezyjny do stanu prawnego. W szczególności nie można takiej niezgodności interpretować na niekorzyść właściciela gruntów. Rozbieżność występująca w sprawie wystąpiła przed scaleniem, a organ powinien dążyć do uporządkowania, uaktualnienia stanu geodezyjnego przez odpowiednie jednostki. Jak wynika z akt i twierdzeń organu, zapomniano o zakątku nieruchomości, którego skarżący nie sprzedał, a powinien był sprzedać. W toku postępowania scaleniowego dokonano celowego "poprawienia" treści umowy, co było niedopuszczalne.
Skarżący odmienienie niż Sąd pierwszej instancji ocenia wartość dowodową pisma Wydziału Geodezji i, Kartografii i Katastru Urzędu Wojewódzkiego w Kielcach z dnia 3 listopada 1998 r.
Zdaniem skarżącego decyzja o scaleniu już w chwili wydania była obarczona wadami, które uzasadniały stwierdzenie jej nieważności. Konkretnie była sprzeczna z treścią art. 10 oraz art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw.
W pierwszej kolejności stwierdzić należy, iż zgodnie z art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna winna zawierać m.in. przytoczone podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie, co oznacza wskazanie konkretnej normy prawa materialnego lub procesowego, której naruszenie wnoszący skargę kasacyjną zarzuca zaskarżonemu orzeczeniu Sądu pierwszej instancji.
W tym miejscu należy wskazać, iż stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznanie sprawy następuje w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu brane są jedynie pod uwagę przesłanki nieważności postępowania sądowego określone w § 2 tego przepisu. Oznacza to, że zakres postępowania kasacyjnego wyznacza sam skarżący kasacyjnie. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest natomiast uprawniony do zastępowania stron i samodzielnego konkretyzowania zarzutów skargi oraz ich uściślania.
Stosownie do art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego (pkt 1) oraz 2) naruszeniu przepisów postępowania (pkt 2). Naruszenie prawa materialnego może przejawiać się w błędnej wykładni lub niewłaściwym jego zastosowaniu. Uchybienie normom postępowania może mieć taką samą postać jak naruszenie prawa materialnego, z tym że należy dodatkowo wykazać, iż naruszenia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Prawidłowe przytoczenie podstaw kasacyjnych polega na wskazaniu, czy strona skarżąca zarzuca naruszenie prawa materialnego czy naruszenie przepisów postępowania, czy też oba naruszenia łącznie. Konieczne jest także wskazanie konkretnych przepisów prawa, które zostały naruszone. W konsekwencji, rozpoznając skargę kasacyjną, Sąd uwzględnia tylko przepisy, które zostały wyraźnie wymienione przez autora skargi kasacyjnej jako naruszone. Sąd nie może natomiast domniemywać intencji skarżącego i samodzielnie ustalać naruszenie jakich jeszcze przepisów - oprócz przykładowo wymienionych - zamierzał on wytknąć Sądowi pierwszej instancji (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 września 2000 r. sygn. IV CKN 1518/00, OSNC 2001, nr 1, poz. 39.).
W rozpoznawanej sprawie powołane zostały obydwie podstawy kasacyjne co powoduje, że w pierwszej kolejności co do zasady rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo że nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego.
W ramach podstawy kasacyjnej przewidzianej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. autor skargi kasacyjnej sformułował zarzut naruszenia przepisów postępowania poprzez błędną ocenę stanu faktycznego.
Odnosząc się do niniejszego zarzutu należy stwierdzić, że został on wadliwie sformułowany. Autor skargi kasacyjnej w ogóle nie wskazał przepisów prawa, jakie zostały naruszone. Samo wskazanie, że doszło do błędnej oceny stanu faktycznego bez powołania konkretnych przepisów postępowania, które zostały naruszone nie wyczerpuje wymogów stawianych skardze kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie może domyślać się o jakie przepisy postępowania chodzi autorowi skargi kasacyjnej. Z tego względu ten zarzut nie mógł zostać uznany za usprawiedliwiony.
Kolejnym zarzutem jest zarzut wskazujący na błędną wykładnię art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez przyjęcie, że nie zachodzi rażące naruszenie prawa przy wydaniu decyzji zatwierdzającej projekt scaleni gruntów. Wprawdzie autor skargi kasacyjnej określa ten zarzut jako naruszenie przepisów prawa formalnego, jednakże wobec tego, iż powołany przepis art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. określa przesłanki nieważności decyzji jest przepisem o charakterze materialnoprawnym.
W związku z tym, że zarzut dotyczy błędnej wykładni należy wskazać, iż błędna wykładnia polega na niewłaściwym zrozumieniu treści przepisu. Tymczasem ze skargi kasacyjnej wynika, że skarżący kasacyjnie nie kwestionuje prawidłowości odczytania przez Sąd pierwszej instancji treści normy zawartej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., lecz w istocie rzeczy kwestionuje prawidłowość ustaleń faktycznych, przyjętych przez Sąd pierwszej instancji za prawidłowe. Jednakże chcąc zakwestionować ocenę ustaleń faktycznych należy w tym kierunku sformułować w sposób prawidłowy zarzut naruszenia przepisów postępowania, czego autor rozpoznawanej skargi kasacyjnej nie uczynił.
W konsekwencji nie jest możliwe podważenie ustaleń, że organ scaleniowy przyjął do scalenia właściwą powierzchnię gruntów skarżącego i w związku z tym nie dopuścił się rażącego naruszenia prawa. Poza powołaniem art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. autor skargi kasacyjnej nie wskazał żadnych przepisów, do których rażącego naruszenia miało dojść podczas wydawania kontrolowanej decyzji. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej powołano art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a., a więc przepis nieistniejący, gdyż § 1 art. 107 k.p.a. nie zawiera w ogóle podziału na punkty. Z tych względów omawiany zarzut nie mógł być uznany za zasadny.
Przechodząc do oceny zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego polegającego na błędnej wykładni art. 10 ustawy z dnia 24 stycznia 1968 r. o scalaniu i wymianie gruntów należy przede wszystkim wskazać, że autor skargi kasacyjnej nie wskazuje na czym polega błędne zrozumienie treści tego przepisu przez Sąd pierwszej instancji oraz jaka w jego ocenie wykładnia jest prawidłowa. Wobec tego w gruncie rzeczy niniejszy zarzut jest treściowo pusty. W myśl tego przepisu stan własności lub posiadania uczestników scalenia lub wymiany gruntów oraz powierzchnie użytków i klas gruntów określa się według danych uwidocznionych w ewidencji gruntów. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika, aby Sąd pierwszej instancji rozumiał treść niniejszego przepisu w inny sposób niż wynika to z jego literalnego brzmienia.
Natomiast, jeżeli autorowi skargi kasacyjnej chodzi o wadliwe zastosowanie omawianego przepisu, to bez skutecznego podważenia ustaleń faktycznych nie jest możliwe zakwestionowanie zastosowania przepisu prawa materialnego. Z tych względów brak było również podstaw do uzasadniających uznanie zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego.
Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.