Uzasadnienie
II OSK 43/10 U z a s a d n i e n i e
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 23 października 2009 r. sygn. akt II SA/Kr 792/09 po rozpoznaniu skargi P. Spółka z o.o. w W. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] kwietnia 2009 r. utrzymującą w mocy decyzję Starosty Bocheńskiego z dnia [...] marca 2009 r. o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] Nr [...] Ł. wraz z instalacją elektryczną, odbiorczą i odgromową w Ł. na działce nr [...]- oddalił skargę.
W uzasadnieniu wyroku podano, że decyzja odmowna została wydana ze względu na niezgodność zamierzenia inwestora z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla danego terenu, który w planie /uchwała rady Gminy Trzcianka z dnia 28 września 2001 r./ jest przewidziany jako tereny rolne /symbol RB/. Stacja bazowa telefonii komórkowej natomiast może być realizowana na innych, ściśle określonych w planie terenach o symbolu ET, który jednak nie obejmuje działki nr [...].
W odwołaniu od decyzji organu I instancji inwestor podniósł, że uchwała z dnia 28 września 2001 r. utraciła moc obowiązującą z dniem 27 sierpnia 2007 r. a ponadto w sposób niewyczerpujący zebrano w sprawie materiał dowodowy.
Wojewoda Małopolski utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję podzielając stanowisko organu I instancji.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie inwestor podniósł, iż zastosowana została błędna wykładnia art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /Dz. U. 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm./ wobec uznania, że inwestycja jest sprzeczna z treścią miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zarzucił też naruszenie art. 77 (1 i art. 107 kpa. Skarga podtrzymuje zarzut utraty mocy obowiązującej planu miejscowego a jednocześnie zarzuca wprowadzenie ograniczeń dotyczących lokalizacji urządzeń infrastruktury technicznej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, iż skarga nie jest zasadna.
Sąd nie podzielił podniesionego w skardze zarzutu utraty mocy obowiązującej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z dnia 28 września 2001 r., który był kilkakrotnie zmiany w zakresie dotyczącym poszczególnych działek, jednak dla działki inwestora /nr [...]/ w Ł. plan nadal obowiązuje zaś dla niej jest przewidziane przeznaczenie rolniczo-osadnicze /strefa rolno-osadnicza/. Są to kompleksy rolne na których nie dopuszcza się inwestycji w postaci budowy bazowych sieci telefonicznych, dla których są w planie przeznaczone inne tereny.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła P. Spółka z o. o. w W. zarzucając naruszenie:
1/ prawa materialnego, to jest art. 35 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 35 ust. 3 ustawy - Prawo budowlane poprzez uznanie, że inwestycja jest sprzeczna z treścią miejscowego planu ze względu na (11 ust. 1 pkt 4 stanowiący o dopuszczeniu lokalizacji urządzeń infrastruktury technicznej, 2/ przepisów procesowych, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 141 (4 ppsa poprzez brak odniesienia w uzasadnieniu do zarzutów skarżącego dotyczących kwalifikacji inwestycji jako urządzenia infrastruktury technicznej, nierozpoznania zarzutów dotyczących naruszenia przez organ art. 77 (1 kpa w zakresie obowiązku zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, art. 107 kpa w zakresie nieprawidłowego uzasadnienia decyzji.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wywodzi się, iż inwestycja stanowi urządzenie infrastruktury technicznej zaś (11 ust. 1 pkt 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowi, jako generalną zasadę obowiązującą na całym obszarze opracowania, iż dopuszcza się lokalizowanie urządzeń i sieci łączności radiowej a także podziemnych urządzeń i sieci infrastruktury technicznej. Odnośnie modernizacji, rozbudowy i budowy systemów infrastruktury w zakresie telekomunikacji zasady ustala się w oparciu o rozbudowę istniejącej infrastruktury technicznej na warunkach określonych przez zarządcę sieci /(11 ust. 1 pkt 5 lit. a miejscowego planu/. Ograniczenia dotyczące lokalizacji urządzeń infrastruktury technicznej stosownie do art. 4 ppsa stanowią przekroczenie władztwa planistycznego. Przepis (11 ust. 8 planu nie może stanowić podstawy do odmowy realizacji inwestycji. Wątpliwości co do wykładni planu nie mogą być rozwiązywane w sposób sprzeczny z art. 7 kpa.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.
W niniejszej sprawie nie można zgodzić się ze stanowiskiem wnoszącego skargę kasacyjną inwestora, skoro w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego tak jak to twierdzi się słusznie w zaskarżonej decyzji oraz w zaskarżonym wyroku, jest teren wyznaczony i przewidziany pod inwestycję, jaką zamierza realizować skarżąca Spółka, nie obejmuje on jednak działki należącej do tej Spółki. Działka natomiast, na której skarżąca zamierza realizować daną inwestycję, nie umożliwia takiego jej zagospodarowania. Jednoznacznie wyrażoną wolą bowiem organu uchwalającego miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest, aby dana inwestycja powstała wyłącznie na wyznaczonym w tym celu terenie, a nie na takim, jaki odpowiadałby interesom strony. Przepis planu, na który powołano się w skardze kasacyjnej, a który w ocenie skarżącej daje możliwość uwzględnienia jej żądań, nie odnosi się do tego terenu, który wskazano we wniosku o wydanie decyzji.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku z mocy art. 184 ppsa.